Het eerste deel (deel 3, vervolgverhaal voor schrijfuitdaging April 2018)


Wat er vooraf ging:

“Hoe bedoel je, ‘welk geld’? Heb jij een klap van een molenwiek gehad of zo?” antwoordde Janet geïrriteerd.
“Zo voelt het wel hoor, Janet!” reageerde Philip verontwaardigd.
Geschrokken antwoordde zij: “Wat is er gebeurd dan?”

“Als ik dát eens wist. Ik weet alleen dat ik op de grond zat en onder het bloed zit. In een onbekend appartement op de vijfde etage als ik dat goed heb ingeschat. De deur zit op slot, de ruit ligt aan diggelen, ik weet niet waar ik ben, hoe ik hier weg kom, wat ik...”
“Rustig!” Onderbrak ze hem.
Ze vervolgde: “Wat zie je nog meer. Herken je iets?”
“Wat zou ik moeten herkennen dan! Ik heb echt geen idee waar ik ben! En je hebt mijn vraag nog niet beantwoord!”
“Jeetje, Philip! Je broer is ontvoerd! Omdat jij zo nodig van je baas moest infiltreren in een drugsbende! Je keek naar de klok. Het was exact acht uur en precies op dat moment hoorde je het belsignaal van je telefoon. Je nam op. En dat viel hen op! Je bent ontmaskerd en nu willen zij wraak.”

Helemaal beduusd nam Philip plaats op een krakkemikkige stoel.
De wankele poot begaf het nog net niet.
Hij streek door zijn haren en voelde de zweetdruppels op zijn voorhoofd.
“Lieve help, wat een toestand! Hoe wil ik in Godsnaam ergens losgeld plaatsen, dat ik niet heb! Hoeveel? Waar?”

“Zie eerst maar eens om daar weg te komen. Als ik wist waar je bent kwam ik je bevrijden! Doet je gps het?”
“Nee, ik heb hier geen verbi...”
Plots kon de communicatie niet werden voortgezet. Aan zijn beltegoed lag het niet.
Was Janet wel in orde? Of werd aan deze kant de boel gesaboteerd?

Spannend? Lees dan hier verder:

In het kader van de

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!