In het warenhuis


Mieke had een middag stadten met haar zoon en dochter gepland.
Ze waren namelijk hun oude kleding haast ontgroeid en absoluut toe aan nieuwe.
Eerst haalde Mieke Kees op van school en samen wachtten ze tot Karin thuis kwam. Zij fietst altijd zelfstandig van en naar school. Want het is volgens haar niet cool als je ouder je daar nog naar toe brengt. Eindelijk, daar kwam ze aan. Haar fiets had een platte band en daardoor was ze wat later dan gehoopt.

Alle drie hadden ze al trek gekregen en dus werd er eerst gezellig samen ergens geluncht.
Daarna trokken ze vol goede moed de stad verder in.
Beetje etalages kijken, bekenden gedag zeggen, wat slenteren.

Mieke probeerde nonchalant de Coolcat* te ontwijken. Maar Karin wou per sé die stoere roze jas met bling bling aan haar moeder tonen, dus trok haar mee naar binnen.

Toen ze de prijs zag ging Mieke bijna van haar stokje.
"Nee Karin, sorry, dat zit er echt niet in. Die jas is veel en veel te duur!"
“Maar Ma-ham..!” probeerde Karin, maar Mieke bleef bij haar besluit.
“Nee is nee. Of je moet er zelf voor sparen.” “Hoe dan?!” “Neem een krantenwijk? Als je de helft bij elkaar hebt, wil ik de andere helft bijleggen.” “Lekker dan! Dan is die jas toch allang weg!”

Kees: “Ik moet naar de wc!” Mieke: “Had je dat niet kunnen zeggen, toen we nog in de lunchroom waren?” Hij trok een beteuterd gezicht. “Ik moet echt heel erg, mama.”
Mieke smolt. “Okee okee, we duiken dat warenhuis daarachter in. Daar is vast wel een toilet. Even volhouden nog schat!”

Het was zoals wel vaker superdruk in de Bijenkorf*.
Je kon bijna over de hoofden lopen.
“Goed bij me blijven Kees. Karin? Ah, daar ben je. We moeten naar de eerste verdieping.”

Met de roltrap gingen ze naar boven.
Kees hield het haast niet meer dus Mieke ging vlug met hem mee en beval Karin om in de buurt te blijven.
Gelukkig was het niet druk in het herentoilet en kon Kees meteen zijn behoefte doen.
“Mooi, dat heb je snel gedaan. Kom, we gaan terug naar Karin.”
Zo liep Mieke met haar zoon aan haar hand terug naar de drukte.
Waar was Karin nu?
Al zoekend sloeg de paniek langzaam maar zeker toe.
Nergens te zien op die verdieping.


Kees merkte dat mama's hand begon te zweten en trok zich los.
"Vast blijven houden, ik wil jou niet ook nog kwijt raken!"

Ze begaven zich terug naar beneden. Daar zagen ze Karin ook niet.
Weer terug naar de eerste. Nog steeds niet.
Toen naar de tweede verdieping.
Waar kon ze zich toch bevinden!!

Mieke besloot om terug te gaan naar het punt waar ze Karin voor het laatst zag.
Opeens werd ze vanachter op haar schouder getikt.
“Hoi Mam, ik moest ook ineens behoorlijk! En het damestoilet ligt aan de andere kant!”
“Wil je me dat de volgende keer alsjeblieft even zeggen?” "Geloof me, daar was geen tijd meer voor..."
Opgelucht konden ze eindelijk gaan shoppen.
Kees kreeg 2 kleurrijke nieuwe T-shirts, een ruige spijkerbroek en een lekker dik vest.
Karin had haar moeder nog eens heel lief aangekeken en mocht alsnog haar favoriete jas gaan kopen.

* Niet gesponsord, puur genoemd voor de beeldvorming.
Header: Pixabay

Illustratie: Dinie de Zeeuw

Bovenstaand verhaal geschreven n.a.v. de:


signup

Meeschrijven?

Word gratis lid