Nachtelijk sanitairbezoek


We kampeerden op een veld met allemaal gezellige, leuke, vrolijke mensen. De klik was er vanaf dag één. Midden in de nacht moest ik naar het toilet. Ik ga normaliter ‘s nachts niet graag alleen over straat, maar op deze camping voelde ik me thuis. De deur van het sanitairgebouw ging krakend open. Ik hoopte maar dat ik daarmee niemand zou wekken. Het licht deed het jammer genoeg niet. Op de tast lukt het ook wel. Er hangt steevast toiletpapier en word er drie keer per dag grondig gepoetst. Zo, dat was dat. Snel terug naar het warme bed, in de armen van mijn lief.

Ik liep het gebouw uit en zag tot mijn verbazing… niets! Ben ik aan de verkeerde kant naar buiten gelopen? Gedesoriënteerd door het donker? Er zaten wel vier deuren in het gebouw, wist ik mij te herinneren. Terwijl ik me omdraai om terug naar binnen te gaan, stond zelfs het gebouw er niet meer!

Waar en hoever ik ook keek, er was geen spoor van mensen of menselijke beschaving te zien.
Ik was helemaal alleen. Daar stond ik dan. In mijn joggingbroek en hemdje. Mijn fleecejack hing nog in het toilethok, waar ik nu niet meer bij kon. Het was buiten best wel fris.

Hoe kwam ik nu terug bij de caravan? Mijn lief kwam me vast wel zoeken als hij merkt dat ik erg lang weg bleef. Maar waar is hij? Waar is iedereen? “HELP” riep ik tevergeefs herhaaldelijk.
Zou ik mijn zoon ooit nog zien? Snikkend keek ik om mij heen. Alles begon te draaien.
Plots voelde ik een hand op mijn arm. “Zachter, straks maak je de hele camping nog wakker” zei mijn man. “Huh?” zei ik verdwaasd. “Je lag te huilen in je slaap en je riep een paar keer heel hard HELP. “ Het was gelukkig maar een nachtmerrie!

Geschreven n.a.v. de:

Promote: support and profit

Support Ingrid Tips en meer with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!
More