Onderbreking


Toen ik het toestel voor Canal Digital aan zette, bleek dat deze eerst nog zenders moest bijwerken.
Ik keek naar de klok. Het was exact acht uur en precies op dat moment hoorde ik het belsignaal van mijn telefoon. Ik nam op.


Het bleek mijn man te zijn. Geïrriteerd zeg ik: “Ja, met Ingrid. Je weet toch dat je me rond dit tijdstip niet moet bellen? GTST begint zo!”
“Oh sorry hoor!”Klonk het aan de andere kant. “Wou je alleen laten weten dat ik nog lang niet thuis ben. Het loopt allemaal verschrikkelijk uit hier. Er leek iets niet compleet. Nu moet alles binnenstebuiten worden gekeerd om opnieuw te beginnen met controleren...” “Jaja” onderbreek ik hem “het zal allemaal wel. Ik zie je straks!” “Nou zeg! Je kunt toch ook op internet de herhaling kijken?” “Klopt, sorry.” dam ik in.

Bovenstaande past binnen de 140w April uitdaging van FrutselenindeMarge. Exact 140 woorden
Onderstaand gaat het verhaal verder, zodat het tevens in de Schrijfuitdaging april 2018 van Hans past.
De twee tekstgedeeltes bij elkaar zijn 250 woorden.
Zo krijgen ze beiden hun zin, hè Dana? :) (Sommigen weten dat dit een grapje is. Bij deze nu ook anderen.)


De aflevering drong niet tot me door. Voelde me schuldig hoe ik deed. Als ‘ie niet zou hebben gebeld, zou ik daar over gezeurd hebben. “Had me wat laten weten,” zou ik dan hebben gezegd. “dan had ik rekening kunnen houden dat je niet mee zult eten.” Het is ook nooit goed.

Ik keek verder. Nog altijd had ik geen idee waar het over ging, want mijn gedachten zijn bij het telefoongesprek. Ik appte hem iets liefs en kreeg al snel reactie: “Is al goed. Ik ken je toch? Tot straks.” Om middernacht lag ik wakker in bed en hoorde de sleutel in de voordeur draaien. Eindelijk was hij thuis.

signup

Word gratis lid. Doe je ook mee met beide uitdagingen?

Kopfoto: Pixabay