Pesten op het werk


Bijna elke dag ging ik met een knoop in de maag naar het werk.
Tenminste, als zij aanwezig was.
Als ze er niet was voelde ik me een stuk meer op mijn gemak.
Alle (!) andere collega's deden namelijk wel heel leuk en normaal tegen mij.

Destijds werkte ik als administratief medewerkster bij een niet nader te noemen arbodienst.
Daar mag je logischerwijs van verwachten dat de arbeidsomstandigheden goed zijn.
Dat waren ze ook maar zeker niet voor mij (en nog twee collega's die haar niet konden zien of luchten).

Daar werkte namelijk een vrouw, twee jaar jonger dan mij, die het nodig vond om mij élke dag,
anderhalf jaar lang, de grond in te boren en publique.

En op de een of andere manier slaagde ik er niet in haar tot stoppen te brengen.
Ik hapte telkens. Ze had er zichtbaar lol in om mij werkelijk te kakken te zetten.

Al schaam ik me er wel voor, toch noem ik dit voorbeeld:
Aangezien ik me in haar bijzijn echt heel ongemakkelijk voelde en snel transpireerde, kon je dat laatste helaas ook ruiken. Ondanks dat ik heel hygiënisch ben en veelvuldig deodorant gebruikte, was het kennelijk nog te merken dat ik overmatig transpireerde. Door háár, wel te verstaan!
En wat riep zij over de gang terwijl daar cliënten wachtten op hun beurt bij hun bedrijfsarts?
“Ingrid! Doe eens deodorant op! Je stínkt!” Ik kon door de grond zakken!

Dan iets wat werkelijk nergens op slaat maar ook dit riep ze door de zaal waar we werkten:
“Jij seks? Kan ik me niet voorstellen!” Kan me niet goed meer herinneren wat daar de aanleiding toe was, volgens mij ging het toen over mijn kinderwens.

Ook nam ik eens een fotoalbum mee van een vakantie van mijn man (toen waren we nog niet getrouwd) en mij. “Jullie passen helemaal niet bij elkaar” was haar ongezouten mening. Puur om mij te stangen natuurlijk. En het gaat ook helemaal niet om wat zij vind. Dat zie ik nu ook wel in.

Op een gegeven moment werd mijn werkplek verplaatst en zat ik bij iemand op kantoor. Diegene was een nieuwe medewerkster en had een of andere hogere functie en moest op een dag ergens naar toe. Ze zei: “Let er op dat NIEMAND in mijn kast komt. Als het wel zo is dan MOET je me dat zeggen”.
Het leek wel afgesproken werk want ZIJ (ja mijn grote vriendin ahum) kwam UITERAARD in die kast. “Niet zeggen tegen haar he!”... uit angst voor 'represailles' deed ik dat inderdaad niet.

De dame kwam terug en ik merkte dat de twee aan het gniffelen waren.
Even later zei ze boos: “Waarom heb je me niet gezegd dat zij in die kast is geweest!”

Bij een of andere domme handeling mijnerzijds riep madame iedereen bij elkaar en moest dat toch even besproken worden. Ik klapte dicht.

Er kwam een 'vertrouwenspersoon' die iedereen ondervroeg over de werksfeer e.d. Natuurlijk wou ik van de gelegenheid gebruik maken en typte mijn verhaal uit op A4. Diegene liet dat lezen... aan háár!!

Ik kreeg een gesprek met mijn 'meerdere' (niemand is meer dan een ander maar op de werkvloer lag dat anders). Op zich een hele leuke vrouw. Maar ze vroeg mij wat mij dwars zat... in háár bijzijn... dat is toch... ongelofelijk.


IEDEREEN daar had in de gaten wat er speelde. Ook het management. Maar er werd NIETS aan gedaan.

Zulke onnozele maar denigrerende dingen vonden plaats. Voor de een misschien peanuts, voor mij een nachtmerrie. Er waren nachten dat ik huilend in slaap viel. Ik werd thuis gebeld door enkele collega's die vonden: "Dit houd geen páárd vol!"

Uiteindelijk ben ik naar de bedrijfsarts gestapt. Die had reeds meerdere klachten gekregen over dezelfde persoon. Ik meldde me (eindelijk want dat werd me allang door deze en gene aangeraden) ziek. Overspannen ja. "Stress komt niet door te werken, maar door situaties", aldus wijlen mijn vader. En hij had gelijk!

Zeker 10 jaar heb ik hier nog echt mee gezeten.
10 jaar me afgevraagd: “Waarom?!”

Inmiddels heb ik het haar vergeven. Of ik het ooit kan vergeten is een tweede.


Bovenstaand artikel staat ook in het overzicht met mijn blogs over pesten



Kopfoto: Pixabay