Bij Kyra thuis


Dit is het tweede deel van een vervolgverhaal. Het begin lees je hier.

De volgende dag waren Sandra en Kyra weer in de speeltuin.
“Hoger! Nóg hoger!” riep Sandra, die op de schommel zat, terwijl Kyra haar steeds een zetje gaf in de rug. “Haha, nog even en je gaat over de kop!” “Nee, dat doe ik wel op die stang daar”. “Oh nee, dat durf ik niet.” zei Kyra “Jawel, kom maar, ik help je. Daarna kun je het alleen.” Na twee keer oefenen kon Kyra het inderdaad alleen. “Wat is dit leuk zeg!” Even later zaten ze allebei op de wip. “Deze gaat lekker hoog!” “Ja, en het landen gaat gelukkig zacht op die halve rubberen banden!” Samen hadden ze veel plezier.

Ineens begon het heel hard te regenen. De meiden zetten het op een rennen. Kyra zei: “Kom, dan laat ik je mijn kamer zien!” “Okee! Leuk!” en dus ging Sandra met Kyra mee naar huis.

“Wow… wat een coole kamer heb jij!” Sandra keek haar ogen uit. “Nee… ben jij ook fan van Justin Bieber?” “Ja! Ik heb ál zijn cd’s!” “Woah! Zet er eens een op?”

Kyra’s moeder hoort de meiden luidkeels zingen. Als ze de deur opent ziet ze hen dansen en springen. “Kyra, stel je vriendin eens even voor?” “Hoi Mam, dit is Sandra!” “Ach… wat leuk dat jullie het nu samen zo goed kunnen vinden!” Sandra bloosde een beetje.

“Komen jullie beneden even wat drinken? Ik heb net cake gebakken. Daar lusten jullie vast ook wel een plakje van.” “Ja, lekker” klonk het door de slaapkamer van Kyra.

De cake was zalig en de middag vloog om. “Ik moet naar huis!” zei Sandra verschrikt toen ze op de klok keek. “Jammer! Het was net zo gezellig!” zei Kyra en ze meende te bespeuren dat Sandra ietwat beteutert was. “Ja, dat doen we vlug weer over!” Ze omhelsden elkaar stevig en namen toen afscheid.

“Mam, ik heb een nieuwe vriendin!” “Ik geloof het ook! Wat kan het gek lopen! Eerst deed ze zo gemeen tegen jou!” “Klopt. Dat is zij. Maar nu niet meer hoor. Ze heeft het mij uitgelegd. Het komt door haar moeder.” “Zo ziet zij dat. Maar je weet nooit precies hoe de vork in de steel zit. Alles heeft een oorzaak. Gedrag komt ergens door.” “Maar Mam, wat hebben sommige mensen toch tegen onze huidskleur?” “Och lieve schat, er zullen helaas altijd mensen zijn die zo blijven denken, wat je ook doet. Maar weet je, dat is in het algemeen zo. Je kunt niet iedereen tevreden houden. Blijf jezelf, dan word je uiteindelijk omringd door de mensen die bij jou horen. Je hebt papa, mij en nu ook Sandra. Het groeit wel. Trust me!”

“Zeker vertrouw ik jou. Maar het is geen antwoord op mijn vraag.” “Schat, ik heb daar ook geen eenduidig antwoord op. Mij maakt huidskleur niet uit. Jou ook niet. Maar anderen wel. Sommigen krijgen het van huis uit geleerd. Sommigen zijn bang voor ons omdat er iemand met een donkere huidskleur ooit wat deed wat niet mag. Maar dat doen sommige blanken ook, en dat zien sommigen niet in!”

“Zo is het bij Sandra d’r moeder ook.” “Lieverd, wacht maar tot ze jou beter kent, dan draait ze misschien wel bij.”

Hou je ook van schrijven?
Word vandaag nog Yoorslid, met onderstaande link: