Het etentje


Dit is het vierde en laatste deel van een vervolgverhaal. De vorige delen kun je hier lezen:

Maanden verder was de vriendschap tussen Kyra en Sandra hechter geworden.
Elke ochtend fietsten zij samen naar school en als ze beiden rond hetzelfde tijdstip klaar waren met de lessen, fietsten ze ook weer samen naar huis. Als het een lesuur verschil was, bleef de een op de ander wachten. Ze zaten niet bij elkaar in de klas, maar dat maakt niets uit.
Af en toe verhoorden ze elkaar bij het huiswerk maken. Twee, soms drie keer per week, spraken ze ook daarbuiten af. Marie-José was Kyra inmiddels gewend. Ze zag in dat de meid fatsoen heeft en goed is voor haar dochter. Dat zijn grote pluspunten.

De speeltuin was inmiddels niet meer het terrein voor de meiden. Daar voelden zij zich nu te groot voor. De wip en schommel waren verruild voor optutten, muziek draaien, stadten en wat dies meer zij. Bernd was inmiddels weer verhuisd en daar hadden ze alleen via Facebook contact mee.

Marie-José had de ouders van Kyra nog steeds niet ontmoet. Dat werd onderhand toch eens tijd.
Kyra’s moeder nodigde haar en haar man uit om te komen eten.
Daar zag Marie-José tegenop. Wat zouden zij voor eten voorgeschoteld krijgen? Wat als zij het niet lust? Wat als er ongemakkelijke stiltes vallen? Charles stond er juist voor open. “We zullen er op tijd zijn!” deelde hij Kyra mede, die de uitnodiging had doorgegeven.

Dé avond brak aan. Charles stond met een bos bloemen verstopt achter zijn rug voor de voordeur van Kyra’s adres. Met een knoop in de maag duwde Marie-José op de deurbel. Ze werden hartelijk ontvangen.
“Precies op tijd! Welkom! Kom binnen!” de moeder van Kyra stak haar hand uit. Deze werd door Charles beantwoord met een handdruk en hij reikte de bos bloemen aan. “Als dank voor de uitnodiging!”
“Dat had niet gehoeven hoor. Aangenaam kennis te maken. Ik ben Elise.”
“Ik ben Charles en dit is mijn vrouw, Marie-José. Is onze dochter al hier?” “Jazeker, de dames zijn boven.” Er klonk een zware bas en het plafond trilde wat. “Nu hoor ik het inderdaad! Zijn ze weer van Justin Bieber aan het genieten!” “Ja precies! Zoek een plek uit aan tafel. Kan ik jullie iets te drinken inschenken?” “Iets fris graag.” Marie-José koos voor een glaasje water.” “Komt er aan!”

Een sleutel werd duidelijk hoorbaar omgedraaid in de voordeur. Kyra’s vader, Roelof, kwam binnen. Charles stond op en stelde zich voor. Marie-José wou dat ook doen, stootte daarbij tegen de tafel en het glas van Charles viel om. De inhoud stroomde over de tafel en een beetje kwam op zijn broek terecht. “Oh nee! Sorry! Wat onhandig van me.” “Kan iedereen gebeuren schat.” stelde haar man haar gerust. Elise zei: “Kom, ik leg gewoon een schoon tafellaken neer en schenk nieuw drinken in. Geen probleem hoor.” Dat viel Marie-José enorm mee.

De pasta-ovenschotel viel goed in de smaak bij het hele gezelschap, dat aan een stuk door zat te kletsen. Over wat voor werk ze doen, hoe lang ze al in de buurt wonen, hoe ze elkaar hebben leren kennen, dat soort dingen. En dat ze elkaars dochters zo waarderen. Het verliep perfect.
Tot Elise vroeg: “Vallen we mee?” Marie-José verslikte zich. Roelof deed de heimlich-greep bij haar. Goed bedoeld natuurlijk, zodat het eten uit haar keel zou schieten. Dat gebeurde al vanzelf. Maar dat hij haar had vastgepakt, van achter, naar haar idee te vlak onder de borsten, dat nam ze hem kwalijk. “Waarom kan jullie soort niet van vrouwen afblijven! We zijn geen bezit!” “Mam!” zei Sandra. “Hij wou je helpen!”

“Excuses voor het gedrag van mijn vrouw, u kunt hier niets aan doen. Het is dat ze vroeger...” “Dat hoef je hun niet te vertellen! Je zou me ook kunnen steunen!” “Maar schat, jouw gedrag is verklaarbaar. Niet goed te keuren, want deze mensen deugen wel degelijk. Als ik zie hoe vrij onze dochter zich hier voelt. Hier graag vertoeft, blij thuis komt. Hoe we gastvrij zijn ontvangen. Hoe gezellig het aan tafel was. Ik ga heus niet in details treden.” Dan wend hij zich weer tot Elise en Roelof. “Ze heeft onaangename dingen meegemaakt. Laten we het daar op houden.”

Roelof verzekerde haar dat hij vrouwen niet minder waard vind dan mannen. En dat hij zich schaamt voor hen die dat wel doen. Bovendien pakte hij haar absoluut alleen maar zo vast om haar te helpen.

Toen pas kwam Marie-José tot inkeer. “Het spijt me. Ik moet toegeven dat ik me heel goed geamuseerd heb. En het eten was zalig, ik schrok gewoon van die vraag. Jullie vallen me heel erg mee.” “Het spijt mij dat ik die vraag stelde. Als ik dat niet had gedaan, had jij je niet verslikt.” zei Elise. “Welnee, daar kun jij niets aan doen hoor. Maar laten we het voor vandaag hierbij laten.”
Stilte… “Een volgende keer komen jullie bij ons eten, goed?” “Mam, wat goed! Leuk!!” Kyra en Sandra gaven elkaar een high-five.

Het etentje bij Sandra thuis volgde al vrij snel. Marie-José voelde zich al veel meer op haar gemak en gaf toe dat niet iedereen hetzelfde is. Ze besloot om in therapie te gaan, want wat haar ooit is aangedaan, hoeft ze geen ander op af te rekenen.

Deze quote van mij:

Schrijf jij ook graag?
Word vandaag nog Yoorslid, met onderstaande link: