Sint naar de kapper? (Sinterklaasverhaal met audio)


Beluister het verhaal op YouTube en/of lees het eronder:

Er was eens een deugniet die zich, verkleed en al, wist te mengen tussen pieten.
Er zijn zoveel pieten, groot en klein, dat het niet eens opviel.
De deugniet had een missie: Een lok knippen uit de baard van Sinterklaas!
Dat is iets wat natuurlijk niet mag. De baard van Sinterklaas, daar blijf je van af.
Daar heeft hij honderden jaren op gespaard. Zoiets doe je gewoon niet.

Maar die deugniet trok zijn plan.
Terwijl de meeste pieten druk bezig waren met cadeautjes inpakken, of bijslapen van de lange nachten, ging meneertje heel zachtjes de slaapkamer van de Sint in.
Daar lag hij vredig te slapen. Wat kan die man snurken zeg!

Hij wil net een mooie lange lok van de baard gaan knippen, toen hij twee stemmen hoorde op de gang. Snel verstopt hij zich onder het bed.
De twee lopen voorbij de kamer, hij komt voorzichtig tevoorschijn.
Maar dan komt sluippiet binnen, de stilste piet van allemaal.
Op het nippertje schuift hij weer naar zijn verstopplek.

Sluippiet trekt de deken van het bed van Sint wat recht en sluit de gordijnen beter, zodat het ochtendlicht de rust niet zou verstoren. Dan gaat hij nietsvermoedend met zijn schoen bijna op de hand van de deugniet staan. Deze kon zijn hand nog net op tijd terugtrekken.

Piet verliet de kamer. Fiew. Dat was lang adem inhouden en proberen geen geluid te maken!
Nu kon hij zijn slag slaan. En jawel hoor, hij knipte een lok uit de baard van Sinterklaas.
Een mooie, lange, witte lok haren. Dat had vast nog niemand gedurfd. Wat stoer vond hij zichzelf.

Hij mengde zich weer tussen de pieten met het plan om ‘s avonds, als de massa vertrok om cadeautjes rond te brengen, mee naar buiten te gaan en zich dan uit de voeten te maken.

Later die dag ontwaakt de Sint. Hij staat op, trekt zijn beste tabberd an en wil zich gaan wassen.
Als hij in de spiegel kijkt schrikt hij zich een hoedje (want de mijter lag op het nachtkastje).
“NEE!” hoorden een paar pieten op de gang en snelden naar binnen.
“Wat is er Sinterklaas?”
“Mijn baard!” en de pieten zagen onmiddellijk dat er iets aan de baard ontbrak.
Ze hadden Sint nog nooit zo overstuur gezien. Hij kon alles hebben. Maar dit? Van verdriet kroop hij terug in bed.

De pieten bedachten zich niet en lichtten de anderen in. Iedereen moest zoeken naar de lok van de baard van Sinterklaas. Die was er duidelijk uitgeknipt. Heel slordig. Ze zochten in alle hoeken en gaten, maar konden de lok maar niet vinden.
De deugniet had de lok in zijn broekzak gestopt. Dan kun je nog lang zoeken!
Maar hij had niet in de gaten dat de lok een beetje uitstak.
En dat had speurpiet wél in de gaten!
Toen de pieten vertrokken voor hun rondbrengrondje en deugniet ongemerkt naar buiten probeerde te komen, pakte speurpiet het stukje lok vast. Terwijl de deugniet verder liep en speurpiet bleef staan, had deze de hele lok in handen. “Vergeet je niet iets?”
De deugniet bleef stokstijf staan en voelde eerst in zijn broekzak. De lok was weg!! Hij draaide zich om. Daar stond speurpiet voor zijn neus met de lok in zijn handen. “Die gaan wij haarfijn terugbrengen naar de Sint!” “Wij?” “Ja, wij!” “Mma mma mmaaarrrr” “Niks te maaren!”

De deugniet had behoorlijk spijt toen hij de baard van de Sint zag.
“Maar mijn beste jongen, waarom doe je toch zoiets?”
“Lieve Sint, ik vind uw baard zó mooi! Ik wou zo graag een lok. En dan kan ook niemand meer zeggen dat u niet bestaat.”

Kapperpiet was inmiddels ook op de hoogte. Hij had wel een truc om de lok terug te zetten met een speciaal klemmetje. Niets van te zien en uiteindelijk groeit het ook vanzelf weer aan. Dan kan het klemmetje weg en mag de deugniet die lok alsnog hebben. Dan moet hij wel nog een jaartje of 300 geduld hebben...

Meer Sinterklaas verhalen: