Vaste grond onder de voeten


Een van de vele dingen die zich afspeelt op (en nabij) het Yoors-strand:

Zo, dat was me het tripje wel. De hele tijd zat ik stokstijf op het puntje van mijn stoel te denken: “Was ik maar aan land gebleven.”
Daar ik weer vaste grond onder mijn poezelige pootjes heb, loop ik regelrecht, doch wat wankel, bij Strandpaviljoen “De Zeester” naar binnen.
Want naar ik heb vernomen, heeft de ober mijn oh zo dierbare telefoon gevonden. Een middagje zonder deed me duidelijk niet goed. Ik kijk goed rond en zie de hard werkende man heel druk in de weer op het terras.

Iedereen heeft tegelijk dorst na zo’n avontuur, dus ze willen vrijwel allemaal als eerste geholpen worden.
Trouwens, ik ook. Misschien heeft hij het toestel achter de bar gelegd.
Daar is niemand achter te bekennen en ik wil eigenlijk onderhand naar huis, dus ik waag het er op en neem een kijkje...

Hoe het verder gaat lees je hier:


Geschreven n.a.v. deze twee uitdagingen:

Bron header: Pixabay