De gepeperde telefoonrekening


Met de fiets door een fikse regenbui om terrasreiniger te halen. Wie doet dat nou, hartje herfst! Eigenlijk had dat best kunnen wachten tot het voorjaar. Waarom doe ik mijzelf zulks toch aan!

Na het innemen van de maximale hoeveelheid paracetamoltabletten hoop ik de barstende hoofdpijn de baas te zijn. Eindelijk heb ik de energie om in de keuken aan de slag te gaan. Vanavond wil ik weer stamppot maken, mijn lievelingskostje. Niet het lievelingsgerecht van mijn lieveling, maar mag ik ook eens even! Eerst kruid ik het gehakt flink met zeezout, paprikapoeder en peper. Alleen heb ik de verkeerde kant van het pepervaatje geopend. Dus niet de kant met de gaatjes, maar die met een (te) grote opening. Oh nee! Veel te veel! Ik schud de overmaat aan peper van de gehaktbal af op het aanrecht. Met keukenpapier veeg ik dat in de gootsteen.
Zo, ik kan weer verder. Eerst kneed ik de kruiden goed door het gehakt. Omdat ik onder andere graag met eten varieer, voeg ik ook een geplette hazelnoot toe. Elke bal haal ik door een losgeklopte eierdooier.
Oeps, ik laat een bal vallen. Deze stuitert, over de keukenvloer naar het vloerkleed, waar net een muis overheen rent. Ook dat nog! Het gaat lekker zo. Niet dus.

Wat heeft dit alles met de titel van dit verhaal te maken?
Ik had de telefoonrekening nog op het aanrecht liggen. Die was niet alleen vochtig geworden, maar zat ook onder de peper!