Wie de schoen past trekke hem aan (Sinterklaasverhaal met audio)


De intocht van de Sint was er een om jaren later nog over te praten.
Want Mark was enorm verrast dat Sint zijn naam wist en dat Piet hem op zijn schouder droeg.
Zo kon hij boven iedereen uitkijken en niks van het spektakel missen.
Hij had geweldig genoten.

‘s Avonds mocht hij zijn schoen zetten. Hij maakte een lief gedicht voor de draagpiet, als dank en deed de groetjes aan Sinterklaas. Plak roggebrood voor het paard en een mandarijn erbij. Want tijdens het rondbrengen krijgen ze allemaal vast trek.

Die nacht kon hij de slaap niet goed vatten, na zo’n super-middag!
Hij was heel nieuwsgierig wat er in zijn schoen zou zitten en kon het niet laten om even te gaan kijken of er al wat in zat. Niks! Pfff, hoe lang nog! Wanneer komt Piet nou!
Terug naar boven. Omdraaien in bed. Nog niet kunnen slapen. Gestommel horen.
Terug naar beneden… Staat Piet voor zijn neus.

“Mark!” fluistert Piet. “Je mag mij eigenlijk helemaal niet tegen komen. Wil je doen alsof je me niet gezien hebt, als je morgenvroeg je kado vind?” “Wat is het?” “Het is LE...” “Stil! Niet verklappen” hoorden ze beiden achter hen. Het was een andere Piet. “Wat doen jullie?” “Mark kwam kijken wat er in zijn schoen zit en vroeg me wat het kado is. Als Eerlijke Piet, geef ik natuurlijk antwoord.”
“Nee slimpie, die vraag mag je nou net niet beantwoorden.”
– “Hoezo?”
“Dan is het toch geen verrassing meer?”
- “Oh ja, dat is waar.”
“LEGO? Bedoelde je dat? Dat heb ik al zoooooooveeeel… ik wil eens wat anders!” zei Mark.
De Pieten keken elkaar aan. “Goed. Je mag met ons mee naar het pakhuis, wat anders uitzoeken. Maar wel stil zijn daar, want eigenlijk mogen er geen mensenkinderen komen.”

In zijn pyjama en op zijn sloffen trok Mark zijn jas aan en ging met de Pieten mee.
Binnen een mum van tijd waren ze in het pakhuis. Hij keek zijn ogen uit.
Tussen alle kado’s zag hij ze staan. Een geweldig mooi paar schoenen.
Zomaar in zijn maat. “DIE WIL IK!” gilde hij uit. Mopperpiet kwam dichterbij. “Wat doet die jongen hier? Jullie weten toch dat dat niet de bedoeling is?” Hoe de Pieten ook probeerden, Mopperpiet was niet voor rede vatbaar en nam hen mee naar Sinterklaas.

Deze lag heerlijk te slapen. Op zijn oude dag doet hij vaker een extra dutje.
“Wat is er zo dringend, Mopperpiet, dat je mij moet wekken?”
“Kijkt u maar!”
Sint keek onder de dikke witte wenkbrauwen door een spleet van zijn ogen. Die gingen van schrik verder open staan. “Wat is hier aan de hand? Mark, wat doe jij hier?”
“Eh, tja eh… Sint… het zit zo:” begon Eerlijke Piet. Vervolgens ging het drietal door elkaar heen vertellen.

“Nou jongen, nu je toch hier bent, zoek iets uit, wat je héél graag zou willen hebben.” “Ik weet het al! Deze schoenen!” hij hield ze voor het gezicht van de Sint.
Deze zei: “Zozo, dat zijn een paar mooie! Ze zijn ook heel stevig, voor de winter!”
“Mag ik ze? Alstublieft?” “Omdat je het zo netjes vraagt. Maar op één voorwaarde! Vertel aan geen ander kind dat je hier was. En nu snel terug naar bed.”

Zo snel als ze waren gekomen, zo snel waren ze ook weer thuis. In de gang werd hij heel duizelig. Alles begon te draaien. De trap leek heel raar. Met een plof werd hij wakker… in zijn bed.

Was hij toch in slaap gevallen?
Het was daglicht, dus mocht hij gaan kijken wat er in de schoen zit.
Zijn broer was al beneden en zat te spelen… met LEGO.
In zijn schoen zat een doos. En daarin zat... een nieuw paar schoenen!!
Met de tekst: “Wie de schoen past, trekke hem aan.” Hij trok ze aan en ze bleken perfect te passen!

Had hij het gedroomd of was hij wél echt in het pakhuis geweest?
Later die dag was er ergens wéér een intocht.
Sint en Piet leken hem niet te zien.
Tot ze in de feestzaal waren. Mopperpiet liep achter hem in de polonaise en zei: “Echt niets verklappen hoor.”

Bovenstaand verhaal bevat exact 700 woorden en past met de door Mark aangetroffen doos best in deze uitdaging:

Eigen foto, van een intocht op 13-11-2011 te Maasbracht.


Meer Sinterklaasverhalen:

Andere artikelen in het thema Sinterklaas: