Ik mis je.


Het is een prachtige lentedag. Joelle bevind zich in haar kleurrijke ruime tuin vol bloemen. Echt een paradijs. Een hete kop muntthee stond op de tuintafel. Op een schildersezel stond een doek, waarop zij met haar kwast een cursieve streep zette. Vervolgens nog een, maar dan een andere richting uit. Zo ontstond een abstracte aardbei. Ze vond het zo lekker om creatief bezig te zijn.

Tijd voor pauze. Ze nipt aan de suikervrije thee, die nog te heet blijkt te zijn. De kwast, die ze zojuist had neergelegd, rolt door een zuchtje wind van tafel en beland op haar broek. Gelukkig is het een oude.

Net als ze een hap neemt van zelfgemaakte kwarktaart, rinkelt de telefoon. Een intelligente vriendin, die zij al lange tijd niet had gesproken, belde om te vragen hoe het gaat. β€œIk mis je. We moeten echt ons contact intensiveren.” -”Dat vind ik ook lieve schat. Doen we!” Ze maken meteen een afspraak om samen een theatervoorstelling te gaan bezoeken. Joelle gebruikt haar bankpas om de tickets te boeken. β€œIk trakteer!” meld ze stralend.
Ze geniet er altijd van om anderen te verwennen en zij kan het zich goed veroorloven.

Na het telefoontje blijkt de middag te zijn omgevlogen. Ze staat op en merkt dat de elastiek van haar broek nogal strak zit. β€œIk moet niet zoveel van die taart snoepen.” denkt ze bij zichzelf.

Voor het slapen gaan kijkt ze telkens nog even door haar telescoop om te genieten van de sterrenpracht en de maan.
Onder haar donzen dekbed droomt zij van vervlogen tijden.
Social distancing vind ze heel moeilijk. Wat mist ze haar vriendin!


Afbeelding van Holger Langmaier op Pixabay.
Bovenstaand verhaal is mijn deelname aan de #schrijfuitdaging april 2020 (bijgaand).

#corona #socialdistancing