Geloof me nou...


Het is maar een klein flesje. Heel voorzichtig draai ik het dopje eraf en een onbekend aroma komt me tegemoet. Wat een aparte geur! Ik loop er mee richting mijn echtgenoot om hem eraan te laten ruiken. Maar nog voor ik bij hem ben,verlies ik mijn bewustzijn…

“Marja!” hoor ik in de verte iemand roepen. Het woord klinkt steeds dichter bij. Ik realiseer me dat ik heb geslapen. Midden op de dag. Niet in bed, maar op de grond, in de keuken!
Berend, mijn echtgenoot, schudt aan mijn schouder en geeft kleine tikjes op mijn wangen.
“Wat is er gebeurd?” vraagt hij.

“Ik rook aan het flesje en toen wou ik het jou laten ruiken…” “Flesje? Welk flesje.” “Wat ik in mijn hand hou.” “Ik denk dat je te lang in de zon hebt gezeten. Had je de parasol uitgeklapt?”

-----

“Zeker heb ik die gebruikt!” “Ik zie het, die zit nog gewoon dicht.” “En ik heb écht aan dat flesje geroken.” “Volgens mij heb je een lichte hersenschudding. Je raaskalt!”

“Geloof me nou Berend!” Hij helpt me overeind zonder nog iets te zeggen.
Die avond gaat hij eerder dan mij naar bed en ziet op zijn nachtkastje het flesje.

Hij ruikt er aan en wil mij roepen. Maar dan valt hij in diepe slaap…

De volgende ochtend aan het ontbijt: “Schat, je had gelijk. Iemand zit ons hier behoorlijk te flessen!”


Het eerste gedeelte (tot aan de stippellijn), van bovenstaand verhaal, bevat 140 woorden (exclusief titel) en een 'verplicht' woord.
In totaal bevat het verhaal 232 woorden en een 'verplichte' tekst.
Meer info zie de twee bijgaande uitdagingen.


#schrijfuitdaging #140w #mei #2020