×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
'Hoe kom ik los van een autist?' ... autisme en relaties

'Hoe kom ik los van een autist?' ... autisme en relaties


‘Het zit zo …’, schrijft Kayla me, naar eigen zeggen al jaren enthousiast lezeres van deze blog, ‘… ik heb een tijd geleden een relatie gehad met een man met autisme. Die is jammer genoeg op de klippen gelopen. Ik verwijt hem alvast niets, maar zit nu met een probleem: ik kom niet los van hem. Op een of andere manier blijft het, blijft hij in mijn hoofd spoken. Af en toe komen we elkaar, helemaal toevallig, tegen in het dagelijks leven en komt er schuldgevoel bovendrijven. Dat ik niet genoeg moeite zou gedaan hebben en dat het toch iets had kunnen worden. Kan jij mij tips geven om hem achter me te laten?’

Dank je wel, Kayla, voor je vraag. Ook al weet ik niet of ik daarover iets zinnigs kan zeggen. Het is in elk geval geen eenvoudige vraag. Ook al omdat het moeilijk is om daar op afstand een goed zicht op te krijgen. Er spelen immers heel wat meer elementen mee in jullie relatie dan autisme en je man alleen.

Ik heb zelf niet zoveel ervaring op vlak van relaties, laat staan met relaties die op de klippen lopen. De voornaamste relaties die ik heb zijn, behalve met mijn familie, voortgekomen uit eerder formele situaties, zoals de opleidingen die ik heb gevolgd en het werk dat ik heb gedaan. Alleen de relatie met mijn liefste gaat iets verder, maar dat is voor ons beiden zoeken. De meeste andere relaties zijn uit het oog, uit het hart.

Toch kan ik me iets voorstellen bij uw vraag. Ze spreekt me namelijk aan. Er zijn ook in mijn leven van die wijsneuzen die me wel eens zeggen dat ik niet genoeg moeite gedaan zou hebben, en dat het toch iets had kunnen worden. Meestal zijn het mensen die even weinig zicht hebben op mijn situatie als ik op de uwe, en is het eerder verwijt en onraad dan goed bedoeld advies. Vanuit die ervaring zou ik zeggen dat het schuldgevoel vooral irritatie is over onterecht aangesproken te worden, en dat het ook bij anderen voorkomt, vooral bij wie een relatie niet als iets vrijblijvend heeft ervaren.

Tot slot zou ik het ook lastig vinden mocht ik, al dan niet toevallig, iemand van ‘vroeger’, of van een stuk van mijn leven waar ik nog niet meer klaar ben, ontmoeten. Ik zou dat proberen te vermijden, maar uiteraard ben ik u niet (en u, godzijdank, niet mij). Nog los van de bedenking of die ontmoetingen of dat elkaar tegen komen wel toevallig is. Zonder daar achterdocht bij te hebben, want het kan natuurlijk zijn dat jullie elkaar kruisen in een druk stadsdeel, op weg naar jullie werk.

Mogelijks komt u op die weg ook andere mensen tegen, en misschien betert het door op die mensen te focussen. Wie weet valt er dan, op een willekeurig moment, wel een nieuwe leuke, knappe, slimme, man op, die vraagt of hij met u mee mag fietsen? En wie weet zegt die man na enkele dagen, weken, maanden of jaren dat hij ook autisme heeft. Ik wens het u alvast van harte toe, die leuke man in het bijzonder, en hoe het loopt met dat autisme ziet u dan wel.





Al Tistje
U leest een stukje van mijn blog. Het is mijn antwoord op een vraag die ik kreeg via mijn blogmail (contactformulier op mijn website Tistje.com). Dit is zeker niet gepubliceerd in een blad. Groetjes Sam (van Tistje.com)
24-03-2018 13:31
24-03-2018 13:31
Catrine-DeMew
Ik weet niet zo goed wat ik lees. Is dit gekopieerd uit een of ander blad?
19-03-2018 17:55
19-03-2018 17:55
notifications_noneadd
13-10-2018 07:07
2 volgers , 3 antwoorden
notifications_noneadd
09-10-2018 10:05
2 volgers , 1 antwoord