Diep verdriet, koude voeten en de kunst van het loslaten...

Diep verdriet, koude voeten en de kunst van het loslaten...


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Diep verdriet, koude voeten en de kunst van het loslaten

Ik weet nooit wanneer of waarover ik een volgend blog zal schrijven. Dat bepaalt het leven voor mij. Zo ook nu. Ik moet er nu voor gaan zitten, dat is helder. ‘Je moet nu schrijven’, hoor ik. Dus hier ben ik. Een open kanaal. Kom maar door met die gevoelens, bespiegelingen en gedachten die verwoord mogen worden. Ik ben er.

2017 is mijn jubeljaar! Het jaar waarin ik 50 zal worden. Op 5 maart om precies te zijn. Wat voor vele mensen om me heen een debacle lijkt, is voor mij een oprecht feest vanuit m’n tenen! 50 worden is een eer, een voorrecht en een cadeau voor mij. Ik vind het helemaal geweldig! Achter mij liggen 50 jaren van vele ervaringen, pijnscheuten, vreugdekreten, diep verdriet en intense vreugde, levenslessen, schaafwerkzaamheden aan mijzelf om meer en meer te leven wie ik werkelijk ben, harde meedogenloze klappen tegen m’n kop, beschadigingen aan mijn lijf, gevolgen van mijn zelfverwaarlozing die zich uitten in ziekte en afbraak van mijn heilige tempel (mijn lijf), maar ook liefdevolle helende ervaringen, verbindingen en diepe warme relaties die oprecht en echt zijn en mijn hart verwarmen. Ik ben een gezegde vrouw. Het leven is mooi. Mijn pad is mooi. Ik ben mooi. Ik ben bijna 50 en kan oprecht zeggen dat ik mezelf mooi vind. Mijn hart is mooi en ontvankelijk en in staat zonder angst te verbinden. Mijn ziel is warm en vurig. Ik ben blij met mij! Een Godin is ontwaakt!

Mijn eerste 50 jaren gingen niet over rozen. Ik heb met tijden door schitterende rozentuinen gebanjerd, heb er de rozen geroken en me aan hun schoonheid vergaapt, maar heb me daar ook geprikt aan de doorns die verborgen waren onder de prachtige bloemen waar ik onbezonnen en met blote benen tussendoor struinde. Soms smeet het leven mij zure appels toe. Grove aanrandingen (door mannen die ik als kind dacht te kunnen vertrouwen), geterroriseerd worden op school, overspelige partners, depressiviteit, zelfmoordwensen... het was niet eenvoudig. Ik nam steeds een hap uit die aangeboden zure appel en kauwde er op, en steeds voelde ik een keuze. Ga ik nu die zure appel worden of ga ik me hier uit worstelen en verwachten dat het leven hier iets positiefs mee doet? Ik koos het laatste. Feitelijk was het geen keuze. Ik kon niet anders. Ik heb geen zure stand in mijn systeem. Dat knopje ontbreekt. Godzijdank. (Anders had mijn familie al jaren geleden moeten kiezen tussen broodjes of cake…)

Ik heb veel lessen moeten leren. Veel meegemaakt. Bepaald geen zondagskind. De klappen van het leven waren hard en meedogenloos. Of waren ze dat niet? Ze deden ongelofelijk veel pijn, dat is waar. Maar wat was dan het doel? Waarom maakte ik dit alles mee? Waarom werd juist ik slachtoffer van seksueel geweld? Waarom werd juist ik er dagelijks uit gepikt op school om geslagen te worden? Waarom koos ik partners die niet in staat waren tot volwassen verbinden en trouw? Wat is dat toch? Het vroeg een paar scheidingen, veel zelfonderzoek, een stevig aantal hulptroepen van buitenaf en een flink aantal jaren om me dat te laten zien. De les die ik te leren had en heb is deze: Neem je ruimte in! Houd van je Zelf! Wees wie je bent, zonder angst! Je hebt bestaansrecht! Jij mag er zijn! Be! Just be!

En dan… volgt er de werk-in-uitvoering-fase. Het gaan toepassen van dat nieuwe besef. Anders is het zinloos. En daarmee bleek ik gewoon wéér de grootste moeite te hebben. Alweer een hobbel te nemen, een les te leren. Pfff….Leuk hoor, al die zelfreflectie talenten, maar je hebt nooit meer rust! Ok, nu weet ik dat ik waardevol ben. Ik begrijp en geloof dat mijn mening er toe doet en gezegd mag worden. Maar waar laat ik die angst die ik voel wanneer ik een stevige tegenkracht krijg wanneer ik mijn mening geef? Of wat doe ik met die angst wanneer ik hard word afgerekend op mijn mening of mijn gevoelens? Dat vind ik doodeng. Dat maakt me bang. Dan krimp ik (letterlijk ook) ineen. Wat doe ik wanneer mijn onzekerheid het wint van mijn moed? Hoe overkom ik dat? Waar komt die enorme angst toch vandaan en hoe kom ik er van af?

Ik ben er achter gekomen dat ik er niet persé achter hoefde te komen waar die angst vandaan is gekomen. Het is er gewoon. Misschien kom ik daar nog ooit achter, maar het wel of niet weten waarom gaat me niet weerhouden van het NU loslaten van die angst. Ik heb er geen zin meer in. Die angst verziekt mijn relatie, beïnvloed mijn vriendschappen, het verzwakt de relatie met mijn-zelf, het weerhoudt me mijn volle potentie te leven, het zorgt er voor dat ik onder een glazen plafond leef (zo benauwend!), en het werpt een donkere schaduw op de Godin die ik werkelijk ben! En dat kan nooit de bedoeling zijn van 50 worden! Dat kan ik beter! Dat wil ik anders… Mijn klassiek homeopaat helpt me bij dit proces. Door een ondersteunend middel dat me helpt meer te uiten kom ik steeds meer los, van binnenuit. Mijn ego wordt steeds stiller en mijn ziel krijgt meer en meer de ruimte. Dat maakt me intens gelukkig. Hier wil ik meer van. Dit is gelukkig zijn.

Maar weet je…sinds ik meer uit en meer deel, voel ik ook steeds meer. Ik voel het grote verdriet dat ik al jaren wegstopte. Ik voel de verdrietige lading van het verborgen kind dat zo geduldig en angstig wachtte om er uit te mogen. Mijn kleine ik-je dat zo graag wilde opgroeien maar onder leiding van die dominerende angst onderdrukt is gebleven. Ze kon er maar beter niet uitkomen, want dan zou het vertrapt kunnen worden, zo dacht de angst. Goed bedoeld, maar niet waar. Ont-waken is ook je onderdrukte onderbewuste de ruimte gaan geven, in vertrouwen en liefde ontvangen en horen wat daar verborgen is gebleven, om het daarna liefdevol te verwerken en los te laten. Het zorgt voor een vrije leefomgeving voor de ziel. En hoe heerlijk is dat!

Maar de laatste dagen ben ik dus een wandelend tranendal. Ik voel me intens verdrietig, huil met een intensiteit die het zinken van de Titanic benaderd, en zie even niet hoe ik me anders zou kunnen voelen. Ik leer hierdoor te leven in het NU. Dit is nu mijn realiteit. Voelen van verdriet. Wel, ik voel. Ik sta mezelf toe om verdrietig te zijn. Verdriet om alles dat me is aangedaan door anderen in mijn leven. Verdriet om alles dat ik mezelf heb aangedaan. Verdriet om alles waarmee ik mezelf heb tekort gedaan, liefdeloos met mezelf ben geweest, respectloos met mezelf ben omgegaan, mezelf heb beschadigd door zure woorden en zelfoordeel. Ik voel dat het nodig is om dit te doen om daarna weer verder te kunnen. De volgende stap op de ladder die de-weg-naar-verlichting heet. Ok, kom maar door met die volgende treden.

Liefhebbend zonder angst, met Liefs, Liefde en Licht en heel mijn hart Warme knuffel, Syl



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (5 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wat krachtig, ontroerend geschreven. 
| 09:26 |
Jeetje... Wat diep, wat echt. Weet je... 'Schone pijn is ontzaglijk mooi', dat las ik ooit. Misschien ben je er wat mee. Knuffel.
| 11:09 |
Wat lief dat je reageert. Dank je wel. Je knuffel is in een dankbaar hart ontvangen!
Het leven is mooi! Wij zijn mooi.

Liefs, Sylvia
| 11:31 |
Je bent duidelijk aan het loslaten. En met dat loslaten zullen zich nieuwe deuren openen waarachter ongekende ervaringen op je liggen te wachten. Het proces van loslaten is meestal pijnlijk, je bent wat dat betreft niet alleen. De angst zal verdwijnen, je zelfvertrouwen zal steeds meer gaan toenemen. Want inderdaad, je BENT die godin! Volhouden en doorgaan!
| 14:01 |
Wat een lieve bemoediging. Dank je wel lieve Dewaputra. In een dankbaar hart ontvangen.

Liefs, Sylvia
| 11:33 |
Graag gedaan :)
| 12:16 |
Respect! Echt heel tof.
| 12:39 |
Dank je wel voor je reactie en dank je wel voor het lezen.
Liefs Sylvia
| 11:34 |
Amai wat intens geschreven....
| 12:21 |
That's life I guess... (smile)
Intens is mooi. Intens is krachtig en een stuwende kracht voor wie vooruit of omhoog wil.

Liefs, Sylvia
| 11:35 |
Dat is zeker zo :)
| 18:50 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen