Een zondagskind met littekens, de zegeningen van Doornroosje's doornen

Een zondagskind met littekens, de zegeningen van Doornroosje's doornen


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Een prachtige zonnige dag in Zeeland. Wat een heerlijkheid. Mijn hart opent zich voluit. Mijn geest gaat er van open. Mijn energie stroomt breeduit en mijn intuïtie staat op scherp. Genieten! Ik leef!                                                                                                    Is mijn leven nu dan éen groot feest? Juich ik bij en om alles en zie ik geen schaduwen?                                                                                 Nee. Dat niet. Ik heb mijn uitdagingen. Ik voel de pijnlijke innerlijke strijd die in moeilijke processen verscholen zit. Ik voel ook angst om te verliezen wat ik heb. Ook dat is er. En tóch geniet ik. Van de zon, van ontmoetingen, en zelfs van de moeilijke innerlijke processen waar ik momenteel doorheen ga. Ze maken me wie ik nu ben. Een zondagskind!


Je kent ze vast ook. Mensen die alles voor elkaar krijgen. Rijk geboren, keurig opgevoed tot nette burgers en goed opgeleid. Met de baan die ze graag willen en een bankrekening die het hen niet moeilijk maakt om 2 keer per jaar op vakantie te gaan met hun perfecte en opgewekte gezinnetje. Van die mensen die werkelijk altijd de wind mee lijken te hebben. Je zou je bij hen haast afvragen wanneer bij hen de schaduw over hun leven zal komen. Je kent ze vast ook wel. We noemen ze ook wel zondagskinderen.

Geldt dat ook voor mij? Nee. Dit is niet mijn levensloop. Verre van dat. Ik heb in mijn jeugd vele grensoverschrijdingen van anderen meegemaakt en doorgeworsteld. Van de schofferende lijf ’straffen’ van mijn vader (hij kon niet met emoties dealen en sloeg dan maar liever dan op mij dan dat hij volwassen communiceerde), tot de drie keer dat mij seksueel geweld is aangedaan. Twee keer door bekenden en een keer door een vreemde. Tel daarbij op een glorieuze basisschool periode  tussen mijn 10e  en mijn 12e (drie jaar lang) die dagelijks werd getekend door geziek en gepest, tot mishandeling aan toe.                                                                                                                       Was ik het typische pest slachtoffer? Nee zeker niet. Ik was ogenschijnlijk een zelfverzekerde meid met altijd het laatste woord. Populair onder de meiden. Ik ‘redde me wel’, zo leek het. Die façade hield ik dapper hoog. Ik moest en zou overeind blijven in het geweld om me heen. Niemand wist van mijn geheim. Ik bewaarde het met gesloten mond. Zoals ik altijd had gedaan. Slikken. Zwijgen. Nee… ik voelde me niet bepaald een zondagskind.

Pas op veel latere leeftijd leerde ik mijn patroon kennen. De lessen die in de situaties verscholen lagen.                    Mijn levensthema: Ruimte innemen. Vrij uit zeggen wat ik voel. Zeggen wat ik geloof. Angsten opruimen om me vrij te voelen en helemaal mezelf te kunnen zijn. Autonomie! Authentiek zijn.                                                                                                Mijn verhaal doet er toe! Mijn verhaal is het waard gehoord te worden!  Ik ben het waard gehoord te worden.                                                            

Inmiddels had mijn lijf al zoveel schade opgelopen door de jarenlange ondermijnende systemen die ik had gebruikt om overeind te blijven, dat ik op m’n 30ste al drie ernstige diagnoses had. Ziekte van Crohn en twee vormen van reuma. De prognoses waren niet best. Dus daar zat ik dan… met dit lijf. Alleen met vijf kleine kinderen na twee mislukte huwelijken. De gedachte me ooit een zondagskind te kunnen voelen voelde als Utopia dat niet voor mij leek weg gelegd. Toch bleef ik altijd positief. Altijd op zoek naar stappen vooruit. Ik heb me nooit een slachtoffer gevoeld. Ik bleef altijd in beweging. Érgens voelde ik dat er meer in dit leven zat dan alleen moeite en pijn. Maar wat en waar?

En dan, de afgelopen week, tijdens een healingsessie die ik mocht geven fladderde het ineens voorbij in mijn gedachten. Als een vlinder die me een tekst doorgaf. Ik voelde het tot in, mijn vezels. Ik ben een zondagskind! Ik voel me een zondagskind!                                                                                                                                                                                                     Ik voel me rijk. Ik voel me gezegend. I am blessed. Al die lessen, al die ervaringen, ze hebben hiertoe geleid. Ook de pijnlijke. Juist de pijnlijke. Ze hebben me zoveel gegeven. Ze hebben me gemaakt tot wie ik mocht worden. Een healer, een genezer, een wijze vrouw, een godin, een schrijver, een danser, een zangeres, een inspirator, een spreker. Wauw! En ik groei nog dagelijks. Ik voel me zo gezegend dat ik de moeilijk en pijnlijk processen heb mogen doorworstelen. Voelde dat destijds fijn? Nee. Maar ben ik er dankbaar voor? Ja. Ik ben mezelf intens dankbaar dat ik de moed heb gehad mijn lessen er uit te halen. Ik ben mezelf intens dankbaar dat ik het nooit heb opgegeven. Dat ik altijd ben blijven uitreiken naar iets mooiers, groters, hogers, intensers. Ik voel nu mijn oneindige waarde. Ik zie nu mijn waardigheid. Ik ervaar nu echt dat ik het zo waard ben om lief te hebben, liefgehad door jou, door mezelf.

Mijn intense verleden heeft me geleerd dat ik niet ben wat ik heb meegemaakt.                                                                            Het gaat er om wat ik dóe met wat ik heb meegemaakt! Dat maakt wie ik nu ben.                                                                        Een zielsgelukkig zondagskind! Het leven is wonderlijk mooi.

Much Love,

Sylvia                                                                                                                                                                                                                                    LoveCoach

www.sylviavandoorn.nl

 

 

 

help

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (2 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Ik vind het heel erg voor jou dat je zoveel narigheid hebt meegemaakt en ik ben blij dat je dankzij healingsessies uiteindelijk toch je geluk hebt gevonden.
Maar zoals jij in je 2e alinea de mensen omschrijft die jij aanduidt als zondagskinderen: ik ben daar 1 van, dus ik voel me aangesproken. Het klinkt voor mij alsof je ons dat stiekem misgunt, vooral waar jij je afvraagt wanneer bij ons 'de schaduw over ons leven komt'. Zitten degenen die het minder goed hebben getroffen in het leven, echt te wachten op het moment dat wij met verdriet worden geconfronteerd? Wordt het verdriet dat jij hebt gehad daar minder van?
Nou je kunt gerust zijn: ook voor ons komt vroeg of laat de dag dat onze ouders komen te overlijden. Ik heb vorig jaar afscheid moeten nemen van mijn lieve moeder en ik mis haar nog steeds, ondanks dat ik er inmiddels vrede mee heb en de mooie herinneringen koester.
Ik wens je heel veel geluk toe in je verdere leven.
| 01:59 |
dat is maar net wat het is. Mensen die geen tegenslagen kennen, zullen oppervlakkiger zijn, maar het is maar de vraag of zij geen tegenslagen kennen, die zie je ook bij hen niet. Omdat ik me bezig houdt met astrologie, zie je dat je processen door te maken hebt in de horoscoop. Je projecteert die op anderen, zij triggeren jouw lessen, maar het blijven JOUW lessen, het zijn jouw thema's. Dat is het fijne van ouder worden, dat je de vruchten kunt gaan plukken. Succes!
| 12:40 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen