×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
eenzaamheid

eenzaamheid


Eenzaamheid.

Het beeld van Zadkine “de verwoeste stad Rotterdam” staat voor mij symbool voor eenzaamheid. Ik weet niet beter. Op veel te jonge leeftijd werd “mijn hart gebombardeerd”. Het mag dramatisch klinken maar zo voelt het wel. Alles wat ik als een essentiële waarde zie in dit leven verdween. Liefde, warmte, bescherming, veiligheid, troost, koestering. Wat ervoor in de plaats kwam was bedreigingen, isolatie, vernederingen, misbruik, mishandelingen, verwaarlozing. Kortom de hel op aarde. Hoe overleeft een kind dat? Een mens is een ingenieus wezen, allemaal hebben we een oerinstinct, een overlevingsinstinct wat dan in werking treed. Als kind, als mens ontwikkel je strategieën om te overleven. Vluchten, vechten of bevriezen zijn de eerste reacties. Vluchten kan letterlijk zijn maar ook het verlaten van je lichaam komt, zeker bij kinderen, vaak voor. De verbinding tussen lichaam en geest is dan verbroken, je voelt niet wat er met je lichaam gebeurd. Saillant detail: ik heb dat mijn hele leven gekund en dacht zelfs dat het heel normaal was, in ieder geval dat stukje van naast je lichaam gaan staan en naar jezelf kijken. Ik dacht dat iedereen dat kon en deed.

Soms zie je wel wat er met je lichaam gebeurd en soms ook niet. Als je zover weg bent dat je ook niet ziet wat er gebeurd kan het lijken alsof het nooit gebeurd is. Het is niet opgeslagen in je bewustzijn. Helaas (of juist niet) heeft het lichaam een eigen geheugen en slaat het wel degelijk de gebeurtenis ergens op. Het lichaam vergeet niet, daardoor kunnen er “onverklaarbare” lichamelijke klachten ontstaan of “onverklaarbare” reacties op gewone gebeurtenissen. Pas als je gaat reconstrueren wat er allemaal gebeurd is kunnen die klachten afnemen. Het is een proces en kan lang duren, zo heb ik bv nog steeds dat al mijn spieren in de afweerstand, paraatheid staan, zelfs als ik rustig tv zit te kijken.

Eenzaamheid, de grote leegte in mijn hart kan niet meer opgevuld worden. Natuurlijk het gat kan een stukje kleiner worden, andere mensen nemen er plaats is, maar de basis blijft leeg. Ongeveer mijn hele leven lang heb ik geprobeerd dat gat op te vullen, nu heb ik het gat geaccepteerd. De pijn wordt er niet minder door, het leven wel makkelijker. Ik hoef me niet meer in allerlei bochten te wringen, hoef niet meer zo nodig aan allerlei sociale activiteiten mee te doen. Dat geeft dan weer een gevoel van opluchting. Ik kies tegenwoordig voor alleen zijn in plaats van het verplicht meedoen. Zo heb ik afgelopen Kerst besloten om de dagen alleen door te brengen. Ik heb een gruwelijke hekel aan de druk en de verplichting die Kerst met zich meebrengt. Denk bv aan het programma; “Niemand mag alleen zijn met Kerst” (alleen al van de aankondigingen lopen de rillingen over mijn rug) en alle reclames rond Kerst. De maatschappelijke druk is heel groot. Afgelopen Kerst was voor mij een opluchting, heerlijk rustig, geen druk of spanning en geen enkel gevoel van eenzaamheid. Wel had ik af en toe een gevoel van schaamte, vooral over wat de buurt er wel niet van zou denken. Waarschijnlijk denkt de buurt daar helemaal niets over, maar toch… Gelukkig valt Kerst in de donkerste periode van het jaar en kon ik vroeg mijn gordijnen sluiten en daarmee het lichte gevoel van schaamte weer buitensluiten.

 



Jayana
Jeetje wat heftig.
26-02-2016 15:18
26-02-2016 15:18 • Reageer
Soberana
Verbijsterend dat jij zulke erge dingen hebt meegemaakt dat je je lichaam kon verlaten. Ik kan me daar niet eens een voorstelling van maken. Schaamte wat de buurt ervan zou denken? Lekker laten denken. Jij bent niet degene die zich moet schamen. De mensen die jouw jeugd verziekten: die moeten zich diep schamen!
21-02-2016 03:23
21-02-2016 03:23 • 1 reactie • Reageer
Trijntje
Voor mij was het verlaten van mijn lichaam heel normaal. Ik deed het al jong, het was de enige mogelijkheid om te ontsnappen en ik ben het blijven doen totdat ik erachter kwam dat het helemaal niet normaal was, zelfs niet in de alternatieve circuit. Dat was voor mij verbazingwekkend. Schaamte is een gevoel, rationeel weet ik best dat ik me niet hoef te schamen als ik er voor kies om met Kerst alleen te zijn, maar ja verstand en gevoel is dan niet op 1 lijn. Voor nu ga ik ervan uit dat ik ook dit jaar dezelfde keuze maak en hoop dan het gevoel van schaamte niet te hebben. Mijn vader is de grootste boosdoener in dit verhaal.Ik heb mijn vader na mijn 11de nooit meer gezien anders dan op zijn sterfbed, toen heeft hij gevraagd of ik hem kon vergeven. Dat had ik voor mezelf allang gedaan anders had ik helemaal niet kunnen leven. Jeugdzorg, het tehuis en uiteindelijk ook de Raad voor de kinderbescherming erkennen nu dat zij collectief gefaald hebben. Dat is ook wat waard. En ik hoop van ganse harte dat zij iets leren van mijn verhaal, hoewel het nieuws nog steeds met de meest verschrikkelijke verhalen komt.
23-02-2016 15:55
23-02-2016 15:55 • Reageer