Tumult in de speeltuin (Verhaal met audio)


Kyra woont in een buurt waar veel andere kinderen wonen. De meesten spelen met elkaar, maar niet met haar.
Om toch buiten te kunnen spelen, gaat ze wel eens alleen schommelen, in de speeltuin bij haar achterom. Als er andere kinderen komen, gaat ze er meestal vandoor. Voordat zij de kans krijgen om weer wat naars te zeggen.

In de vroege ochtend zat ze weer dromerig op de schommel. Verlangend naar vriendschap. Er kwam een jongen aangelopen die ze nog niet kende. “Nieuw hier?” vroeg ze. “Ja, ik ben Bernd. En jij?” “Ik heet Kyra en woon hier al een tijdje. Sandra was er ook ineens. “Oh nee, niet zij!” dacht Kyra nog en stond op. “Moet je al weg?” vroeg Bernd. “Eh… ja, ik ga een film kijken.” “Ja, ga maar lekker weg! Dan kan ik op de schommel!” katte Sandra.

Kyra kon wel door de grond zakken. Wat moest Bernd nu wel denken! Straks vind hij haar ook nog stom! Bernd keek hen beiden om beurten aan. “Gaat dat zo hier! Lekker dan! Nu mis ik m’n oude buurt helemaal!” Sandra antwoordde: “Oh maar buiten Kyra is het hier leuk hoor!” “Wat is er volgens jou dan mis met Kyra?” “Ze stinkt! En heeft een donkere huidskleur.” “Ik ruik anders niets en heb er ook geen problemen mee dat haar huid donkerder is dan de mijne. Het gaat toch om hoe je van binnen bent!” Sandra wist niets anders uit te brengen als: “Ze is gewoon stom!” “Misschien ben je zelf wel stom! Ga zelf maar weg. Kyra zat al op de schommel.”

Marie-Louise, de moeder van Sandra, kwam poolshoogte nemen. “Wat is hier aan de hand?” Sandra barstte in tranen uit. “Die jongen daar doet naar tegen mij. En Kyra laat me niet op de schommel!” “Wie ís die jongen?! En bedoel je die buitenlander?” “Ik ben geen buitenlander, ik ben hier geboren!” zei Kyra. “Had ik jou wat gevraagd?” zei Marie-Louise bozig.

Bernd’s vader kwam ook kijken waar het tumult vandaan kwam. Hij herkende Marie-Louise.
“Heej, dat is ook toevallig! Woon jij hier ook?” De moeder van Sandra schrok. “Arnoud! Jou had ik hier niet verwacht!” “Vanwege werk verhuis ik om het half jaar. En zolang Bernd nog minderjarig is, verhuist hij mee.”

Vader keek zoon aan en vroeg: “Alles okee, Bernd?” “Met mij alles prima pap, maar deze meid deed onaardig tegen die andere meid. Hij legde uit wat er kort daarvoor was gebeurd.

“Bernd is jouw zoon?” vroeg Arnoud. “Jazeker! En wie van de twee jongedames is jouw dochter?” “Dat zie je toch meteen! Uiteraard niet die donkere!” “Pardon?! Ik wist niet dat jij racistische trekjes hebt. Dat valt me zwaar tegen van jou! Ik ben blij dat het uiteindelijk niks is geworden tussen ons!” Daar had ze niet van terug.

Intussen waren er meer kinderen gekomen en ook zij schrokken er wel van. Over huidskleur hadden zij nooit iets gezegd. Ook totaal niet over nagedacht. Ze deden telkens mee met het klieren van Kyra, omdat Sandra hen dat opdroeg. Eigenlijk niet zo’n aardige meid, die Sandra. Misschien was Kyra toch wel leuk. Belinda stapte als eerste op Kyra af. “Sorry dat ik altijd zo tegen je deed!” De volgende: “Ik deed zo omdat ik je heel knap vind en daar ben ik jaloers op.” Weer een ander: “Trek je maar niets aan van Sandra, wij zijn vanaf nu jouw vrienden.” “Ja hállo! En ik dan?” zei Sandra. “Bied eerst maar je excuses aan, dan zien we dan wel weer verder.” zei Bernd.

Hun ouders waren inmiddels weggelopen. “Ik moet wat bekennen,” zei Sandra. “Mijn moeder heeft me geleerd om zo te redeneren. Maar als ik heel eerlijk ben, vind ik jou helemaal niet stinken en je huidskleur juist heel mooi.”
Kyra gaf Sandra een knuffel. “Ik vergeef het je. Zullen we dan nu verstoppertje gaan spelen?”
Dat hebben ze samen nog vaak gedaan.