×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
alcoholistische vader

alcoholistische vader


Gedachten en gevoelens

Ik heb zo veel woorden maar het blijf altijd bij mij. Mijn vader is verslaafd aan alcohol, elke avond drinkt hij als hij niet hoeft te werken.

Al eerder heeft hij een black out gehad, ik wist niet wat mij overkwam.

Die avond tijdens het BBQ en was hij al aangeschoten. Hij word erg snel dronken omdat hij er niet goed tegen kan. Iedereen merkte al dat hij al ver van de wereld was wij bleven zeggen dat het genoeg was maar ja wie zijn wij om het in controle te hebben, dit kan natuurlijk niet. Het was een gezellige avond mijn oom en tante waren er ook tot dat ze weg gingen was het gelach gezellig. Zij gingen weg, mijn vader zat buiten en vroeg aan mij voor zijn telefoon en sigaretten. Wanneer ik het hem gaf ging ik even naar binnen om mijn telefoon te pakken en wou daarna weer buiten bij hem gaan zitten zodat hij niet alleen zat. Wanneer ik net naar buiten wou hoorde ik hem schelden en schreeuwen dit was best extreem maar niet tegen ons hij schreeuwde tegen zijn telefoon of sigaretten. Toen dacht ik ik ga hier niet bij zitten ik ga wel naar boven en haal mijn moeder op zodat zij beetje kunnen praten en mijn moeder hem rustiger kon maken.

Eenmaal toen ik boven was hoorde ik geklets. Ik ben altijd erg nieuwsgierig maar dacht nu ik laat ze wel even alleen ik hoef niet alles te weten. Na 5 min. hoorde ik opeens heleboel herrie glazen wat kapot ging omvallende stoelen ik weet niet meer hoe ik rende naar het raam van de slaapkamer om naar beneden te kijken wat er gebeurde. Toen zag ik dat de hele tafel omgegooid was en overal lag glas op de grond en in het midden van ons tuin lag mijn vader op de grond slaand op de grond schreeuwen schelden maar niet tegen mijn moeder hij is totaal niet agressief 0 van de 100%. Het was alsof ik bevroren was hoe ik mijn vader zo zag liggen, slaan tegen de grond, schreeuwen. Ik zag mijn moeder ook ze keek hem aan maar wist ook niet wat ze moest doen mijn vader wist totaal niet wat hij deed. Toen zag ik dat hij naar de been van mijn vader greep(niet op een agressieve manier) en mijn moeder schrok hier van wat normaal is in haar shock en rende naar boven. En op dat moment wist ik niet wat ik moest doen, moet ik naar mijn vader toe die helemaal de weg kwijt was met de angst dat hem wat zou overkomen liggend tussen al het glas of naar mijn moeder toe die helemaal in shock was huilend en trillend ik stond gewoon bevroren. Toen sprong gelukkig de buurman over de schutting ik kon niet praten en hij sprong er overheen en haalde mijn vader overeind en ging hem gerust stellen.

Ondertussen was mijn moeder bij mij en zei dat ik mijn tante moest bellen zodat mijn oom met hem kon praten en omdat hij een man is want wij wisten helemaal niet wat hij zou doen waar hij allemaal aan dacht op dat moment. Ik had de hele tijd met moeite mijn emoties binnen gehouden. Er kwamen tranen maar ik bleef sterk voor mijn moeder en toen kwamen mijn oom en tante. Mijn oom ging praten met mijn vader hij was ondertussen weer bij en zei dat hij helemaal niet meer wist wat er was gebeurd en was in shock toen hij al het glas op de grond zag en de gedachte had van wat heb ik gedaan. Ondertussen zat ik binnen met mijn moeder en tante en mijn moeder praatte met mijn tante huilend maar ik kon mij zo moeilijk inhouden. Even later kwam mijn oom naar binnen en begon met mij te praten van hoe het allemaal was gebeurd maar wanneer ik begon te praten barstte ik in eens uit. nog nooit heb ik zo erg moeten huilen nog steeds het ik het moment voor mij. Hoe hij zo op de grond lag tussen al het glas, slaan op de grond, zo hard schreeuwen, schelden.

Mijn oom en mijn vader bleven een uur praten met elkaar en mijn vader werd rustig, ik ging naar hem toe en hij zij zo vaak sorry maar ik wist niet wat ik moest zeggen ik vond het zo moeilijk op er op te reageren. Ik zette hem op de bank en zette de tv aan met een zware kop koffie zodat hij een beetje bij kwam en zei dat ik naar boven ging omdat ik de volgende dag moest werken en om 5 uur op moest staan. Ik ging naar boven maar of ik ging slapen, nee.. ik zat huilend op mijn bed hoe kun je na zo een avond gaan slapen. Op dat moment was mijn broertje niet thuis hij was uit met zijn vrienden. Aan de ene kant denk ik gelukkig is hij niet thuis want hij kon ook agressief tegen hem reageren maar zou dan niet snappen dat hij dat allemaal onbewust deed en misschien zou alles dan helemaal uit de hand lopen.


De volgende dag mijn vader heel stil was en er helemaal niet over gepraat werd. Dit ging een hele week zo mijn moeder pratte niet met mijn vader en na 2 weken barstte ik uit. Ik schreeuwde tegen mijn moeder ik ben het ook zat dat zij naar mij toe komt en haar gevoelens verteld. Dit snap ik en waardeer ik heel erg hier heb ik ook enorm respect voor en zal haar voor de rest van mijn leven eindeloos luisteren. Maar alles wat tegen mijn vader was hij doet dit hij doet dat, zus, zo voor mij was dat ook de druppel van de emmer. Op dat moment zei ik je verteld het allemaal aan mij ben je opgelucht maar ik raak vol ik kan dit niet met iedereen over praten ik houd jullie allebei bij elkaar zo van ja dat bedoelt hij niet zo of ja dat bedoelt zij niet zo. Ik had het gevoel dat hun twee kinderen waren die ruzie aan het maken waren en ik de ouders die een tussenweg zoekt ik was er helemaal klaar mee. Toen liep mijn moeder weg en ik barst uit en kon mijn tranen niet meer binnen houden. Even later kwam ze terug en zei ze sorry we praatten even en het was goed. Tussen deze weken had ik ook mijn belangrijke weken op stage mijn hoofd was er totaal niet bij en heb mijn stage ook dan niet kunnen halen..

Ondertussen ging mijn vader naar een psycholoog tot we op vakantie waren ging het weer goed hij dronk bijna niet meer en ik merkte aan zijn houding en hoe hij praatte dat hij iets veranderde en meer over zijn emoties vertelde. Maar hij kreeg geen steun van mijn moeder natuurlijk praat ze met hem er over maar niet veel omdat ze zegt ik ging ook naar een psycholoog omdat ik mij zo eenzaam voelde en hij helemaal niets met mij hiermee deed waarom zo ik dan nu wel voor hem doen. Ik merk ook dat mijn vader zegt ja is weer mijn schuld of ja dit komt wel weer door mij.

Sinds wij terug zijn van vakantie is hij steeds meer gaan drinken en deze laatste 2 maanden is hij elke avond dronken. Laatst hoorde ik hem helemaal stom dronken beneden maar wou niet naar beneden omdat ik mijn vader niet elke avond dronken wil zien. Hij gaat ook niet meer naar een psycholoog want hij ging eerst elke week naar het ziekenhuis en dat doet hij nu ook niet meer. Het erge is ook dat mijn vader zonder schaamte met een glas wijn komt en gaat drinken ook waar wij bij zijn. Ik ben het gewoon zat wat mijn vader doet hoe hij hier over denkt. Eerst dacht ik leuk mijn vader is vrij deze paar dagen, maar nu denk ik hier gaan we weer elke avond dronken of aangeschoten. Wat ik ook zeg het komt niet binnen hij zegt wel ja of maakt niet uit en blijft drinken. Ik ben er klaar mee hoe mijn moeder hier mee om gaat en mijn vader. Mijn broertje is een ander verhaal bij hem komt het over dat het hem helemaal niets boeit elke avond boven in zijn slaapkamer op zijn laptop. Ik maak mij helemaal druk ga soms bij mijn vader zitten zodat hij niet alleen zit maar dan zit ik en zie ik dat hij drinkt en dan denk ik gaan we weer en heb ik geen zin meer om met hem te zitten.

Hoe lang kan een lichaam die een maagverkleining heeft gehad elke avond dronken/aangeschoten is leven? Elke keer wanneer hij drinkt denk ik er komt hier een einde aan en door wat hij doet versneld hij die einde. Ze beseffen niet wat zij de anderen aan doen, wat de gevolgen hier van zijn. Ik erg mij hier heel erg aan dat mijn broertje doet alsof er niets gebeurd is. En dat mijn ouders gedragen alsof dit dood normaal is.

Ik ben niet iemand die snel zijn gevoelens uit en er over praat maar wanneer ik er over praat barst ik gelijk uit omdat ik dit niet kan verwerken en het in mijn hoofd blijft..

Ik zou het fijn vinden wat jullie hiervan vinden wat moet ik doen voor mijzelf..




The Original Enrique
...en jijzelf ook. Als je broertje minderjarig is, is je moeder verplicht om hem voor dit geweld te beschermen. Hij mag hier niet onder lijden; volwassenen hebben zelf een keus daarin. Sterkte!

13-10-2018 22:00
13-10-2018 22:00 • Reageer
The Original Enrique
Een aangrijpend verhaal zeg! Jij kan niks doen. Je kunt hem niet dwingen te stoppen. Je vader is voor zichzelf verantwoordelijk en als hij geen hulp zoekt kun je niets voor hem doen. Je moeder zal een keuze moeten maken...
13-10-2018 21:57
13-10-2018 21:57 • Reageer