Von Art Special

Lid sinds: 18-07-2018

#Poging en oordelen zelmoord
14Aug2018
Mijn kijk op het leven...
Von Art Special

Zes jaar geleden is mijn kijk op het leven drastisch veranderd. Daar waar ik snel tot een oordeel kwam en vaak mijn mening klaar had staan, daar neem ik nu de tijd voor.Na ruim dertig jaar onder een steen te hebben geleefd, huisje boompje beestje etc. kwam ik er alleen voor te staan. Nog verdwaasd door alles wat me was overkomen, toch proberen de draad weer op te pakken.Er ging een wereld voor me open. Ik, die dacht alles wel te weten,  wist niet wat me overkwam. Nooit geweten hoe vrouwen konden zijn als ze single waren, wat getrouwde mannen uitvraten onder de neus van hun vrouwen... , keurige vrouwen die zolang ik getrouwd was, nooit iets hadden laten weten, maar me nu verwelkomden in de mysterieuze wereld van de singles.... Voor ik het wist.... mijn hemel had werkelijk geen idee dat het wiet gebruik onder volwassenen zo populair was, rookte ik joints, haalde nachten door, en ging compleet uit mijn dak..Totdat... een joint totaal verkeerd uitpakte... uren op de grond liggend, mijn hersenen die als razenden tekeer gingen, ik verlamd en geen kant opkon... en wanhopig probeerde mijn hersenen te dwingen te stoppen die rare beelden op mijn netvlies te zetten. Jammer dan... ik zou de komende drie uren doorbrengen met de meest bizarre gedachten en rare beelden. Hoe ik het ook probeerde en in gedachten steeds schreeuwde stop stop.... het had geen zin. Mijn hersenen gingen hun eigen weg en ik had er maar mee te dealen. (Was gelijk mijn laatste joint).Vanaf dat moment veranderde het beeld van oordeel en veroordeel. Ik had ervaren dat hoe wanhopig ik ook mijn best deed, er momenten zijn dat je totaal geen controle of sturing hebt over die grijze massa. Wanneer ik nu geconfronteerd word met poging tot zelfdoding, en de mensen hoor oordelen...Dan realiseer ik me, bij mij ging het buiten me om, de invloed van drugs. Bij iemand met een wanhoopsdaad gaat het onder invloed van verdriet, adrenaline, etc. Ik heb ervaren wat het is als je geen controle meer hebt over jezelf, als je hersenen jou overnemen.... ook begrijp ik nu beter waarom ik ooit zelf een poging gedaan had.... Ook al had ik het gewild, op dat moment had mijn grijze massa het overgenomen, ik had niet kunnen winnen op dat moment. Maakt het het minder erg wat ik mijn naasten heb aangedaan? Zeker niet! Iets waar ik dagelijks nog onder gebukt ga. Maar die ene verkeerde joint... deed me beseffen, mensen handelen soms buiten hun zelf om. Soms neemt de grijze massa het over.... oordeel niet, en sta hen bij... want er rust nog een enorm taboe over poging tot.... elk mens wil gelukkig zijn, niemand kiest voor zijn plezier zo’n uitweg...Von

#Hoe voelt depressief zijn
14Aug2018
Het leven met een depressie
Von Art Special

Vrolijke, lachende, gelukkige mensen.... mensen die niet weten hoe het is te leven met een depressie, hoe leg je hen uit wat iemand voelt die leeft met depressie?Een vraag die moeilijk uit te leggen is. Toch wil ik het proberen.Iedereen heeft wel eens een slechte dag, een dipje. Na een nacht goed slapen, er weer tegenaan de volgende dag. Ook zijn veel mensen wel eens depressief, door overlijden, verbroken relatie etc.  Doorgaans verdwijnt dat naarmate de tijd verstrijkt en het leven je weer opeist.Dit is iets anders dan leven met een depressie. Voor mensen die nog nooit zwaar depressief zijn geweest.... Ken je het gevoel dat je eerste liefde de relatie verbrak, je plotsklaps iemand moest verliezen, een overlijden dat er zo inhakte dat je dacht niet verder meer te willen leven,  je de volgende ochtend wakker werd met het gevoel dat je geen tranen meer had, compleet leeg.... jezelf naar de badkamer slepend, om vervolgens op de bank te gaan zitten proberen grip op jezelf te krijgen om verder te kunnen gaan maar vervolgens niet de kracht kunnen vinden en weer in tranen uitbarst....Dit is ongeveer het gevoel dat iemand heeft wanneer het in de depressie zit. Zich geestelijk er doorheen probeert te slepen, vechtend tegen zijn onmacht. Het niet kunnen winnen van het lege gevoel.... niet een paar uur, niet een paar dagen, maar weken, maanden of jaren.Het vergt ontiegelijk veel energie om voor de buitenwereld je innerlijk te verbergen. Je wilt niet constant het jankende, zeurende, depressieve persoontje zijn. Je bent bang mensen te zullen verliezen, je weet dat mensen je zullen ontlopen... dus je doet zo normaal mogelijk....Eenmaal weer in eigen omgeving stort je in.... en zo rijgen de dagen, weken, maanden, jaren zich aaneen.... De buitenwereld ziet echter het lachende, vrolijke persoontje... het rare is, dat wanneer je buiten bent, en die rol met verve speelt, je op dat moment ook even vergeet hoe shit je je voelt, en hierdoor komen  even later de depressieve gevoelens dubbel terug! Domweg omdat je je even een ander mens hebt gevoeld, je zou je altijd zo willen voelen! Ik vergelijk het met het snijden in glas, pas als je het bloed ziet stromen, voel je de pijn....Daarom is het voor buitenstaanders ook moeilijk te begrijpen dat wanneer je tot diep in de nacht staat te dansen, de volgende dag het leven niet meer ziet zitten...Depressieve mensen voeren toneelstukjes op voor de buitenwereld.... daar worden ze experts in. Niet alleen om niet de zielepiet te worden gevonden, maar ook om hen te beschermen die ze lief hebben! Omdat ze niet willen dat hun naasten verdriet om hen hebben! En dit vreet ook weer zoveel energie...Iemand met een depressie probeert steeds weer tegen die gladde wal  op te klimmen, om er vervolgens weer vanaf te glijden. Het is geen kwestie van blijven hangen in verdriet, geen kwestie van zelfmedelijden. Het is een gevecht om te winnen van de leegte binnenin. Het strijden tegen jezelf!Wanneer iemand eenmaal heeft geleefd met een depressie, is er altijd die angst....Wanneer keert het terug?Ik hoop hierdoor een beetje te kunnen uitleggen hoe het voelt.... misschien dat er maar 1 of 2 mensen hier iets aan hebben, maar dan is het de moeite waard geweest.Von.

MEER