dragonmouse1

Lid sinds: 04-09-2018

#verhaal
04Sep2018
De bestemming
dragonmouse1

Carla staarde omhoog. Zelfs als ze haar hoofd naar achteren hield kon ze niet de bovenste trede zien. De trap leek een eindeloze lengte te hebben. Ze heeft geen keuze en ze begint te lopen. Aan het einde van de trap zou haar bestemming moeten liggen. De boulevard waar ze eerder liep, strekt zich nog kilometers uit langs de zee. Veel te ver uit de richting. Ze sjort haar uitpuilende tas omhoog over haar schouder en zucht. De zon schijnt onbarmhartig heet op haar hoofd terwijl ze de ene voet boven de andere zet. Met één hand aan de ijzeren leuning klimt ze langzaam naar boven.  Een oude vrouw, zittend op een traptrede, spreekt haar aan. 'Meisje, heb je wat water voor mij?' Carla kijkt de oude vrouw aan en wil eigenlijk nee zeggen. Zoveel water heeft ze niet bij zich en ze heeft het zelf al zo warm. Het oude, in het zwart geklede vrouwtje, kijkt haar afwachtend aan. Carla krijgt het gevoel alsof het vrouwtje in haar ziel kijkt. Ze zucht nog eens en met tegenzin zegt ze ja. Ze laat zichzelf ook op de trede zakken en graait in haar tas naar een flesje. 'Nee, houd u het maar voor later,' zegt Carla en staat op. Zehijst de zware tas omhoog en begint weer te klimmen.  Het zweet parelt op haar voorhoofd en er lijkt geen einde te komen aan de trap. Terug is geen optie, dat is nu net zo ver als omhoog schat ze. Ze zal moeten volhouden. Het doet pijn. Verdorie, ze heeft zich een blaar gelopen. Carla gaat zitten en trekt haar gympen uit. Ja hoor, ze heeft een grote kapotte blaar op haar ene hiel. Geen pleisters natuurlijk. Ze voelt zich boos en alleen. Een meisje komt naast haar zitten. Ze lijkt een jaar of vijftien, mager, met sjofele kleren aan. Blootsvoets. Ze wijst naar de bloederige blaar van Carla en begint in de zak van haar jurk te wroeten. Als haar hand weer te voorschijn komt heeft ze een keurig ingepakte pleister vast, die ze Carla zonder een woord aanbiedt. Carla, die al een beetje teruggedeinst was neemt de pleister verrast aan. Weer schaamt ze zich. In een opwelling wijst ze naar haar schoenen. ‘Hebben?’ Het meisje knikt stralend. Carla geef haar de schoenen en uit haar tas haalt ze ook nog een setje kleding. Het meisje neemt alles aan en danst de trap af op Carla’s gympjes. Carla begint weer te klimmen. De tas is wel wat lichter nu en de warme stenen treden voelen eigenlijk wel lekker onder haar blote voeten. Na weer een heleboel treden neemt ze pauze voor een slok water. Miauwt daar nu iets? Ze kijkt en ziet een schattige kitten die haar aandacht trekt met kleine babymiauwtjes. Vertederd geeft ze het beestje wat water. Het katje drinkt het gulzig op en blijft haar volgen op weg naar boven. Eindelijk! Het laatste deel van de trap is in zicht. Carla strekt even haar rug als ze iets voelt knappen. Het is de band van haar tas. De tas valt en rolt de treden af Onderweg vliegt er van alles uit, inclusief haar water. Carla kan wel huilen. Zo dichtbij haar bestemming! Het katje miauwt naar haar. Carla kijkt nog een keer spijtig naar haar spullen die overal verspreid liggen. Dan pakt ze het katje op en loopt met het beestje in haar armen de rest van de treden op. Het gaat snel nu ze haar bagage kwijt is. De laatste trede. Een oud vrouwtje duwt haar een flesje water in haar handen en zegt, ‘wees welkom’.