diapersandheels

Lid sinds: 16-12-2016

#kerstmis
26Dec2016
Kerstmis zonder jou
diapersandheels

Kerstmis zonder jou, iets dat niet wend en nooit zal wennen. Een feest waarbij het draait om familie en om het samenzijn. En elk jaar moeten wij jouw missen. Het is niet eerlijk, na 12 jaar nog steeds niet.Papa deze is voor jou..Kerstmis zonder jou.Lieve papa, gisteren lag ik voor de twaalfde keer een kerstboeket neer op je graf.Nog elke dag doet het zeer, en elke kerst zijn daar weer even die tranen.Tranen omdat ik er dan nog even bewuster van ben dat jij hier niet meer bent.Met kerst staat het altijd drukke leven even stil, en is er plaats voor mooie herinneringen met familie en vrienden.Ook jij was gisteren op eerste kerstdag een nog altijd even levendige herinnering aan het kerst diner.Wat hadden wij jou allemaal graag nog hier gehad.Waar is opa? vroeg Vanessa bij jou graf.“Bij de engeltjes lieve schat”“Komt opa nooit meer terug?”Haar beleving van de dood is dat je dan voor altijd weg bent.Een pijnlijke waarheid.Alleen nog samen in onze harten en in de herinnering.gisteren waren daar weer die tranen, tranen van verdriet en tranen van het lachen.Vandaag is het weer tijd voor enkel een lach, want jij wilde niet anders.Niemand mocht verdrietig zijn om het feit dat jij er niet meer zou zijn.Je wilde niet voor niets een feest na je begrafenis, en die kreeg je.We vierden het leven in plaats van de dood.Op eerste kerstdag stonden we weer even extra stil bij het verlies maar vooral bij het leven.Hoe gezegend wij zijn dat we met elkaar konden zijn, mochten zijn.Behalve een gemis ben jij ook de lijm.Lijm die ervoor zorgt dat we elkaar steviger vasthouden, elkaar niet uit het zicht verliezen.Want wie weet is er straks geen kans meer om te bellen, om elkaar te spreken.Ik herinner mij als kleine meid van 12, liggend op het bed, bellend naar jou 06.Maar er werd niet meer opgenomen, nooit meer. Ik had jou al gesproken voor de allerlaatste keer.Ik hoop dat jij de lijm van ons mag zijn, maar ook de lijm van anderen.Pak je naasten vast, knuffel, lach, heb lief en leef.Want samen is toch het allermooiste streef.Ik kan het niet vaak genoeg zeggen tegen mensen die al jaren gebroken hebben met familie, eens is het te laat om te bellen.En geloof mij als ik zeg, je wilt niet liggen op dat bed. Horend naar een lijn die nooit meer beantwoord zal zijn.Ik wens jou, familie en vrienden een heel mooi nieuwjaar.En pa, tot de volgende keer.Weet dat ik je mis, van je hou en mijn tranen nooit meer zullen zijn dan de lach.

#biologische klok
16Dec2016
Geen kinderen meer na mijn 30ste
diapersandheels

Tegenwoordig hoor je regelmatig dat veel vrouwen/stellen pas na hun 30ste of zelfs 40ste jaar beginnen aan kinderen. Veel vrouwen/stellen kiezen er tegenwoordig dus eerst voor om carrière te maken. Daar is helemaal niets mis mee maar persoonlijk kies ik daar niet voor en wil ik bewust geen kinderen meer krijgen na mijn 30ste. Het spreekwoordelijk biologische klokje tikt hier dus al even. Vroeger.. Toen ik een klein meisje was werd er regelmatig de vraag gesteld door mijn ouders of juffen/meesters op school wat ik wilde worden. Wat mijn dromen waren. Op die vraag heb ik nooit meer antwoord kunnen geven dan: mama worden! Dát is wat ik altijd wilde. Gewoon, een mama zijn. Niemand keek er dan ook van op dat ik zwanger raakte van Vanessa op mijn 20ste. Vaak hebben mensen het idee dat als je op een jonge leeftijd moeder word je het liefst een heel hok vol wil hebben. Dat je een heuse moederkloek bent. Begrijp mij niet verkeerd, ik houd ontzettend veel van kinderen maar dat is hier dus niet aan de orde. Het liefst wil ik er 2, in plaats van 6 of zo. Waarom kies ik hiervoor? Nou, gewoon..omdat ik die behoefte niet voel om nog tot op een late leeftijd met jonge kinderen in huis te zitten. Met mijn 50ste wil ik niet meer de zorg dragen maar juist genieten van mijn kinderen die hun eigen weg inslaan, hun eigen leven opbouwen en genieten van eventuele kleinkinderen. Met elkaar leuke dingen doen, familie vakanties enzovoort. wanneer je kinderen krijgt leef je voor je kinderen, althans ik wel. Je dromen zet je tijdelijk on hold, dingen die je graag wilt doen veranderen in: Ach, dat kan later ook nog wel. Je kinderen worden je nummer 1, en dat hoort ook zo. Maar is het dan verkeerd om te zeggen, tegen die tijd is mijn leven weer van mij? Ik vind van niet.Het idee dat Vanessa 18 jaar is wanneer ik 40 ben vindt ik heerlijk. Lekker genieten van mijn grote meid, samen leuke dingen doen en wetend dat ze zich wel even red als mama niet thuis is. Geen luiers, flesjes en 24/7 zorg meer. Ondanks dat ik dol ben op kinderen en als klein meisje niets anders wilde dan moeder worden is dit echt een hele bewuste keuze waar ik mij goed bij voel. Hoe denk jij hierover?