anouk.

Lid sinds: 17-12-2016

#Hartstilstand
27Aug2018
Een hartstilstand
anouk.

Wat is een hartstilstand?                                                                                                                                                                                                             Het hart is een soort pomp dat ervoor zorgt dat zuurstofrijk bloed door het lichaam wordt gepompt. Het hart pompt door elektrische geleiding in het hart. Door die elektrische geleiding kan het hart als de krachtige spier die het is liters bloed rondpompen. Het hart kan op veel manier niet goed functioneren, maar hier en nu wil ik u iets vertellen over een hartstilstand. Een hartstilstand kan twee dingen betekenen, namelijk dat het hart compleet stil staat of dat er sprake is van een levensbedreigende ritmestoornis. Bij deze levensbedreigende ritmestoornis is de geleiding in het hart in zo'n grote mate verstoort dat het hart het bloed niet meer rondpompt. Medisch gezien zit er een groot verschil tussen beide vormen van een hartstilstand, maar één ding is hetzelfde. Namelijk dat er geen bloed en dus geen zuurstof door het lichaam wordt gepompt. Geen zuurstof betekent geen leven. Reanimeren                                                                                                                                                                                                                                          Als iemand een hartstilstand heeft kan je iemands leven redden door te reanimeren (en zo snel mogelijk 112 te bellen!!). Reanimeren betekent dat je vanaf de buitenkant op het borstbeen duwt om toch nog wat bloed rond te pompen. Er zit vaak nog wel een beetje zuurstof in het bloed om het lichaam een paar minuten van zuurstofrijk bloed te voorzien. Daarom kan iedereen een leven redden door iemand te reanimeren. Tegenwoordig is er in ieder winkelcentrum of sportschool een AED te vinden. Een AED is een hulpmiddel om te reanimeren, want dit apparaat vertelt je precies wat je moet doen. Daarbij kan het een schok toedienen waardoor een levensgevaarlijke ritmestoornis verholpen kan worden. Een AED kan echt een leven redden. Daarbij is het voor iemand die aan het reanimeren is een heel prettig hulpmiddel en biedt het houvast in een stressvolle situatie. Na een reanimatie                                                                                                                                                                                                                           Wat gebeurt er nou eigenlijk na een reanimatie? Daar hoor je eigenlijk weinig van, behalve als je het in je naaste omgeving mee hebt gemaakt. Na een reanimatie wordt de patiënt naar het ziekenhuis vervoerd om te stabiliseren en voor diagnostiek. Hierdoor kan voorkomen worden dat er vaker een hartstilstand op zal treden. Daarbij zal een patiënt op de intensive care komen te liggen. Op de intensive care maken we ons altijd erge zorgen om de patiënten na een reanimatie. We maken ons zorgen om het zuurstoftekort dat het lichaam heeft gehad en wat dat voor gevolgen zal hebben. We zijn dan voornamelijk bang voor de hersenen, die erg kwetsbaar zijn voor zuurstoftekort. Overige organen kunnen ook last hebben van een zuurstoftekort, zoals het hart, de nieren of de lever. Maar de ervaring leert dat deze organen zich relatief makkelijker herstellen dan de hersenen. In de eerste 24 uur na een reanimatie zal de patiënt in slaap worden gehouden en zullen we de patiënt licht afkoelen tot 35-36 graden celsius. Hierdoor is de stofwisseling lager en krijgen de hersenen rust. Door die rust hopen we dat de schade beperkt blijft. De eerste 24 uur zijn kritiek en spannend, maar daarna volgen ook nog uren van spanning, omdat er dan wordt gekeken of de patiënt wakker wordt als de slaapmedicatie gestopt wordt. Wanneer we de slaapmedicatie uit zetten hopen we dat een patiënt de ogen opent en adequaat reageert. Echter afhankelijk van de duur van de reanimatie en dus de ernst van het zuurstoftekort kan er verschillende mate van schade zijn aan de hersenen. Die is bij iedere patiënt anders en zal zich anders uitten. Dit is iets wat geen dokter kan voorspellen en wat altijd een hele onzekere periode is voor de naasten van een patiënt. Dus..                                                                                                                                                                                                                                                          Reanimatie is zo belangrijk. Je kan iemands leven redden. Het is en blijft een ingrijpende gebeurtenis, voor de persoon die het overkomt, de geliefden en degene die de reanimatie uitvoert. Maar als zorgprofessional kan ik niet genoeg aanstippen hoe belangrijk het is dat je als burger zijde kan reanimeren en gebruik maakt van de AED. Je redt levens. 

#Agressie in de zorg
03Jul2018
Agressie in de zorg
anouk.

Ik moet zeggen dat ik in mijn 5 jaar als verpleegkundige weinig met agressie te maken heb gehad. Het is absoluut op één hand te tellen. Iedere keer kwamen we eruit door te praten en water bij de wijn te doen. Dat is zoals het gaat, dacht ik onbewust. Oh man, wat had ik het verkeerd. Ik wil je mee terugnemen naar zondag op maandag nacht, mijn nachtdienst. Een uur of 2. Het is mijn laatste nachtdienst en ik ben lekker bezig. Er moet redelijk wat gebeuren bij mijn patiënt en dat is het recept voor een lekker nachtje. Dan krijg ik een onaangekondigde opname, een jonge man met een bult op zijn kop en veel (!) alcohol in zijn bloed. Geen grote dingen, dus wanneer hij even later wakker mag worden verwacht ik een dronken man te moeten verplegen die lekker zijn roes uit gaat slapen. Niets was minder waar. Toen de beademingsbuis en wat overbodige lijnen eruit waren, allemaal ter preventie dat deze man ze eruit zou trekken liep ik met hem naar de wc. Enkele bijna valpartijen later, van zijn kant, ziet hij zichzelf in het glas van een raam. Als donderslag bij heldere hemel geeft hij een schreeuw en hij gaat volledig door het lint.                                                                                                                                                                    Ik kan je zeggen dat ik wel wat emoties langs heb zien komen in mijn leven, maar dit was bizar. Zijn geschreeuw, gezwaai met zijn armen en gebonk met zijn hoofd tegen de muur greep me bij mijn keel. Dan sta je dan, met je goede gedrag, te hopen dat je geen kaakslag krijgt. Te hopen dat je hem met woorden rustig kan krijgen. Ik heb gepraat, als brugman. Soms had ik contact met hem, soms praatte ik met hem. Hij vertelde me dingen, over voetbal, over zijn jeugd in een land met oorlog, over zijn avond ervoor. Maar het zwarte gat over hoe hij in het ziekenhuis terecht was gekomen bleef en dat maakte emoties bij hem los. Die emoties uitte hij in ontzettend agressief gedrag wat met iedere uitbarsting erger leek te worden. Hij deed bizarre dingen en was een ongeleid projectiel.   Van half 4 tot 7 heb ik gedraaid op adrenaline en angst. Het was echt verstand op nul en gaan. Overleven. Daarna begon ik me langzaam te beseffen wat er was gebeurd en hoe bizar dit eigenlijk was. Ik wilde alleen maar naar huis. Iedereen wilde natuurlijk weten wat er was gebeurd en ik praatte nog even met de teamleider. Maar hoe meer ik erover praatte hoe meer ik me bewust werd van mijn gevoelens. In de auto vocht ik tegen de tranen en reed zo snel als ik kon naar huis. Thuis huilde ik, hield mijn vriend me vast en was ik het kwijt. Dacht ik. Maar afgelopen anderhalve dag komt die jonge man nog regelmatig langs, in mijn dromen toen ik sliep en overdag in flashbacks. Ik voel me zo suf dat ik er schijnbaar zo door geraakt ben en dat ik het zo slecht van me af kan schudden. Waar ik normaal dingen heel vlot van me af kan zetten. Wat een normale nacht zou worden met een relatief makkelijke patiënt werd mijn ergste dienst ooit. En dat allemaal door agressie in de zorg. 

#veteranendag
30Jun2018
Veteranendag
anouk.

Jij. Mijn stoere, lieve vriend. Vandaag is een dag waar je in het zonnetje gezet wordt. Als jong mannetje, net volwassen, stond je in Afghanistan. Twee jaar later weer. Je hebt daar gedaan wat je moest doen en het heeft je gevormd tot wie je nu bent. Soms vertel je stukjes over die tijd en dat raakt me. Je verhalen zijn een combinatie van leuke en nare gebeurtenissen. Als een rode draad zitten je maten in het verhaal. De andere mannen waar je al die maanden mee in de woestijn heb gezeten. Maten voor het leven, want de band die jullie hebben is onbeschrijfelijk sterk. Dat kan ook niet anders, de dingen die je samen meemaakt staan voor altijd in je geheugen. Daarbij kunnen wij, als gewone burgers, niet begrijpen hoe het daar geweest is. Wanneer jullie herenigd zijn worden er aan één stuk door verhalen verteld. Herinneringen worden opgehaald, er wordt gelachen om de grappen die jullie met elkaar uithaalden en er wordt stil gestaan bij de mensen die gewond zijn geraakt of die gestorven zijn. Je was zo jong en stond daar midden in de woestijn. Kogels vlogen je om de oren en je moest overleven. Alles om je vaderland te beschermen. Je hebt dingen gezien die ik me niet voor kan stellen. De meeste mensen in Nederland ook niet. Je hebt geluk, want je bent er sterker van geworden. Je bent niet gewond geraakt en bent zowel fysiek en mentaal één van de sterkste personen die ik ken. Hoe zeer mag je je daarin een gelukkig mens voelen. Zoveel veteranen, al dan niet nog steeds werkzaam, hebben 'last' van wat hen overkomen is. Last van de fysieke verwondingen of last van de psychische gevolgen. Vandaag is veteranendag. Ze hebben dat zo verdiend. Ik vind het zo gek dat we als Nederlandse burgers eigenlijk zo weinig stil staan bij wat de veteranen allemaal voor ons land hebben gedaan. Hoe ze hun leven op het spel zetten om de veiligheid in de wereld te waarborgen, op wat voor manier dan ook. Hoe al onze zonen, dochters, broers, zussen, mannen en vrouwen doen wat ze moeten doen voor alle mensen in Nederland. Hoe ze hun leven op het spel zetten en waar sommige hun leven verliezen. In dat opzicht kunnen we wel wat leren van de Amerikanen. Mannen en vrouwen, veteranen. Jullie zijn fantastisch. Bedankt!

#sporten
03Aug2017
'Hoe kun je nou iedere dag sporten?!'
anouk.

Mijn leefstijl bestaat uit enkele zaken, namelijk slapen, werken, sporten, eten en tijd doorbrengen met mijn geliefden. Ik heb hier duidelijke prioriteiten in en daar pas ik mijn agenda op aan. Zo wordt sporten overal tussen gepropt en wordt hier goed over nagedacht. Zeer regelmatig heb ik het met mensen over mijn leefstijl. Het is opvallend dat ik zoveel sport en dat ik altijd gehakt of kip zit te eten. De eerste vraag die ze bijna allemaal stellen is hoe vaak ik sport in de week. Mijn antwoord luidt: '5 tot 6 keer per week'. Dan kom ik terug op de titel. Het is namelijk zo dat de meesten, met uitzondering van de mensen die zelf ook zoveel sporten, totaal verbaasd zijn. Dus vandaar dit stukje, want hier wil ik het wel over hebben. Toen ik bijna 5 jaar geleden begon met sporten was het geen leefstijl. Het was iedere dag weer een bewuste keuze om te gaan. Ik vond groepslessen leuk, maar krachttraining en cardio niet. Uiteindelijk leerde ik meer en ik begon ik krachttraining leuk te vinden. Het onbekende is gewoon vaak niet leuk. Door het te doen werd het een deel van mij en na enkele weken zat het sporten in mijn systeem. Nu, na al die jaren, is sporten mijn grootste passie en hobby. Ik sport wanneer het mogelijk is en plan dit dus altijd in. Sterker nog, het liefst zou ik twee keer per dag sporten. Waar jij 's avonds op de bank televisie aan het kijken bent, sta ik in de sportschool. Nee, ik kijk geen tv. Ik heb 'boer zoekt vrouw' nog nooit gezien, ik ken die reclame van Sire niet en ik heb geen idee wie het nieuws presenteert. Ik heb simpelweg andere prioriteiten, namelijk een gezond lichaam en geest. En dat bedoel ik niet veroordelend. Ik bedoel het echt als vergelijking, namelijk jij hoeft niet na te denken om op de bank te gaan zitten en tv te kijken. Zo hoef ik niet na te denken om te gaan sporten, sterker nog; ik kijk er de hele dag naar uit. Als je vaker wil sporten is er 1 tip. Gewoon DOEN! Het duurt ongeveer 6 weken voordat je ergens aan gewend bent. Sterk zijn en gaan, zo begint iedereen. Iedereen die iedere dag sport is zo begonnen zoals jij. Je moet leren jezelf een schop te geven en te gaan. En het is niet altijd leuk, het gaat niet altijd goed en je hebt niet altijd zin. Dat heb ik ook. Ik heb soms een hele week trainingen die rot gaan. Maar ik maak altijd mijn training af, ga altijd door en zal nooit opgeven. Of ik moe ben, overgegeven heb na een onmenselijk zware training of half flauwval, ik ga door. Natuurlijk kort ik de training dan in, maar ik zal altijd de spiergroepen trainen die van plan was te trainen. Kwestie van willen en doorzetten. Niets meer en niets minder. 

#Bodybuilding
03Aug2017
31,5 weeks out - bodybuilding
anouk.

Over 31,5 weken heb ik mijn eerste bodybuilding wedstrijd. De datum staat vast, de eerste plannen zijn gemaakt. Nog 31,5 weken dan is het 11 maart 2018. Dan hoop ik in een zeer kleine bikini op het podium te staan voor 200(?) man. Gespierd, met een laag vetpercentage en gebruind. Enerzijds vind ik het doodeng, anderzijds ben ik gemotiveerder dan ik ooit ben geweest. Ik heb hier zo lang op gewacht. Het gaat echt gebeuren! Het team waar ik in zit heet 'Freakzilla's' en ik heb twee vesten van dit team. Sinds ik weet dat ik een wedstrijd ga doen sport ik in die vesten. Compleet in mijn eigen wereld sport ik harder dan ik afgelopen weken (maanden?) heb gedaan. Alleen ik en de gewichten. De trainingen à la Freakzilla's. Zoals de coach zegt: 'Freakzilla's style'. Nog 31,5 weken. In die weken wordt er gebouwd in de sportschool en gegeten volgens een strak schema. Krachttraining en cardio zullen hand in hand gaan. Ik zal dagen hebben dat ik er geen zin in heb, dat ik op de bank wil hangen en pizza wil eten. Ik weet dat mij dat niet bespaard zal blijven. Om mijn motivatie hoog te houden wil ik mijn eigen motivatie zijn. Dus ik hou een dagboekje bij tot aan de JBC. Over mijn state of mind, trainingen, muziekkeuze en andere zaken. Iedere dag een paar zinnen, zodat ik dat terug kan lezen als ik het moeilijk heb. Mijn kracht te vinden die ik 90% van de tijd zal hebben. Het zal me helpen om te leren, vertrouwen te hebben in het gehele proces en dromen waar te maken. 'The wolve on top of the hill, is never as hungry as the wolve climbing the hill. Always climbing the hill!"Wordt vervolgd...

#Homo
02Apr2017
Aan het homostel
anouk.

Mijn hart doet pijn als ik in de krant lees over het homostel dat is mishandeld in Arnhem. Wat een leuke avond stappen had moeten worden eindigde in een traumatische ervaring. Een pijnlijke gebeurtenis die ze nog lang bij zich zullen dragen. Een wond, gemaakt door anderen, die een litteken achter zal laten. Over de lichamelijk wonden nog niet gesproken. Daar loop je dan, hand in hand met je geliefde. De avond loopt ten einde, maar je geniet nog na terwijl je richting eindbestemming loopt. Opeens word je omringt door vreemde jongens en mannen die jou en je geliefde aanvallen. Alleen omdat jou geliefde van hetzelfde geslacht is als jij. Omdat je homo bent. Omdat je je liefde uit op straat. Voordat je het weet word je in elkaar geslagen, met een betonschaar nota bene. Je mist tanden, hebt pijn en bent bang. Lieve mannen. Hoe goed ik ook mijn best doe om me voor te stellen wat jullie meemaken, dat lukt me niet. Wat moet dit verschrikkelijk voor jullie zijn. Mijn hoofd kan er niet bij dat we in een wereld leven waar je geen homo mag zijn, waar je als man zijnde niet hand in hand mag lopen met een andere man. Schijnbaar heb je dan gegronde reden om iemand in elkaar te slaan, met alle gevolgen van dien. Mijn brein kan dit niet bolwerken. Wat moeten jullie angstige momenten hebben beleefd. Ik hoop dat jullie er bovenop komen, zowel lichamelijk als geestelijk. Dat jullie over een tijdje zonder angsten over straat kunnen en durven lopen, hand in hand terwijl je elkaar kust op het moment dat je wilt. Ik hoop dat er dan mensen langslopen die applaudisseren en jullie een schouderklopje geven. Jullie bewonderen om het feit dat jullie jezelf zijn, liefde tonen in een wereld die soms zo gemeen is. Ik wens jullie veel sterkte en liefde in deze moeilijke tijd. 

#bodybuiling
02Apr2017
Bij een bodybuilding wedstrijd
anouk.

Enkele weken geleden was het zover. Ik ging kijken bij mijn eerste bodybuilding wedstrijd. Alleen kijken, meedoen zit er aankomende tijd echt nog niet in. Als je zelf niet mee kan doen is het aanmoedigen van je teamgenoten het minste wat je kan doen. Met goede zin reed ik naar de JBC in Apeldoorn. Een C-klasse wedstrijd waar 12 teamgenoten een meededen. Ik had van enkelen hun reis ernaartoe gevolgd op social media en ik was zeer benieuwd naar hoe ze eruit zouden zien. Die dag was fantastisch! De atleten zagen er fantastisch uit! Prachtig om te zien hoe je maanden naar zo'n moment toe leeft en dat dit het dan dubbel en dwars waard is. Eigenlijk voor een paar minuten op het podium... Maar de gezichten van de atleten zeiden genoeg, het is fantastisch om daar te staan! Podiumangsten worden overwonnen en er wordt genoten van die paar minuten op het podium.                             De dames doen hun rondje, de mannen doen een eigen gemaakte routine. Allemaal anders, met unieke lichamen - de ene nog indrukwekkender dan de andere-,  in strakke bikini's en broekjes. Al die ogen gericht op de betreffende atleet. Ik heb er diep respect voor. Een dag als deze is een goede motivatie. Na ruim een half jaar diëten had ik de neiging om te vergeten waar ik het allemaal voor deed. Nu heb ik even gezien waar ik het voor doe, namelijk die paar minuten. Ik ben al begonnen aan de reis erheen en die waardeer ik nu al. Het kan alleen maar beter worden. Ik moet vertrouwen hebben in het proces, in de reis. Met motivatie en energie kijk ik uit naar aankomende maanden en hoop ooit zelf ook op een podium te staan. Daarbij vind ik het wereldje gewoon heerlijk. Ik geniet ervan een deel te zijn van deze wereld. Maar dat is een ander verhaal. 

#Fitness
02Feb2017
The gym is my home, how about you?
anouk.

The gym is my home. 'De sportschool is mijn thuis.' Dit zal voor enkele mensen raar in de oren klinken. Maar er zullen zat mensen zijn die het zullen begrijpen. Als je eenmaal verslaafd bent aan fitness, dan krijg je dat. En natuurlijk heb ik af en toe ook dagen dat ik geen zin heb. Gisteren nog...Ik heb vier dagen niet gesport. Ik was grieperig, niet lekker en klonk de halve dag als een zeehond. Rust is groei, dus ik besloot een paar dagen niet te gaan. Mijn lichaam moest eerst fitter zijn, anders bereik ik niets met een hevige sportsessie. Gisteren voelde ik me weer goed genoeg, dus ik mocht weer! Ik had een drukke dagdienst gehad en was eigenlijk heel moe. Daarbij had ik een dag met lage koolhydraten en deze dagen voel ik me over het algemeen ook wat meer vermoeid. Ik zat op de bank mijn progressiefoto's naar mijn coach te sturen en heb met tegenzin mijn sportkleding aangetrokken. Echter heeft de ervaring me wel een beetje geleerd dat op dagen dat je totaal geen zin hebt de training vaak best lekker gaat. Daar heb ik aan vastgehouden en me richting de sportschool gesleept. Het moment dat ik mijn auto in de parkeergarage parkeer is het goed. Mijn tegenzin is weg en de drukte in de sportschool gaat me niet tegenhouden. Ik loop  naar binnen en ben op mijn plek. Ik ben geconcentreerd, gemotiveerd en ken alles. Ik kan mijn ding doen, zonder dat ik me bezwaard voel door mijn omgeving. Dat is wel een beetje zoals wanneer je thuis komt. Het leuke aan de sportschool is dat je een beetje mensen kan kijken en je het idee hebt dat je ergens bij hoort. Het is iets wat ik iedereen aan kan raden. Hoe zorg je ervoor dat een fit leven bij je leefstijl gaat passen? Als je begint met sporten moet je doorzetten. Consequent gaan. Discipline. Anders zal sporten geen deel van je leven worden.  Na een week of 6 zal het makkelijker zijn. Dan zal het meer een deel van je leven zijn, is het makkelijker om te gaan. En ook dan zal je soms periodes hebben dat je geen zin hebt. Ook dan is het belangrijk om consequent te blijven gaan. Je hoeft geen 6 keer in de week te sporten, maar zorg dat je blijft gaan. Op het moment dat je stopt met sporten, zal het sneller geen deel meer uitmaken van je leven dan wel. Dan moet je helemaal opnieuw beginnen. Als ik enkele weken heel druk ben, niet fit ben of gewoon geen zin heb blijf ik altijd sporten. Ik zorg dat ik sowieso 3 keer in de week ga, dan kan ik al mijn spiergroepen trainen. Dan blijf ik progressie maken - of ga ik in elk geval niet achteruit- en blijft het een deel van mijn leven. Dat is de enige tip die ik kan geven. Blijf gedisciplineerd, gemotiveerd en dan zal de sportschool een fijne plek zijn. Als dat niet zo is zijn er nog 101 andere sporten waar je je fijn bij kan voelen. 

MEER