Chaneequa Kocken

Lid sinds: 26-01-2017

20Oct2019
Mijn ervaring tijdens de operatie voor TOS
Chaneequa Kocken

Om te beginnen zal ik uitleggen wat TOS is. Tos staat voor thoracic outlet syndroom. Kort gezegd houdt dit in dat er een zenuw of ader beklemd komt te zitten op 1 van de volgende plekken: de voorste scalenie poort, tussen het sleutelbeen en de eerste rib, of tussen de coraco-pectorale poort. In mijn geval leidde dit tot een heel door gevoel in mijn pink en of en toe een verminder aansturing. Na 3 jaar verschillende behandelingen te hebben ondergaan bij de fysiotherapeut, en in overleg met de huisarts besloten dat het tijd was voor verder onderzoek. Zo ben ik bij het catherina ziekenhuis in Eindhoven gekomen. hier werd geconstateerd dat ik leidde aan TOS en werden de mogelijkheden besproken. Gezien mijn voortraject met adequate fysiotherapie bleef als enige oplossing een operatieve behandeling over. Hierbij zouden ze dan de eerste rib verwijderen alsmede de pectoralis minor doorsnijden. 30 september was het dan eindelijk zover, nadat de operatie al een keer uitgesteld was leek het erop dat het dan toch echt ging gebeuren. Op de betreffende maandagochtend moest ik mij om half 10 melden op de verpleegafdeling. Na een intake waarin je huidige gezondheidstoestand in kaart wordt gebracht word je naar de tijdelijke kamer gebracht. Eerst moest er alleen nog wat bloed geprikt worden, de verpleegster probeerde het eerst op de afdeling zelf, maar gezien mijn angst voor naalden was het toch beter om het maar op de prikpost te doen. Dus even een blokje om lopen naar de prikpost om mezelf te laten martelen. Toen ik dit had overleefd was het tijd om terug te gaan naar de kamer. Toen was het wachten geblazen aangezien mijn operatie pas om 2 uur gepland stond. Gelukkig had ik mijn laptop bij en heeft netflix meer dan voldoende aanbod voor wat tijdelijk vermaak. Toen ik om 3 uur nog niet opgeroepen was en dus al redelijk chagrijnig was omdat ik niks mocht eten kwam de Chirurg mij vertellen dat de operatie helaas verzet was naar morgen wegens een kapot apparaat… Na overleg met de verpleegkundige besloten om ook deze nacht maar lekker in het ziekenhuis te blijven, want ja, een luxer en goedkoper hotel bestaat er bijna niet. Gelukkig kwamen Bas en Birgit mij nog even van gezelschap en eten voorzien! Want ik kan je bekennen het eten was niet per se heel lekker. Na een spelletje te hebben gespeeld gingen Bas en Birgit weer weg en ging ik weer terug naar waar ik gebleven was, netflix kijken! Langzaamaan vulde de kamer zich met andere patiënten die morgen allemaal een operatie ondergaan. Eenmaal 12 uur was het voor de meeste tijd om te gaan slapen, 1 mevrouw snapte niet zo goed hoe haar bed werkte en ze kon zelf de verpleging niet oppiepen. Na 10 minuten te hebben getwijfeld wat ik moest doen toch maar besloten deze beste mevrouw zelf een handje te helpen en haar bed wat achterover gekanteld.Na een slapeloze nacht (de volgende keer neem ik echt oordoppen mee!!) was het weer hopen dat het vandaag dan echt ging gebeuren. Na een lekkere douche en overgeplaatst te zijn naar mijn luxe 1 persoonskamer was het dan toch echt tijd. Ik moest de operatiekleren aan gaan doen en me klaar maken. Met 2 man sterk rijden ze je bed naar de voorbereidingskamer. Hier krijg je lekkere warmen dekens en een infuus. Gezien mijn angst voor naalden was dat infuus prikken nog niet zo makkelijk. De eerste dame haalde er iemand bij in wiens hand ik mocht knijpen! Na de opmerkingen ‘’jij kan nog wel hard knijpen’’ gaf de dame de eerste poging op. Helaas zat het infuus er nog niet in. Deze lieve vrouw durfde het niet nogmaals te proberen en haalde de anesthesist er maar bij. Om toch nog haar steentje bij te dragen mocht ik nu in haar hand knijpen! Na de eis van de anesthesist dat ik echt moest ontspannen en ergens anders aan moest denken was helaas ook de tweede poging mislukt. De ietwat geïrriteerde man waagde nog een poging maar ditmaal met een kleinere naald en gelukkig lukte het nu wel! Dan word je doorgereden naar de operatiekamer, hier word je op een hard matras gelegd en stellen ze nog een aantal controle vragen. Nadat alles goed was werd de narcose in gang gezet en warmt heel je hand op, daarna val je heerlijk in slaap en is het aan de chirurg om zijn werk te doen.Na een poosje word je weer wakker, en vrijwel direct daarna viel ik weer in slaap. De tweede keer dat ik wakker werd bleef ik wel wakker. Je ligt hier met alle andere die aan het bijkomen zijn en alles wordt goed in de gaten gehouden, zo wordt je hartslag, bloeddruk en saturatie gemeten. Ook wordt er nog wat medicijnen aan je infuus toegevoegd en ik kreeg een lekker ijsje! Nadat alles weer goed was mocht ik terug na de afdeling,Na helemaal geïnstalleerd te zijn wilde ik graag plassen. Waarbij ik had verwacht naar de wc te mogen werd er een pan onder me gestoken en moest ik in half liggende positie proberen te plassen. Ik kan jullie verzekeren dat dit geen makkie is. Na 2 minuten had ik het dan ook opgegeven en besloot ik maar even te wachten tot ik wel naar de wc mocht. Het was ondertussen al 5 uur dus was het tijd om wat te eten. Ik kreeg weer zon overheerlijke ziekenhuismaaltijd voor mijn neus en mocht een toetjes uitzoeken. Na elke hap moest ik 5 minuten bijkomen omdat ik echt misselijk was. Na 2 happen was het dus wel genoeg en ben ik aan het toetje begonnen. De chirurg kwam ook nog even langs om te kijken hoe het gaat en hierna ben ik maar tv gaan kijken. Na 2 uur vroeg ik heel subtiel aan de verpleegkundige of ik weer normaal naar de wc mocht. Dit was geen probleem en zogezegd, zo iets minder snel gedaan. Terwijl de verpleegkundige de infuuspaal meenam strompelde ik naar de wc. Hier nog even goed misselijk geworden en helaas niet kunnen plassen. Toen de verpleegster ging meten hoeveel er nog in mijn blaas zat en begon te dreigen met een katheter wist ik dat het menenswas, ik moest dus veel gaan drinken en wachten tot ik zeker wist dat het plassen ging lukken. Drie uur en 5 glazen later durfde ik het aan. Nogmaals de verpleegster opgepiept en op naar de wc. En ja hoor, gelukkig lukte het dit keer wel. De verpleegster vertrouwde het niet helemaal volgens mij en ging voor de zekerheid nogmaals meten hoeveel er nog in de blaas zat. Deze test kwam ik gelukkig goed door. Helaas kwam de verpleegster ook met een spuit aangezet, na wat navraag bleek deze voor trombose te zijn. Ik was heel stellig en zei vol zelfvertrouwen dat ik die niet wilde, heel even was ze stil en zei ze als je morgen dan een extra rondje over de gang loopt dan is het ook goed. Pff daar kwam ik goed mee weg! Na mezelf de avond vermaakt te hebben met tv en netflix kijken viel ik erg vroeg in slaap. Om 4 uur moest ik weer naar de WC en met wat hulp van de verpleging ging dit gesmeerd. Alleen de verpleegster kwam daarna met een bekende spuit aanzetten… na ook deze verpleegster ervan overtuigd te hebben dat ik die niet nodig heb kon ik met een gerust hard weer verder slapen. In de ochtend was het eerst tijd voor een ontbijtje en de wasbeurt. Daarna vond ik dat ik voortaan zelfstandig naar de wc kon, dan komt de realiteit even hard aan als je met je infuuspaal richting de wc loopt. Opeens voelde ik me echt heel oud. Nadat we de oefeningen met de fysio hadden doorgenomen ben ik maar weer bezig gegaan met wat ik het vaakst deed toen ik in het ziekenhuis was, netflix kijken! De voedingsdeskundige kwam nog even vragen wat ik wilde eten die avond en toen was het alweer tijd om de drains eruit te halen. Damn wat deed dat pijn, ongeveer hetzelfde gevoel als bij het infuus! Maar nu was ik gelukkig wel af van die verdomde paal. Toen ze nog een keer kwamen bloedprikken vroeg ik eerst waarvoor het nu weer was… Dit kon de mevrouw niet zeggen en na overleg met de verpleegkundige kwam ik helaas niet onder deze prik uit. Als laatste horde moest ik ook nog even een foto laten maken van de longen. Samen met een andere patiënt en de verpleging liepen we naar de juiste afdeling. Terwijl we stonden te wachten in de rij viel de andere patiënt om… Gelukkig was er snel een bed en een aantal verpleegkundige ter plaatsen om te helpen terwijl ik braaf in de rij bleef wachten. Om 14.00 uur kwam het verlossende gesprek, alles was goed en ik mocht alweer naar huis :D.

#Kajak
10Jan2018
Paddling auf dem Rur
Chaneequa Kocken

Het was donderdag nacht, De van Lint week was geëindigd met een spetterend feest en Roderik stuurt in de app dat de Rur goed staat. Waarop er nog een paar diehards reageren en zo ontstond het plan. Zaterdag een lekker dagje varen op de Rur. Met 9 okawanen, Koen en de vriendin van Tom stonden de meeste braaf om 9.00 uur bij de loods. Snel werden de boten op het dak gelegd en konden we de weg op. Eenmaal aangekomen bij het beginpunt bleken we niet de enige te zijn met het idee en het was dan ook erg druk. De boten werden afgeladen, waar dit normaal gesproken soepel gaat was dat dit keer niet helemaal het geval. De boot van Anton besloot vast te willen glijden en gleed via de voorkant van (mijn ouders) de auto richting de grond, zonder antenne en met een mooie kras en een deuk in de auto ging de dag verder. Snel omkleden en omrijden. Dit duurde langer dan gepland, aangezien we het drop niet in mochten en dus helemaal moesten doorrijden naar Hammar. Een uur later weer aangekomen bij het beginpunt werden er twee groepen gemaakt en kon het peddelen eindelijk beginnen. Het beloofde een spannende dag te worden voor mij (Chaneequa) aangezien ik dit stuk nog nooit gepeddeld had. Ik zat in een groep met Irene, Roderik, Bas en Polo, de andere groep bestond uit Tom V, Chiel, Koen, Anton en ons kersvers Erelid Nyke. Het plan was dat ik achter Polo ging varen en Bas achter Roderik (Quote van Bas ‘’Roderik is een leuke voorvaarder, als hij weer over stenen heen vaart weet ik dat ik daar niet moet zijn XD) waarna Irene de groep afsloot. Dit ging de eerste 3 minuten erg goed. Daarna waren bas en ik allebei onze voorvaarders kwijt en hadden we geen idee meer wat we moesten doen… Gelukkig had Irene dit snel in de gaten en na de hergroepering (waar het plan ongewijzigd bleef) gingen we verder. Het water stroomde lekker door en iedereen had het erg naar zijn zin. Na een stukje te hebben omgedragen en een hele uitleg wat me te wachten stond kwamen we uit in het dorp. Alle namen van passage kwamen voorbij (alleen ben ik ze alweer vergeten) en ik kon de lijn van Polo goed volgen. We komen aan bij een keerwater waar de groep van Tom lag te wachten op instructie. Ik praat even met Polo die zegt dat ze altijd een crash dummie nodig hebben om te kijken hoe de favoritentöter gevaren moet worden. Waarop Polo en ik besluiten dat wij dat zijn… (waarom dit een goed idee was weet ik nog steeds niet!).  We gingen een grote glijbaan naar beneden om vervolgens rechts in het keerwater te eindigen. Het keerwater had ik bereikt alleen wel ondersteboven, maar naar een eerste succesvolle rol in mijn (bijna) nieuwe boot Jacob besloot ik een stukje verder op te gaan liggen. Met wat schaafwonden op mijn kin en een snee in mijn hand kwam Polo vol trots vertellen dat ik wel de mooiste lijn had gevaren volgens hem :D. Nadat iedereen veilig beneden was gingen we verder varen. Er vind een kleine wijziging in het plan plaats en ik mag ene stukje achter Irene aanvaren. Polo ging de linkerkant van de rivier varen waar een wals zit, en Irene pakte de veilige rechter kant. Op het moment dat ik uit wil varen komt Chiel het keerwater in en blokkeert me volledig. Ik probeer nog naar de rechterkant van de rivier te komen maar  ik was te laat. Geheel onbedoeld kom ik dan toch in de Wals terecht, waar ik helemaal niet wilde zijn. Tom V reageerde snel en wilde me er meteen uitduwen, dit lukte niet helemaal en raakte per ongeluk ook nog met zijn peddel mijn hoofd. Met wat hoge steunen en hard peddelen kom ik uit de wals waarna de hoofdpijn van de klap best hevig is, en de schrik er ook wel in zit. Gelukkig hebben we het moeilijke gedeelte gehad en was het vanaf nu lekker peddelen tot aan Hammar. Polo, Koen, Chiel en Irene stormde naar beneden zodat Koen en Polo het begin tot aan het dorp nog een keer konden varen. De rest dobberde lekker naar beneden en na het omkleden, omrijden en opladen kwam de groep weer bij elkaar. Waarop we besloten een lekker restaurantje op te zoeken. Er was een duidelijk verschil merkbaar, vooral in geluid, tussen die iets oudere/ervarene vaarders, en de kindjes van vandaag. Tijdens het eten kwamen er tal van onderwerpen aan bod van zomerkamp tot de vader van Bas. Na het eten reden we weer terug naar Eindhoven waarna iedereen elkaar een fijne kerst toewenste en we konden terugkijken op zeer geslaagde dag!

#Vakantie
22Nov2017
Zomerkamp Kajakken
Chaneequa Kocken

De zomer, tijd om leuke dingen te doen! Voor mij hoort daar actief bezig zijn zeker bij. Na 2 dagen te hebben gewerkt in de Ardennen was het dan eindelijk tijd om te vertrekken richting Oostenrijk, eerst nog even mijn medepassagiers ophalen bij Heerlen centraal. 1000 kilometen en 10 uur verder kwamen we mooi om 8 uur s ’ochtend aan bij de camping, onze uitvalsbasis voor de komende week. Na een heerlijk ontbijt, verzorgt door de okawanen (leden van de studenten sport/kajak vereniging okawa) die al 2 dagen eerder aanwezig  waren, was het tijd om maar gelijk onze boot (lees als kajak) in te springen en een lekker stukje te peddelen. Met 0,0 minuten slaap in mijn lichaam houdt de adrenaline me op de been. De hoge golven en moeilijke lijnen worden afgewisseld met lekker dobberen en chillen. Helaas komt aan alles een einde en zo ook aan deze mooie rivier. Snel weer omkleden, boten opladen en terug naar de camping om tenten op te zetten en boodschappen te doen. Althans dat dachten we. Want hier in Oostenrijk is de winkel gewoon dicht op zaterdag middag… zucht, dan maar verplicht uiteten! Niet heel vervelend, maar wel vermoeiend naar een nacht zonder slaap. Dus snel mijn tent opzoeken om heerlijk te gaan snurken. Na een heerlijke nachtrust is het tijd om met nog 2 okawanen ontbijt te gaan halen en ons voor te bereiden om weer een prachtige dag. Vandaag een iets andere rivier. 3 uur varen en eigenlijk maar 2 leuke stukken. Beetje jammer maar alsnog gezellig! Eenmaal terug op de camping bleek de winkel ook op zondag gesloten, en aangezien je van kajakken honger krijgt, maar weer verplicht gaan uiteten! Wat een vervelend leven dat kajakleven… Ook de rest van de week verliep voorspoedig. Ik zat lekker in mijn boot en kon veel keerwaters pakken. Ook organisatorisch zat het allemaal goed in elkaar! Het heeft wat tijd gekost maar het is een tof zomerkamp geworden! Vooral dat ene moment zal mij bij blijven. Heel de week heb ik lekker gevaren maar mijn laatste vaardag ging er toch iets mis. Ik wordt uit het keerwater gebeukt door een mede okawaan (van je vrienden moet je het hebben..) en kant niet genoeg op, ik word omver geduwd door de golven en probeer nog te eskimoteren, helaas kom ik niet boven, ook de tweede keer lukt het niet en ben ik genoodzaakt om te gaan zwemmen! Maar gelukkig bleef het bij deze ene keer. Want de volgende dag besloot ik mijn wandelschoenen aan te trekken, en in plaats van de auto’s om te rijden om te gaan lopen. We reden met zijn alle naar het beginpunt, daar stapte iedereen uit en reed ik mijn auto naar het eindpunt. Om vervolgens een prachtige wandeling door een natuurgebied te maken en weer bij het beginpunt kwam om de andere auto ook naar het eindpunt te vervoeren. Eenmaal aangekomen bij het eindpunt was ik verbaast dat de kajakkers er nog niet waren… Dan nog maar een even bij het uitstappunt chillen en wachten tot ze er zijn. Helaas ben ik soms wat ongeduldig en vond ik het allemaal lang duren… zouden ze te ver zijn gegaan? Even bellen dan, zou je denken… Helaas was er geen bereik. Dan maar snel de auto in een stukje langs de rivier naar beneden gereden om te kijken of ze daar waren. Maar helaas niks gezien, dan maar een stukje omhoog rijden om te kijken of ze daar zijn. En ja hoor… Daar zie ik een stelletje boten aan de zijkant van de weg liggen. Gelukkig ik had ze gevonden! Snel iemand droge kleren laten aantrekken om mijn auto te gaan halen om daarna met zijn allen ergens te gaan eten om het zomerkamp mooi af te sluiten! Het enige wat me nog te doen stond was de trailer en Roderik terug naar Eindhoven brengen. 15 uur later, veel disney en kinderdisco liedjes verder en the big three van fastfoodketens te hebben bezocht (MCdonalds, Burger King en KFC) kwamen we rond 23.00 uur weer veilig aan in Eindhoven.

#Kajakken
10Apr2017
Ardennenweekend?!
Chaneequa Kocken

Ardennen weekend?! Het was zaterdag ochtend 25 maart half 9, en (bijna) iedereen was op tijd bij de loods. Natuurlijk hadden we een okawaan die het okawaanse kwartiertje eer moest aan doen. Dank daarvoor Randor. Maar om het goed te maken had Randor wel drie gloednieuwe anoraks bij voor de club… Snel alles inladen, boten op het dak en gaan! Wellicht doen we het de volgende keer iets minder snel… Ik zat in de tweede auto achter de boten en vraag heel onzeker volgens mij ligt de boot van Roderik niet goed?? Iedereen kijkt en we kwamen unaniem tot de beslissingen dat de boot inderdaad plat hoort te liggen. Snel even de auto voor ons gebeld en bij het eerst volgende tankstation de boot even goed vastgelegd. De rest van de rit bleven de boten gelukkig goed vast zitten en kwamen we op tijd aan bij Ashen, waar René en Harmpie al op ons stonden te wachten. Na de verplichte verzekering papieren te hebben ingevuld en de golf te hebben gekeken zijn ze snel om gaan kleden en lekker het water op! De meer ervaren begonnen gelijk te spelen in de golf/wals en de iets minder ervaren gingen eerst even oefenen in de stroming met kanten, keerwater varen en de juiste lijn zoeken. Na de korte middagpauze, met paaseieren, gingen we nog snel het water op. Aangezien ik een beetje last van mijn knie had, en het een beetje koud had, ben ik op de kant gebleven om wat foto’s te maken. Om even later weer snel de boot in te gaan om toch nog even te varen! Toen Chiel besloot dat zijn pols teveel zeer deed en uit het water ging ben ik hem gevolgd. Niet veel later kwam ook de rest. Na nog een uurtje van de zon te hebben genoten besloten we naar de camping te gaan. Op de camping aangekomen, snel de tenten opgezet (en ja de snurkers werden vriendelijk noch dringend verzocht aan de andere kant van het veld te gaan slapen) en beginnen met koken. Hier viel meteen de aandacht op de coniferen die aan de steroïden waren, ook wel de opgepompte coniferen genoemd. Na 2 minuten ging het vuur uit en daarna ook niet meer aan. Dit leidde tot een grootte discussie. Want Daniel had nog bij de loods gezegd dat de gasfles wel heel leeg aanvoelde… Waarop iemand blijkbaar reageerde dat die net gevuld was… Quote Tara ‘’we moeten allemaal stoppen met vingertjes wijzen, neem gewoon je verantwoordelijk…. Daniel.’’ Gelukkig waren er een paar Duitsers aan het barbecueën en mochten wij het vuur hebben toen ze klaar waren. En tevens mochten we het gasfornuis in de bus van een Duitser gebruiken om het water te koken! Wel moesten we daarvoor even de camera terugbrengen die ze vergeten waren… Toen het koud werd en we ons verplaatste naar de barbecue kwamen die opgepompte coniferen goed van pas, want we wilde nog even een vuurtje maken! Met de nadruk op even, want het leek wel of we allemaal oud waren en lagen dus om half 11 al op bed! Ik vraag me af of dit een nieuw okawaans record is?? Weer fris en fruitig beginnen we aan een nieuwe dag. Snel worden alle tenten afgebroken, nou ja snel… Chiel en Randor bleken toch wat moeite te hebben met het opvouwen van de gooitent…  En daarna snel alles afwassen. Want je waarom zou je de afwas gisteren doen als je het ook deze ochtend kan doen.. En na ons ontbijt, zonder eieren, zijn we weerrichting Ashen gereden voor een nieuwe dag vol freestylen! Na eerst even gewacht te hebben op Irene, Sfia en Polo vonden we het efficiënt tikkertje spelen (in een cirkel staan en degene naast je tikken) toch een beetje saai en ook 3 potjes ninja vonden we niet meer interessant dus dan maar het water op! De auto komt later wel… Dus snel die boten en lekker varen. Maar op de een of andere manier ging het vandaag niet zo lekker… Ik zat er nog niet helemaal lekker in en bij de eerste keer dat ik om ga lukt het eskimoteren nog niet zo goed… Helaas, na anderhalve poging, zonder lucht te hebben gehapt en de onderkant van de rivier te hebben bestudeert wilde ik graag uit mijn boot. Snel bootje legen en weer varen! Het ging steeds beter, maar nog niet goed genoeg, ook bij de tweede keer dat ik de bodem van de rivier wilde bestuderen ging het rollen niet goed en trok ik aan mijn befaamde lus! Een mooi moment voor de lunch vond ik! Inmiddels waren de zondag-vaarders ook aangekomen en die deden nog snel een vette moves sessie met René, voor dat zei gingen lunchen. Na de lunch gingen de meeste weer spelen. Harmpie besloot om foto’s te gaan maken, Chiel en Daniel hadden te veel pijntjes en gingen lekker genieten van het weer! Eerst even verplicht warm varen in stroming en daarna lekker de golf/wals in.. Ik vaar er netjes in, met als doel er ook weer uit te komen… Geheel onbedoeld ben ik aan het surfen, waarbij ik René angstig aankijk.. Met lichte paniek in mijn stem vraag ik hoe ik er nu uit moet komen… Mijn oplossing was in ieder geval niet het meest efficiënt aangezien ik mijn boot weer moest legen… Gelukkig kon ik genieten van alle moves van de mede okawanen en René. Na een tijdje was iedereen klaar met varen en besloten we weer richting Eindhoven te gaan. Snel alles teruggelegd en daarna nog met een groepje frietjes gegeten bij Roderik! Het was wederom een zeer geslaagd Ardennenweekend in Duitsland met als thema freestyle!

#Werk
23Mar2017
Niet meer goed genoeg..?!
Chaneequa Kocken

Waar ik eerst nog vol lof over het bedrijf was waar ik in de zomer voor werk is dat van de ene op de andere dag weg. Ik voel me misbruikt. 2 Zomers lang heb ik keihard (ja sorry, ik ban brabants :P) voor ze gewerkt. Precies gedaan wat ze vroegen en bijna alleen meer positieve recensies gekregen van de reizigers. Mijn gevoel was er goed bij. Tot dat ene moment waarop ik vroeg wat hun plannen voor mij waren deze zomer. Net na het reisleidersweekend: Reisleiding Weekend Een gezellig weekend Lees meer Het zit zo, ze hebben een nieuw systeem ontwikkeld, als hoofdreisleider krijg je betaald en als normale reisleider mag je mee op de activiteiten maar krijg je niet betaald. Ik wilde heel graag hoofdreisleider worden, gedeelte voor het geld (omdat ik mijn studie moet betalen) maar ook voor de extra uitdaging. Wat ik voor antwoord terug kreeg verraste mij... Ik zou niet in staat zijn om confrontaties aan te gaan. Al mijn vrienden en mede-reisleiders met wie ik het hierover had lachte keihard (ja nog steeds brabant :P) en konden zich er allemaal niet in vinden, en ik ook niet. Ik ben iemand die juist wel de confrontatie aangaat en het zegt als ik het ergens niet mee eens ben. Na nog een kort maar beleefd gesprek heb ik dan ook moeten concluderen dat het goede gevoel er niet mee was en heb ik nu dus besloten niet meer daar te gaan werken... Nouja werken, hun wil uitvoeren en me laten commanderen voor 5 euro per dag.... Ik vind dit zeer spijtig aangezien ik het 2 jaar met plezier gedaan heb en nu het gevoel krijg dat ik niet goed genoeg ben. Terwijl iedereen in mijn omgeving een totaal ander beeld heeft. Laten we het maar houden op een meningsverschil zei de baas...

MEER