Lottie

Lid sinds: 07-02-2017

#Overgewicht
08May2017
Liever een bodybuilder
Lottie

Afgelopen zaterdag keek ik naar het programma 'De jongens tegen de meisjes'. Doorgaans vind ik dat een heerlijk luchtig programma dat lekker wegkijkt. Natuurlijk vergroot het ook de welbekende clichés uit zoals vrouwen die niet kunnen inparkeren en mannen die geen twee dingen tegelijk kunnen. Helemaal prima. Toch zaten er zaterdag twee items achter elkaar in het programma die ik ontzettend ergerlijk vond en dat terwijl ik niet lichtgeraakt ben als het gaat om mijn mooie rondingen of voor sommige ‘dikke kont’. Onlangs vertelde ik er nog over in VROUW magazine, ik omarm ze! Dus nee, gevoelig ligt het voor mij persoonlijk niet, maar ik weet dat er nog steeds zóveel vrouwen zijn die dagelijks kampen met enorme onzekerheid of schaamte vanwege hun postuur. Echt vreselijk. Alleen maar omdat onze maatschappij en de beeldvorming op televisie ze met dit soort items nog maar eens pijnlijk probeert duidelijk te maken dat ze voor het gros zogenaamd onaantrekkelijk(er) zijn dan slanke dennen. Alsof het een indirecte manier is om dikke mensen (om dat woord dan toch maar even te gebruiken) te laten weten dat ‘ het niet hoort’ om er zo uit te zien. Voor hen is deze blog. Om even terug te komen op de items, het ene item was van Ronald Goedemondt ‘ Ik bel je wel effe’. Misschien kennen jullie hem wel. Hij loopt naar zijn auto die geparkeerd staat en hij treft daar een voor hem bekende volle vrouw op de parkeerplaats die overduidelijk interesse in hem heeft. Ze zegt dat ze nog eens zouden moeten afspreken. Hij stottert wat over dat hij daarvoor zijn agenda nodig heeft en dat die in zijn telefoon zit en dat hij die kwijt is. Waarop de dame antwoord dat ze hem wel even belt om hem te helpen deze weer te vinden. Vervolgens gaat de telefoon af in zijn jaszak met de zelf-ingezongen beltoon; ‘ Niet opnemen het is die dikke vette Jeanette wat een slet, die dikke Jeanette. Waarop hij al zoekend naar zijn telefoon deze vervolgens tot stilte brengt er al op trappend tegen de grond. Op zich grappig en omdat het cabaret is vinden wij vaak dat het dáárom ook ‘moet kunnen’. Ik zeg niet dat ik vind dat het niet zo is, maar toch zouden wij er vermoed ik anders tegenaan kijken als het gaat om iemand die bijvoorbeeld een arm mist, of iemand die een hele kromme neus heeft, of iemand met een donkere huidskleur.Want heel eerlijk; als we dik zouden vervangen voor ‘zwart’ of ‘negroïde’, wat vanzelfsprekend echt niet kan, dan is het een racistische sketch. Waarom is de vergelijking met iemand die dik is er dan niet een die ‘ vanzelfsprekend niet kan’? Het gaat in beide gevallen gaat om opvallende uiterlijke kenmerken. Toch lijkt het erop dat we als mensen dik(ker) zijn, we vinden dat dit soort dingen ‘zouden moeten kunnen’. Grappen maken over dikke mensen gebeurt echt te pas en te onpas, let er maar eens op. Áls iemand er dan al wat van zegt dan hoor je vaak; ach joh, stel je niet zo aan ik maak toch maar een grapje? Ja juist, een grapje, waarvan je de impact niet kent. Net zo min als het verhaal achter iemands dik(ker) zijn. Want ook daaraan wordt in deze maatschappij nog steeds veel te weinig aandacht geschonken. Dik zijn is namelijk in de ogen van de meeste mensen nog steeds een kwestie van vet eten, niet sporten en ook luiheid kleeft er aan vast, oftewel ga gewoon minder eten en sporten! Dat is in sommige gevallen, net zó kort door de bocht als tegen iemand met anorexia zeggen; ga nou gewoon eten’. Men gaat er ook bij voorbaat vanuit dat dikke mensen vanzelfsprekend ongezond zijn. Een andere vraag is, kijken we met een zelfde vooringenomen blik, ook zo naar de buurman die rookt? Daar zie je van de buitenkant mogelijk weinig aan, maar van binnen is dat nog maar zeer de vraag. Nou wil ik niet alle mensen met overgewicht over een kam scheren, maar heel vaak, zie je met name bij mensen met obesitas waar lichamelijke aandoeningen geen factor spelen, dat zij het in het leven soms behoorlijk ‘voor de kiezen hebben gehad’.  Zelf heb ik een heftige jeugd gekend. Er was veel geweld en onveiligheid. Het ene moment was er toewijding en de dagen daarna geweld. Er was nooit een peil op te trekken en dus liep ik altijd op eieren. Ik stemde per dag en soms per uur af op hoe ik dacht dat de pet erbij hing. Ook werd me met enige regelmaat duidelijk gemaakt dat ik tegen niemand iets mocht zeggen. Als ik dan op school kwam hoopte ik dat ze het daar zouden merken, of iets zouden zien. Dat gebeurde nooit. Die periode in mijn leven was zó ontzettend eenzaam, dat is niet uit te leggen. Ik kreeg fysiek, maar bovenal mentaal veel te verduren. Ik was naast eenzaam ook erg angstig. Ik weet dat ik toen ik 11 jaar was dacht; Op welke leeftijd gaan kinderen op zichzelf wonen? Dan ging ik zitten rekenen hoelang ik nog in deze ellende zou vastzitten. De rode draad door deze ellende heen was dat er in mijn jeugd steeds benadrukt werd dat ik ‘niet voldeed’. Er werd gezegd dat ik er om vroeg om gepest te worden als ik er zo uitzag, en ook dat men zich voor mij schaamde. Ik herinner me nog een fragment dat ik in de badkamer stond en dat mijn maagstreek werd vastgegrepen en naar voren werd getrokken. ‘Kijk eens wat voor een monster je aan het worden bent’ Kijk eens hoe je er uit ziet? Je zult spijt krijgen dat je het zover hebt laten komen, dan denk je hier nog wel eens aan terug. Vreselijk kleinerend en zo verdrietig. Ik was misschien twaalf, dertien. Hoe ga je dan je puberteit in?Het is een hele korte opsomming van de gebeurtenissen uit mijn leven die er in ieder geval aan hebben bijgedragen dat ik op mijn 14/15e levensjaar een eetstoornis ontwikkelde. Eten zorgde er namelijk voor dat ik niet hoefde te voelen. Eten zorgde voor rust. Eten schold niet, oordeelde niet, eten troostte, eten was er altijd. Eten was mijn beste vriend in tijden van eenzaamheid. En dus at ik stiekem. Ik at als ik bang was, als ik verdrietig was en als de eenzaamheid zich van mij meester maakte. Ik at omdat ik niet wilde voelen en niet wilde herinneren. Zo werd ik dik. Niet omdat ik lui was en niet van sporten hou. Niet omdat ik alleen maar vet eet. Ik over-at, om te over-leven. Nee niet een juiste manier, maar zo zijn er tal van middelen die worden ingezet om niet te hoeven voelen. Inmiddels heb ik mijn eetstoornis overwonnen, maar veel belangrijker; ik heb mijn rondingen lief. Mijn rondingen hebben een verhaal, maar wat nou als er helemaal geen verhaal achter zit? Wat nou als het gewoon iemands keus is om zich gelukkiger en mooier te voelen met meer rondingen? Even terug naar zaterdagavond, de jongens tegen de meisjes. Direct na de sketch volgde er een vraag aan de vrouwen die luidde; met wie gaan mannen minder graag naar bed; met een bodybuilder of met een dikke vrouw. Men dacht dat het de bodybuilder zou zijn, maar volgens de statistieken zou dit gaan om een dikke vrouw. Zucht. Waarheid of niet. De vraag is, waarom deze vraag gesteld wordt. Het stigma dat hier opnieuw toneel krijgt vind ik ontzettend dom! Want wat als er weer gestaan zou hebben; bodybuilder of negroïde vrouw? Dan hadden we het allemaal een ongepaste vraag gevonden. Of bodybuilder en een vrouw zonder benen? Ook dan wed ik dat twitter vol had gestaan met vraagtekens. Maar een dikke vrouw? Nee dat is toch heel normaal dat we die in het afkeurende hokje stoppen? Ik begrijp daar niks van en wil dan het liefst terplekke en al schreeuwend de wereld wakker schudden. Het komt wat mij betreft voort uit een gebrek aan kennis, interesse en onderbelichting vanuit de maatschappij. De gevolgen van niet wetend-heid, dommigheid en misschien wel het niet willen weten. Ik zie het als een persoonlijke missie om dat te veranderen, ik zal ervoor vechten. Daarom deel ik een stukje van mijn persoonlijke verhaal en een stukje van mijn ergernis. Niet voor mezelf, maar wel voor ál die vrouwen die dagelijks strijden om zichzelf te durven laten zien zoals ze zijn in plaats van zich terug te trekken in dat afkeurende fatshaming-hokje. Let’s make this world full filled with love; Laten we deze hashtag trending maken, deelndeze blog, en daarmee een statement tegen fatshaming: #LetsLIKEaLOT Lottie Mae Jones Blogger/ Bodypositive Activist & Speaker Ps: Ik deel een klein stukje van mijn persoonlijke verhaal, enkel om het vooroordeel enigzins te torpederen... dus geen medelijden, maar actie!!! #Shareifyoucare

#doodstraf
01May2017
Gegrepen
Lottie

Omdat het me maar moeilijk loslaat moest ik het afgelopen nacht van me afschrijven, ik hoop meer dan ooit dat je mijn onderstaande blog wilt lezen. Herken je hier iets in? (English: http://bit.ly/2ptIPt6) Wat  een ongelooflijke horror, wat een droefnis, wat een eenzaamheid. Ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn om in zijn schoenen te staan. Hoé? Dat blijft een van de vele vragen die me bezig blijft houden na het zien van de documentaire (https://www.npo.nl/deal-met-de-dood/27-04-2017/KN_1689017) over Clinton Young 'Deal met de Dood' gemaakt door Jessica Villerius.  Clinton werd veroordeeld voor een dubbele moord en kreeg de doodstraf. Hij wacht al 16 jaar op zijn executie. De vraag die tijdens deze documentaire onderzocht word is 'Did he do it?' en als je de documentaire tot het einde afkijkt dan zou je tenminste kunnen zeggen dat over deze vraag énorme twijfel bestaat, en voor mij persoonlijk geldt: ik geloof niet dat hij het gedaan heeft. Tijdens het kijken van de documentaire heb ik een paar keer bijna niet naar het beeld kunnen kijken. Enerzijds omdat het zó binnenkwam en anderzijds omdat ik zo'n vreselijk naar en kil gevoel kreeg bij sommige verklaringen. Het meest indrukwekkende vond ik het verhaal van Clinton zelf. Ik kan niet benoemen wat ik het meest indrukwekkend vond, misschien was het de strijdbaarheid die ik na 16 jaar in death row nog steeds hoorde. En het feit dat je de hoop niet verloren bent, ook al zal dat op sommige dagen wel zo zijn of zijn geweest. Het feit dat je Jessica hebt benadert voor een objectieve blik op jouw zaak betekent voor mij dat je het nog niet hebt opgegeven. Misschien vind ik wel het meest indrukwekkend, wetende wat je vonnis is, wetende dat er een tikkende tijdbom boven je bed hangt en dat je élke dag kunt horen dat er geen hoop meer is. Ik kan me niet voorstellen hoe die eerste dagen, weken en maanden in death row moeten zijn geweest. 'I just can't!' Het ongeloof van waar je in bent beland, het niet zien aankomen van deze bizarre straf, het verraad van je 'vrienden'en buiten dat vooral het waarom van deze situatie. Misschien betrek ik het teveel op mezelf, maar ik wil altijd graag weten of denken te kunnen begrijpen wat het doel is van gebeurtenissen in een leven, welke lessen kan je hier van leren etcetera, maar wát moet je van zóveel onrecht bij elkaar leren? Hoe draag je het vonnis dat boven je hoofd hangt? Hoe voorkom je dat je niet compleet doordraait of besluit een einde te maken aan je leven. Misschien zijn die dagen er wel (geweest). In de documentaire komt ook jouw familie aan het woord. Ook voor hen moet dit vonnis en de hele situatie ondraaglijk zijn. Het niet gehoord worden, het onrecht. Volgens mij vreet het je helemaal op van binnen. Je moeder zei dat ze je al in geen zestien jaar meer had kunnen vasthouden. Je kind dat de doodstraf krijgt en dat je daarna nooit meer hebt kunnen vastgrijpen, of een knuffel hebt kunnen geven on te zeggen dat het goedkomt. Hoe draag je dat? Door de vele vragen die bij me bezighielden na het zien van deze documentaire en het ontzettend grote onrecht waar ik heel gevoelig voor ben, besloot ik op mijn Facebook-pagina een open brief te schrijven aan Netflix. Ik geloof in de kracht van social media en ik heb eerder acties opgezet waarbij door dit medium veel bereikt werd. In mijn open brief aan Netflix vraag ik hen deze indrukwekkende documentaire aan te bieden op hun platform. Ik geloof namelijk dat hoe meer mensen deze documentaire zien des te meer mensen er kunnen opstaan en wie weet vrijwillig hun deskundigheid aan kunnen bieden zodat jouw zaak alsnog wordt heropend. Deze brief heeft inmiddels bijna 80.000  mensen bereikt die geraakt zijn en vol ongeloof. Ook zijn er mensen die schrijven dat ondanks dat ze geloven dat jij het niet gedaan hebt, je daarvoor ook geen 'lieverdje' was. Ik denk dat je daar in de documentaire ook geen geheim van gemaakt hebt. Desondanks denken diezelfde mensen dat je daarvoor meer dan genoeg gestraft bent. Ik denk zelfs al teveel. Veel te veel. Maar wie ben ik.  Ik ben Lottie, iemand die ontzettend gegrepen is door het onrecht dat jou is aangedaan. Die jouw strijdlust bewondert, maar bovenal de manier waarop je je vonnis draagt/ dat je dit draagt. Wat een mentale kracht zit er dan in jou.Ik hoop dat ik met mijn brief gericht aan Netflix een klein beetje heb kunnen meehelpen in jouw  onverteerbaar zware strijd. Jouw kant van het verhaal móet verder verteld worden. ❗️Hierbij roep ik dan ook nógmaals iedereen op om deze link: https://www.facebook.com/likealots/posts/1310134535761085:0 te delen en jouw FB-vrienden te vragen hetzelfde te doen.❗️ Mocht je financieel ook nog wat kunnen missen: Renate Bouwmeester een stichting opgericht, welke geld inzamelt voor topspecialisten op het moment dat zijn zaak wordt heropend. Hij heeft een goed team nu, maar er zijn altijd extra specialisten nodig die nu gaan knokken. Die moeten worden ingehuurd en die zijn duur. Mocht je iets willen doneren, doe dat dan via Renate's stichting. Zij kan volledige inzage geven in waar het geld aan wordt besteed. Mocht je niets kunnen missen, dan kun je dit bericht misschien delen, ook dan draag je direct bij aan een laatste kans.  The Clinton Young Foundation NL 66 INGB 0006 5173  Dear  Clinton; 'When there is no hope there is no light ' Stay strong! Lottie #clintonsstoryonnetflix #netflix #freeclinton #savaninnocentlife #dealwiththedeath #documentary #spreadtheword #clintonssideofthestory #jessicavillerius #clintonyoung #saveclintonyoung#blog #blogger #dutchbloggers #clintonyoung #saveclintonyoung #innocent #Netflix  #dealwiththedeath #documentary #shareifyoucare #care #help#bloggers #theblogissue #blogging #blogginggals #gbloggergirl #bloggerstyle

#Voeding
14Apr2017
Mijn 'beste vriend'
Lottie

Inmidels ben ik alweer ruim twee weken suikervrij. Ik moet zeggen dat vanaf dag drie ik deze leefstijl weer als vanzelf oppakte. Ik ben ik ben blij dat het alweer zo snel comfortabel en rustig voelt. Ik weet nu ook weer precies waarom ik destijds helemaal gestopt ben met suiker. Toch wil ik jullie meenemen naar een stukje uit de tijd van toen de eetstoornis hoogtij vierde, zo'n vijf jaar geleden. Ik deel dit met jullie omdat ik weet dat er mensen zijn die dit herkennen en 'herkenning' een van de woorden was die voor mij genezend werkte in mijn proces naar bevrijding.  Zoals ik eerder verteld heb onder andere in mijn interview aan VROUW, ging ik een tijdje naar de AO (anonieme overeters). De eerste keer dat ik van de AO hoorde voelde ik weerstand. Ik dacht zo erg is het bij mij toch niet? En 'dadelijk zitten daar allemaal van die vage types en krijg ik van die Amerikaanse toestanden'. Nee dat is niks voor mij. Natuurlijk was dat angst en een stukje vermijding want door niet te erkennen hoe erg het eigenlijk was bleef ik in mijn veilige schulp. Je moet het zien als een soort schuilplaats. Een plek die niemand kent maar waar eten en ik elkaar alleen ontmoette. Waar eten en ik elkaars beste vrienden waren, in het geheim. Op onze schuilplaats bestond geen eenzaamheid, geen verdriet, geen gebrek aan onvoorwaardelijke liefde en affectie. Eten was er altijd. Eten zei niet tegen mij dat ik me moest schamen voor hoe ik er uit zag. Eten zei niet tegen mij dat niks me stond. Of dat ik er om vroeg om gepest te worden. Eten sloeg en schopte niet. Eten zei niet dat ik mijn dromen niet zou waar maken omdat ik dik was. Eten zorgde voor rust. Eten zorgde ervoor dat ik even kon vluchten van de realiteit. Niemand begreep me eigenlijk zo goed als eten.Toch duurde het geluksgevoel van eten nooit lang. Daarna kwam altijd 'De man met de hamer'. Een stemmetje in mijn hoofd dat me elke dag opnieuw vertelde hoe slecht en dom ik was dat ik weer had zitten (over)eten. Dat ik een zwakkeling was. Lelijk en vet en dat het wel nooit iets zou worden. Hierdoor voelde ik me dan vaak een hele dag onrustig omdat ik het goéd moest doen (ik liep de hele dag met een soort 'Gij zult niet overeten' in mijn hoofd). Tot dat dat meestal in de avond niet meer te doen was (ik legde de lat dan ook altijd overdreven hoog en ook al at ik redelijk normaal ook dan had ik het niet goed genoeg gedaan) en ik weer vluchtte naar mijn schuilplaats en een ontmoeting had met mijn beste vriend: eten. Ondanks dat ik de eerste keer cynisch was over een bezoek aan een AO-meeting, had ik niet heel lang de tijd nodig om mezelf ervan te overtuigen dat een keertje kijken geen kwaad kon. Ik vergeet die eerste meeting nooit meer! Met hartkloppingen en zweethanden ging ik naar binnen, met het gevoel alsof iedereen die je daar binnen ontmoet aan je kan zien dan je of alcoholist, drugsabuser of overeter bent. En hoewel daar op zo'n avond meerdere meetings zijn van verschillende soorten middelengebruik voelde ik me bij de eerste passant op de gang gekgenoeg niet aangestaard of iets in die trant. Het was een warm hallo. Een soort gelijkwaardigheid voelde ik. Ik vroeg hem of hij wist waar ik moest zijn en hij verwees me naar een lokaal. Daar zaten ongeveer zo'n 12 mensen, zowel mannen als vrouwen van 18 tot 55 schat ik. Mensen die niet allemaal perse uitgesproken dik of dun waren. Ik voelde me ontzettend opgelaten toen ik binnenkwam, maar niemand keek gek, niemand liet me alleen staan. Ze nodigden me uit om aan te schuiven rond de tafel en legde me uit hoe de avond eruit zag. Heel warm was het, en wat een mooie groep mensen. Zo zie je maar dacht ik.  De AO maakt gebruik van een 12-stappenplan met diverse fases, het is een te uitgebreide uitleg voor in deze blog maar als je googelt vind je het direct. Ook maken ze gebruik van een programma met gesprekskaarten waarover je bijvoorbeeld mag vertellen hoe je week was geweest. Als je wat wilde delen (hoefde niet) dan stak je je hand op en mocht je wat vertellen over het kaartje dat je getrokken had, of je er iets mee kon en of je iets kwijt wilde over je week. Als je de beurt kreeg moest je altijd openen met 'Hoi ik ben Lottie en ik ben een overeter'. Dan antwoordde de groep, hai Lottie! En dan kon je je verhaal starten. Ik vond dat in het begin heel irritant en vreselijk Amerikaans maar toch doet het wat. Zo voel je respect, acceptatie bij jezelf om dat hardop uit te spreken (nee niet in een keer), en respect en gelijkwaardigheid van de groep. Die avond begon Lilly met haar kaart en over haar week. Ze vertelde me over haar gevechten met zowel eten, drank als drugs. Jeetje dacht ik, dat is ook vreselijk zóveel verslavingen en dus verleidingen. Ze vertelde me over haar moeder en dat die er nooit geweest was en dat ze nog steeds soms hoopte dat ze er wel voor haar zou zijn en haar zou begrijpen maar dat dit niet zo was en dat ze zo eenzaam was geweest die week dat ze soms liever dood zou zijn.Ik voelde de tranen over mijn wangen lopen. Wat een krachtige vrouw en wat een herkenbaarheid. Ik voelde me verwarmd door haar verhaal, hoe triest het ook was, er zat voor mij op een andere manier veel herkenning in. Men vroeg of ik iets wilde zeggen. Het is overigens nooit de bedoeling dat je in zo'n meeting vragen gaat stellen aan datgene dat iemand deelt. Iemand mag het vertellen zonder oordeel mag het er zijn en dat was dat. Ik vertelde mijn verhaal en wel dat Lilly me zo geraakt had. Dat het gevoel van eenzaamheid zo herkenbaar was en dat zij mij door haar verhaal te delen mij minder eenzaam had gemaakt.  Ik kreeg een mooi gebaar van de groep dat ze het zo krachtig vonden dat ik me de eerste keer al zo kwetsbaar op durfde te stellen. Geloof me het was een warm bad! Ik ben uiteindelijk een keer of 8 naar deze meetings geweest en ik heb er veel mooie mensen ontmoet en me gesteund gevoeld. Deze meetings hebben er voor gezorgd dat ik meer acceptatie en minder vooroordelen over mezelf en mijn 'beste vriend' kreeg. Het was absoluut een eyeopener naar genezing. (Niet lang daarna ontdekte ik ook mijn overgevoeligheid voor suiker.) Zo vaak om me heen hoorde ik: als je minder wilt wegen dan eet je toch gewoon minder? Ik wist nooit hoe ik dat uit kon leggen. Zo simpel is het niet. Het is een ziekte! Een vaak niet begrepen ziekte. En hoeveel ik er ook over kan, wil en nog ha zeggen in mijn blogs, het sleutelwoord voor ouders en naasten is onvoorwaardelijke liefde en een luisterend oor zonder oordeel. Zorg voor herkenning en erkenning.Buiten alles wat ik gehad heb aan de AO heb ik er ook bijzondere vriendschappen aan overgehouden die uiteindelijk van langere duur zijn gebleken dan mijn 'beste vriend' uit die tijd: eten.  Lottie 🌸Ps: Omdat ik hoop dat deze blog veel herkenning en erkenning mag doorgeven aan vaders, moeders, tieners en ook (jong-) volwassenen zou ik het tof vinden als je dit bericht deelt om een ieder die op dit moment vecht tegen een eetstoornis een h❤rt onder de riem te stoppen. 🌸

#Dertigers
11Apr2017
Als ik later groot ben.
Lottie

Soms opeens besef ik me dat ik geen twintig meer ben. Ik herinner me nog dat ik als kind een tante had die 33 was. Ze was piepjong, twee kleine kindjes en toch bedacht ik me als kind, als ik haar leeftijd zou hebben, dan 'stelde ik wat voor', dan was ik 'groot'. Ik word over een paar weken 33 en toch voelt het soms alsof de tijd in mijn hoofd ergens is blijven hangen, ik nu ontwaak en om me heen allemaal mensen van mijn leeftijd zie met 'volwassen levens die wat voorstellen' zoals mijn tante dat deed. Mijn klasgenoten van de basisschool hebben bijna allemaal wel een of twee kinderen en zelfs de klasgenoten van mijn jongere zussen hebben veelal al babies of zijn 'barende'. Al surfend beland ik op verschillende facebookpagina's van oude klasgenoten die ik in geen twintig jaar gezien heb en ook bij hen vind ik dan weer connecties die ik ken. Het voelt gek! En voor dat een van jullie denkt dat ik treur om het feit dat ik nog niet 'barende' ben; dat is niet zo! Ik heb gelukkig geen rammelende eierstokken en weet uberhaupt niet of ik ooit de stap zou zetten, hoe bijzonder en mooi het óók allemaal is, ik weet niet of het iets voor mij is, maar wie weet verandert dat nog de komende jaren!? Het gaat meer over dat ik me nog zo goed kan herinneren dat we in groep 3 van de basisschool zaten en dat zo'n beetje al mijn klasgenoten nu aan het doen zijn wat onze ouders toen deden. Het klinkt gek maar ik vind dat nauwelijks te bevatten. En ik klink echt als je grootmoeder als ik zeg dat 'de tijd vliegt'.Ik hoor ook bij die groep 'volwassen' 'groot', ik had ook de moeder van iemand kunnen zijn... bizar vind ik dat!   Net als dat ik me soms rot schrik als ik op een blauwe maandag wat rondsnuffel op een datingsite! De mannen in mijn voorkeur leeftijdscategorie (38-43) dat zijn soms ook al 'oude lijken' om te zien (en dat bedoel ik echt met een knipoog voor de lichtgeraakten onder ons)! En ondanks dat ik op wat oudere mannen val lijkt het ook op dit gebied alsof ik me 'opeens' besef dat ook zij er niet jonger op worden (lees 3 kinderen 17 exen). Heel af en toe twijfel ik of ik misschien een ontwikkelingsachterstand heb, waarop vriendinnen dan hard moeten lachen en zeggen dat dat beroepsdeformatie is ( ik werkte jarenlang in de psychiatrie). Toch hoor je soms termen als 'het dertigersdillema' en de 'dertigers depressie' en die kan ik me best voorstellen. Het heeft iets soortgelijks met dat je in groep acht moet beslissen naar welke school je gaat en op je vijftiende moet weten welke vakken je kiest of laat vallen oftewel: je moet al weten wat je wilt worden en die keuzes zijn van grote invloed op hoe de rest van je leven er uit ziet (oke ze zijn minder definitief dan de keuze wil ik wel of geen kinderen maar op die leeftijd voelt dat hetzelfde denk ik). De wereld om me heen verandert en los van dat ik inmiddels een botoxje in mijn fronsrimpel spuit en langzaam ook hangende oogleden begin te krijgen, voel ik me vanbinnen niet zo anders dan tien jaar geleden. Ja natuurlijk ben ik wijzer heb ik meer levenservaring en ben ik zekerder van mezelf, maar buiten dat voelt het soms alsof ik een tijdje met een raket naar de maan ben geweest en het leven hier is verder gegaan.Ik vraag me ook af of ik daarin de enige ben of dat er dertigers zijn die dat herkennen? (Ik hoor het graag). Voor nu vermaak ik me overigens nog best 'op de maan' en ben ik heel benieuwd naar de keuzes die ik de komende 10 jaar gemaakt blijk te hebben als ik terugkeer naar planeet aarde. Ik ben benieuwd wat ik zal worden als ik later groot ben. Lottie

#Suiker
11Apr2017
Junk
Lottie

Zoals de meesten van jullie weten kampte ik ruim twintig jaar met een eetstoornis. Nu bijna 3 jaar geleden won ik de strijd met eetbuien en emotie-eten omdat ik er, (naast het verwerken van een aantal gebeurtenissen uit mijn verleden) achter kwam dat ik een extreme overgevoeligheid heb voor suiker en bepaalde e-nummers. Na veel gelezen te hebben en tests te hebben gedaan, was het voor mij een 'try-out' waard. Ik zou een week geen suiker eten om te zien wat me dat zou opleveren. Geloof me.... het was bizar. Er was geen dwang of drang meer naar eten, ik had geen suikerdip meer na de maaltijd en sliep veel beter. Omdat ik het effect al snel merkte hield ik dat langer dan een week vol. Het werd mijn nieuwe levensstijl. En hoewel ik dat altijd zo'n vreselijk vervelende uitspraak vond die je bij elk dieet terughoorde 'ja je moet je levensstijl er op aanpassen' wilde ik dit zelf graag met betrekking tot suiker, omdat het voor mij écht de openbaring van het jaar was, wat zeg ik, van mijn leven denk ik wel. Bijna mijn hele leven (en ik wil eigenlijk 'f*cking leven' zeggen omdat het zo'n heftige strijd was) ben ik op zoek geweest. Welk dieet zou me helpen? Zoveel jaren heb ik mezelf een zwakkeling gevoeld, een slapjanus. Ik maakte mezelf vanbinnen uit voor alles wat lelijk was. Elke dag stond ik op met het idee dat ik het deze dag 'goed' moest doen, en elke dag ging ik teleurgesteld naar bed. Ik was op sommige dagen alleen maar bezig met wat ik zou eten, wanneer ik weer mocht eten en mezelf tegen te houden om naar de winkel te rijden om vervolgens een uur laten teleurgesteld en met en enorm schuldgevoel te staren naar de zak chips die ik toch had gehaald en leeggegeten. Precies zoals een junkie de hele dag bezig is met het scoren van drugs. Voorzitter van het Institute of Functional Medicine dr. Mark Hyman stelt dat bij dierenstudies is gebleken dat suiker acht keer zo verslavend is als cocaïne. Kan je nagaan, ik was echt een foodjunkie in die tijd! Overigens denk ik zelf niet dat er een verschil zit tussen overmatig middelengebruik. Of dat nou alcohol, drugs of eten is, het zijn allemaal middelen om te kunnen verdoven en niet te hoeven voelen.Anyways, na 2 jaar geen énkel product met suiker genuttigd te hebben, dus ook niet bij uitzondering ging ik mondjesmaat onderzoeken of ik zou kunnen opbouwen naar een minimale hoeveelheid suikergebruik om te zien waar de grens lag. Dat lukte, deels doordat ik strakke afspraken met mezelf maakte en me daar aan hield en anderzijds doordat ik precies wist wat wel en wat niet kon. Zo nam ik nog steeds geen koek, snoep, taart, ijs en alles wat ik vroeger we at. Maar ontdekte ik wel dat je als je onder de 7 gram suiker per 100 gram bleef ik mijn trek in zoetigheden vaak beter kon beheersen! Tevens is het zo dat ik helemaal geen behoefte meer had in dat waar ik vroeger geen genoeg van kon krijgen. Dat was een bizarre ervaring! Geloof me, uit mijn mond is dat echt een klein wonder.Wat mooi meegenomen was, was dat ik ruim twintig kilo afviel door het laten staan van suiker. Mijn gewicht was overigens nooit een struikelblok, maar de onrust en het gevecht rondom eten in mijn hoofd evenmeer. Toch merkte ik de afgelopen 3 maanden (op 22 januari j.l. kreeg ik een ongeluk waarvan ik nu nog aan het revalideren ben en kwam ik thuis te zitten) mondjes maat sloop de toename aan suiker er weer in. Ik was moe, had veel pijn en ik hou niet van hulp vragen. Dus je gaat sneller over tot een snelle hap, of een keer een wegwerpmaaltijd. Of één dropje, dat kon wel een keer, of vooruit een keer een paprikachippie...Tot dat ik opeens weer in de modus van schuldgevoel en druk terecht kwam. Elke avond ging ik opnieuw naar bed met het idee dat ik het aan het verprutsen was en ochtend na ochtend werd ik wakker met een enorme trek in zoetigheid, toen dacht ik Hó!!! Even werd ik bang. Dat ik terug zou vallen in mijn eetstoornis. Dit was wat ik herkende, waar ik jaren in mijn hoofd mee gevochten had, en dit is wat ik niet meer wilde. Toch wist ik direct wat me te doen stond!Ik besloot mezelf een opfriscursus te geven, kocht wat nieuwe boeken rondom de effecten van suiker en ontdekte nieuwe heerlijke gerechten zonder suiker. Inmiddels ben ik alweer een week 100% suikervrij en is het verschil meteen ZÓ enórm groot voor mij. Ik ben veel minder moe, ik heb geen drang meer of trek in zoet en ook de onrust in mijn hoofd is weer weg. Ik twijfel er dan ook niet aan zoals ik dat vroeger wel deed dat ik weer terug zou kunnen vallen, omdat ik weet dat de drang naar rust in mijn hoofd en tevredenheid veel groter is. Ik ben blij en ook wel trots dat het me gelukt is om niet terug te vallen in mijn eetstoornis en de draad weer op te pakken. Ik hou jullie op de hoogte van het verloop en ik zal de komende weken wat dagboekfragmenten plaatsen die ik terugvond van tijdens mijn eetstoornis. Deze zijn best heftig, maar misschien kunnen ze voor een stukje herkenning en erkenning zorgen voor iemand. Voor jou. Want ik weet het is een eenzame en moeilijke, moedeloze strijd. Geloof me, ook al kostte het mij ruim twintig jaar om er vanaf te komen, het gaat jou ook lukken als je niet opgeeft, dat is een ding dat zeker is! Liefs Lottie

#Revalidatie
30Mar2017
Misschien.
Lottie

Geloof me als ik ook maar érgens het positieve van kan zien, hoe negatief of donker een situatie ook is, dan doe ik dat. Met gemak!Ik geloof namelijk dat alles een reden heeft, dat je van elke ervaring hoe goed of slecht ook iets leren kan en je in ontwikkeling blijft. En toch, toch knakte er iets in me gisteren toen ik te horen kreeg dat ik er rekening mee moet houden dat ik toch tot de zomer wel 'bezig' zal zijn met de klachten van het ongeluk en dat men denkt aan instabiteit tussen de wervels als gevolg van de klap. Daarom zetten we je rug vast, en mag je tenminste een maand tot 1,5 maand niet bukken. Niet bukken denk ik... Ik heb nu een week niet gebukt en dat was al een klein drama. Ik kon mn hond z'n riem niet aankrijgen, eten geven was zeer lastig (ik kan namelijk door mijn hypermobiliteit ook niet op mijn knieën of hurken zitten want dan schiet mijn knieschijf uit de kom). Niet bukken... de afgelopen week kwam ik erachter wat je allemaal bukkend doet en hoeveel je dan niet kan. Het nieuws van de mogelijke duur (al ben ik ambiteus en is mijn streven dus de helft van de tijd die ervoor staat), dat kwam dus even binnen. Ik wil ook graag van alles wat je tegenkomt in het leven het waaróm weten! Oftewel als alles een reden heeft wat moet ik hiér dan van leren? Moet ik leren geduldig zijn? Moet ik leren accepteren dat het leven nou eenmaal zijn eigen plan trekt? Het klinkt misschien niet als een verrassing maar buiten dat ik het lastig vind om om hulp te vragen heb ik er daarnaast een handje van om dingen rondom mezelf naar de buitenwereld te bagetaliseren.'Niet lullen maar poetsen' is een van mijn credo's of: 'Ja het valt wel mee, en het af te doen met komt goed'.... Ik ben daarin ook hard voor mezelf, misschien te hard soms, want ik weet dat ik daarmee soms voorbij ga aan mijn eigen grenzen, en het is ook nog zo, dat ik dat kan, zonder daarin trots te willen klinken, omdat ik denk dat dat niet doen een grootsere prestatie is. Toch is de andere kant van het verhaal dat ook die eigenschap me ver gebracht heeft in dit leven en daar ben ik dan weer wel trots op. Wat ik er niet van begrijp is dat ik altijd álle tegenslagen aan ga en telkens weer op sta. Ik ga geen uitdagingen uit de weg en zo ook ben ik nu ongeveer 2 jaar geleden volledig voor mezelf begonnen. Dat kostte me de nodige slapeloze nachten en buiten dat was het hard werken en creatief zijn. Toch bouwde ik in korte tijd een behoorlijke klantenkring op, gewoon 'in mijn eentje'. Soms moest ik mezelf even knijpen! Had ik hier al die nachten van wakker gelegen? Like a Lot groeide al snel uit tot een succesvol bedrijf met uitdagende en uiteenlopende opdrachten.Ik begrijp dan niet wat het doel is van dat ik nu 'stilgelegd' word. Ik zat in een enorme flow, had een event op de planning staan, genoot van elke dag, en nu moet ik rustig aan doen en op de meeste aanvragen tijdelijk 'nee' verkopen. Daarvoor ben ik mijn stoutste droom toch niet aangegaan? Dat zou toch juist beloond moeten worden door het universum in plaats van 'lamgelegd'?Misschien denk ik hierin teveel na. Sommige mensen zullen zeggen; euh hallo, that's life! It happens when you're making other plans! Of: ja het leven is niet eerlijk. En dat laatste, dat wist ik al lang maar besefte ik me afgelopen week nog eens des te meer. Afgelopen week zat ik in de wachtruimte van de St. Maartenskliniek waar ik op dit moment twee keer per week revalidatie hebg. Naast mij kwam een man staan in een scootmobiel. Ik keek hem aan en herkende hem direct. Een pijnlijk moment. Mijn oud collega en eveneens ex-docent, zat naast mij. Ik had pasgeleden ontdekt dat hij onlangs een hersenstaminfarct gehad had. Met als gevolg dat hij kantje boord had gelegen en er het locked-in syndroom aan over had gehouden. Oftewel, hij begrijpt alles nog, maar kan niet meer praten, dat moet via een spraak computer. Een van de allerergste dingen die iemand kan overkomen denk ik, dat lijkt me zo vreselijk eenzaam. Hij herkende mij ook direct en vroeg mij of ik hier zat te wachten op een vriend. Ik zei hem dat ik er voor mezelf was, omdat ik een 'ongelukje' had gehad. Het voelde ongepast om er verder over uit te wijden en ik voelde me plaatsvervangend ongemakkelijk.Hij vertelde al typend dat hij de dag ervoor op 'onze' school was teruggeweest, dat het heel fijn was maar ook heel confronterend. Direct daarna begon hij heel hard te huilen. Zo hard dat ik niet anders kon dan een arm om hem heen slaan en hem op zijn rug wrijven. Vreselijk. Vreselijk om te zien hoe die grote sterke nuchtere collega veranderd was. Ik werd geroepen door mijn fysio en kon niet anders dan eerst mijn ervaring in de wachtkamer met hem te delen. Ik was even behoorlijk van slag. Het bleef me bezig houden. Ook toen ik thuis was en de dagen erna en hoewel ik geleerd heb dat je leed niet met leed hoeft te vergelijken zette het dingen ook in perspectief. Ik ben weliswaar misschien nog een aantal maanden aan het revalideren maar naar alle waarschijnlijkheid komt het wel weer goed. En misschien, heel misschien zit er in dit hele gebeuren toch een les die ik nog te leren heb. Hulp vragen. Ik heb er een bloedhekel aan, maar ik kan nu niet anders. Dus mondjesmaat probeer ik zo nu en dan iemand te vragen. De reacties zijn dan warm, net als de kaartjes en bloemetjes die ik thuis krijg. Misschien hoef ik het toch niet allemaal 'in mijn eentje' te doen.

#Eenzaam
08Mar2017
De oude man
Lottie

Terwijl ik met mijn hond wandel kijk ik omhoog en zie ik de wolken onrustig voor de maan door schieten. Ik voel me niet blij. Het jaar is niet zo denderend begonnen, om verschillende redenen. Ik heb de neiging om me terug te trekken als ik me niet zo blij voel. Ik vind het lastig om te delen wat me raakt. Terwijl ik alwandelend mijn gedachten probeer te verzetten loop ik langs het huis van 'de oude man'. De oude man is een alleenstaande man van ik schat een jaar of 70 die ik bewonder. Ik woon nu 4,5 jaar in deze wijk en in die 4,5 jaar heb ik hem nog nooit mét iemand gezien. Wel is hij altijd heel druk in en om het huis. Hij is klein van stuk, draagt vaak een mutsje en straalt een bepaalde tevredenheid uit. Hij heeft zelfs zo nu en dan pretoogjes. Geregeld maken we een praatje, over het weer, of de tuin waar hij vaak druk in is. Ook harkt hij het zandplaatsje naast de stoep waar ook mijn hond regelmatig een poepje neerlegt, (wat ik natuurlijk heel trouw opruim). Maar ik kan het altijd precies zien als hij het zandplaatsje weer geharkt heeft. Vanavond zie ik hem met een leeslampje op de bank zitten. De televisie staat aan en hij heeft een kopje koffie op tafel staan. Het beeld raakt me. Ik vraag me af of hij altijd alleen geweest zou zijn, of dat zijn partner overleden is? Ik vind het knap dat hij op de een of andere manier geen eenzaamheid uitstraalt maar tevredenheid. Ik bewonder het. Hoewel ik ook geen partner heb vind ik het ondanks mijn lieve vrienden soms toch best wat 'allenig' voelen. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om altijd alleen te blijven. Daar komt bij dat veel ouderen kampen met eenzaamheid. Toch denk ik dat het zeker niet alleen voor ouderen geldt. Ik denk dat er geregeld veel mensen om ons heen zijn die kampen met een vorm van eenzaamheid. En guess what; ik ben er daar een van. Die eenzaamheid zit hem niet in de vrienden die je wel of niet om je heen hebt maar voor mij voelt het als een bepaalde eenzaamheid in jezelf. Een bepaald donker plekje dat ik liever niet te vaak bezoek. Het lukt me meestal wel om dat plekje op zolder te laten staan in een afgesloten doos. Alleen staat het niet 'mooi' of 'populair' om dat te delen met de buitenwereld. Gelukkig heb ik me naast mijn (ijdele fashion foto's) volgens mij nog nooit anders voorgedaan op de sociale media. Ik deel vaak wel wat ik denk of voel en natuurlijk heeft dat een grens, maar toch. Even terugkomend op die eenzaamheid, er wordt vaak gesproken over dat je het moet delen, of het verdriet hierover moet toelaten. Ik geloof hier niet in. Voor mij werkt het niet. (Believe me I tried) Het is voor mij een kwestie van acceptatie. Acceptatie dat dat donkere plekje bij mijn leven hoort. Misschien dat het ooit minder donker zal zijn, maar tot die tijd probeer ik het zo nu en dan te omarmen / het er te laten zijn, en weer verder te gaan en me te richten op de dingen die waar ik gelukkig van wordt.  En geloof me, medelijden is echt overbodig, want ik ben ook gelukkig! Ik geloof dat het naast elkaar kan bestaan in het leven, sterker nog, ik geloof niet in volmaakt geluk. Anyways; Misschien is dat wat 'de oude man' ook wel doet, zich richten op wat hij leuk vindt en het aangenaam maken voor zichzelf.  Misschien is hij er na al die jaren een expert in geworden.  Ik heb al enige tijd het plan om hem uit te nodigen voor koffie. Ik denk dat ik dat de eerstvolgende keer dat ik hem tref maar doe, wie weet kan ik nog wat van hem leren.  Wat ik jou als lezer wil meegeven is dat je nooit moet denken dat het gras bij een ander groener is, je weet nooit wat er achter een 'ijdel make-upje' schuil gaat! Niet vergeten, we all get our battles! Liefs Lot Ps: Tuurlijk is het best spannend om dit te delen, maar ik weet zeker dat er mensen zijn die het zullen herkennen en al kan ik er maar eentje mee helpen (met het idee dat ze niet de enige is) dan is gedeelde smart toch halve smart. <3

MEER