Desi-Bella

Lid sinds: 16-02-2017

#menstruatie
22Mar2017
Menstruatieproblemen/ hormoonschommelingen.
Desi-Bella

Ik werk als verpleegkundige en toch gaat er elke dag wel een wereld voor mij open.  Sinds twee maanden gebruik ik dong quai. Dit ben ik 2 maanden geleden begonnen omdat ik erg last heb van hormoonschommelingen en menstruatieproblemen sinds mijn 15e. Toen ik 15 was begon ik met de pil zodat ik mijn menstruaties kon plannen. Maar bij elke menstruatie voelde ik mij eenzaam, onzeker, kreeg een negatief zelfbeeld en negatieve gedachtes.  Het enige wat ik kon doen was huilen en in mijn bed liggen. Daarbij kreeg ik ook meer lichamelijke klachten zoals: pijn, krampen, flauwvallen, hevige bloedingen, vocht vasthouden, transpireren, hoofdpijn en opgezette borsten.Vanwege al die klachten ging ik over naar de spiraal. Hierbij zou in minder menstrueren en dus ook minder klachten hebben. Hier erg tevreden mee geweest en ik heb 4 jaar lang de spiraal gehad.Na verwijderen toch weer over op de pil, waarbij ik acuut weer dezelfde klachten had. Vooral de mentale problemen daar schrok ik onwijs van. Ik had 0.0% energie en liet depressieve trekjes zien.De pil ben ik daarom acuut gestopt en had voor mijzelf belooft even geen anti-conceptie :in vorm van pil of iets in mijn lichaam.  Ik voelde mij zo niet gelukkig...Na een half jaar mij zeer goed gevoeld te hebben toch weer besloten om de spiraal te nemen. Dit paste beter bij mij.Ik had dat half jaar wel klachten rondom mijn menstruatie gehad. Maar voelde mij erg vrolijk en lekker in mijn vel.Na het plaatsen had ik vanaf dag 1 al spijt. Zulke krampen had ik de eerste keer niet gehad. De maanden daarna kampte ik met dagelijks bloedverlies.  Ik voelde mij vies en werd ik onzeker over mijzelf. Ik had ook al contact gehad met de polikliniek, maar zij gaven aan dat dit normaal was voor de eerste 3 tot 4 maanden.  Ik wilde dit advies ook geloven en gaf het nog wat meer tijd.Na 4 maanden nog dagelijks bloedverlies. Ik heb aan de hand daarvan toch een afspraak weer gemaakt bij de gyneacoloog. Even kijken of alles nog goed zat. En ik kan je vertellen: hij zat nog prima op zijn plek. Alleen die cyste van 5- 4 cm was wel erg nieuw..Dit zou vaker voorkomen bij de spiraal, ik hoefde mij geen zorgen te maken, het is goedaardig,  3 maanden de pil en dan controle of het was geslonken. De spiraal hoefde er ook niet uit, want die zat verder gewoon goed.Ik vond dit echt de grootste bullshit ever.. . 4 maanden daarvoor met plaatsten zat er niks en nou moet ik de pil gaan slikken om het probleem door de spiraal op te lossen? En als ik stop met de pil daarna? Wat dan?Voor mij is dit een teken dat mijn lichaam de spiraal niet accepteert en dat er toch sprake is geweest van te veel hormoonschommelingen.Na het verwijderen van de spiraal ben ik direct op zoek gegaan naar een natuurlijk middel waardoor ik de cyste, de hormoonschommelingen en de overige klachten mee kon aan pakken.  Anti conceptie nu op de ouderwetse manier, wat trouwens niet zo ouderwets is;-).Nu twee maanden bezig met de dong quai, dit smaakt een beetje bouillon achtig. Ik heb zelf de vloeibare vorm met pipet.Het is een chinese engelwortel wat rijk is aan mineralen, vitaminen (zelfs b12),  goede vetzuren.Het zou helpen tegen: Overgangsklachten Vroegtijdige menopauze, Onregelmatige menstruatiecyclus, PMS, Pijnlijke menstruatie, Als weeënbevorederend middel tijdens bevalling, Herstelmiddel na een bevalling, Candida-vaginitis, Herstel van de menstruel cyclus na beëindiging pilgebruik, Verminderd libido, Baarmoederpoliepen, Ovariumcysten, Endometriose. Verder zou het ook goed werken tegen bloedarmoede, kanker,  hart en vaatziekten, goed zijn voor de lever en nog een hele rits. Ik ga hier verder niet dieper op in omdat ik dan wel een boek kan gaan schrijven.Ik merk bij mijzelf dat de klachten verminderen. Het is nu pas 2 maanden, maar voel mij wel een stuk beter rondom mijn menstruatie periode. De klachten zijn er nog lichtelijk. Maar wat voor mij het belangrijkste was: Ik voel mij niet zo down.Over anderhalve maand moet ik terug naar de gyneacoloog voor een echo en hoop dan dat de cyste is geslonken:-). 

#gedichten
22Mar2017
Daar zit je dan, een beetje doelloos voor je uit te staren
Desi-Bella

Daar zit je dan, een beetje doelloos voor je uit te staren. Met een boekje in je hand die je nu wel kan verscheuren. Eergister vond ik met opruimen van wat spullen een schriftje genaamd: Gedichten van Desi uit groep 7. Na een half uur had ik alles doorgelezen en kon ik niet meer stoppen met lachen. Tranen over mijn wangen. Ik stikte er in. Wat was ik toch goed voor een 10 jarige meid. Zeer goede gedichten, ook verdomd grappig en mooie tekeningen erbij ook. Ik was eigenlijk gewoon een genie! Ik gebruikte ook dure woorden die ik nu totaal niet zou gebruiken. Ben meer een Jip en Janneke type. Lekker simpel en als ik aan de haal ga met mijn verhaal dan komt er geen einde aan. Maar ach.. wat zou het. Het is duidelijk mijn handschrift, duidelijk ook mijn tekeningen die altijd gekenmerkt werden als ik een vrouw tekende dat ze super grote borsten had. Minstens cup F. De borsten staken altijd een halve kilometer uit. Ik vond dat gewoon mooi en wilde dat ook hebben. Aantal keer ook op aangesproken door leerkrachten en mijn moeder. Maar goed terug naar het verhaal ( dit bedoelde ik dus). Omdat het overduidelijk mijn gecreëerde verhalen waren kon ik niet wachten om dit met iemand te delen. Zo blij als een kind besloot ik dus om mijn zusje te stalken met half bewogen foto's van mijn zelfgemaakte gedichten met tekeningen. Zij beaamde, ondanks dat het lastig te lezen was, mijn talent en vertelde mij dat ik mijn roeping had gevonden. Daarna begon zonder enige controle mijn ego flink te trippen en dwaalde mijn hoofd lekker af. "Dit kan ik gewoon niet voor mijzelf houden. Dit moet ik delen. PUBLICEREN. Dit is GEWELDIG!! Waarom heeft niemand dit mij verteld? En waarom was mijn leraar/ lerares zo matig met de cijfers. Een kind moet je toch stimuleren als het talent heeft?". Ik kon niet meer stil zitten en mijn hart ging lekker te keer. Ik zag mijzelf al huppelend en rollend door een bloemenweide?? met mijn eigen gemaakte gedichtenbundel. 's Avonds probeerde ik vol trots mijn gedichten in het Engels te vertalen voor mijn vriend. Lekker op de bank, in mijn kloffie en lekker zonder schaamte. Met al mijn vertalingskwaliteiten probeerde ik mijn gedichten in geur en kleur over te brengen. Gezien zijn reactie ben ik hier maar mee gestopt. Skip dat Engels Desi dacht ik: "Dan toch lekker in het Nederlands". Toch voelde ik de drang dat ik mijn trots wilde delen met hem en ging na waar het vertalen op stuk liep. Het waren natuurlijk die verdomde moeilijke woorden waar ik zelf geen drol van snapte. Best een domper als je er achter komt dat 15 jaar geleden een grotere woordenschat bezat. Ik troostte mijzelf met de gedachte: "Zal wel weggezakt zijn in de 15 jaar". Met die geruststelling ging ik naar google zodat ik mijn eigen gedichten voor mijzelf kon vertalen. Typt in op google: Fla-ne-ren. "lopen om te zien en gezien te worden". Verhelderend. En zo ging het nog even door. Om even na te gaan of ik geen plagiaat zou plegen ging ik op zoek naar mijn gebruikte personages van mijn gedichten. Het zou toch erg zijn als je zo'n geniaal gedicht hebt dat het op iemand zijn gedicht lijkt. Als ik het doe, doe ik het goed. Typt in: Orrekiedor.. Dit was het ergste wat ik mijzelf aan kon doen... Een gedicht van Annie M.G Schmidt. Ik open het gedicht en ja hoor het hele gedicht stond daar gewoon. Zoals ik het in mijn schriftje had staan. Met lichte paniek ging ik alle gedichten na. Alle gedichten waarvan ik 100% zeker was dat het echt mijn gedicht was. Bijna alle gedichten dus. Diep in mijn hart geraakt kwam naar voren kwam ik er achter dat alle gedichten uit een versjesboek kwamen. Daar ging mijn dagdroom, mijn ego, mijn fantasie, mijn trots. Ik schaamde mij dood. Daar zit je dan, een beetje doelloos voor je uit te staren. Met een boekje in je hand die je nu wel kan verscheuren. Lieve leraren van de basisschool weet wat je een kind op oudere leeftijd aandoet als ze dit boekje vinden en tot de conclusie komen dat het niet door hun zelf gemaakt is.

#zelfvertrouwen
22Mar2017
Daar zit je dan te bibberen van de kou
Desi-Bella

Daar zit je dan te bibberen van de kou. En is het een bende terwijl je gisteren nog hebt schoongemaakt. Alles gaat stuk de laatste tijd. Wordt er gek van. Je draait je om en er gebeurt weer wat. Ramen stuk, ramen lek. Niet eentje, nee in elke kamer was er wel een raam wat vervangen moest worden. Lekkage in de garage.... Schutting die los waait. Weer lekkage in de garage. Nu natuurlijk wel toen de regen met bakken uit de hemel minstens 5 dagen lang. Prachtig gezicht dat watervalletje en als je een opbergkast met verf sierlijk in elkaar ziet storten door het vocht. De gaten die in de bestrating vallen waar mensen regelmatig vooral met sneeuw overheen kukelen ( of ze struikelen gewoon over hun eigen voeten). Zolang er niks ernstigs gebeurd, ze liggen ook echt niet op de grond begrijp mij goed. Maar moet ik toegeven dat ik vaak na het sluiten van de deur moet gniffelen als ik terug denk aan die gezichten die mensen trekken. En oja.. het huis moet nodig geschilderd worden. En dan wil je ook nog een voor "de fun" je huisje op pimpen en de puntjes op de i. Geen idee wanneer ik dat moet gaan doen. Ik ben dan ook van het uitstellen. Zolang mogelijk... Gewoon er niet naar kijken. Het gaat vaak een tijdje goed totdat ik er honderd keer langs moet lopen, het probleem toch sneller groter wordt dan verwacht of dat andere mensen erover gaan klagen. Of de geluiden die er worden geproduceerd. BAM BAM BAM, de schutting die de hele nacht klappert. Met rood doorlopen oogjes heb ik die schutting de volgende ochtend eigenhandig van de betonnen palen afgerukt. Geschopt zelfs… ZO! Raar eigenlijk dat uitstel gedrag. En dat ik dan ook zo gefrustreerd raakt want vaak het zit er dan al een halve eeuw. Dus als mevrouw er aan denkt of gefrustreerd raakt dan is het wel in eens heel erg. Maar ook echt heeeeel erg. Het idee alleen al: moet ik weer een klusjes bedrijf bellen, afspraken maken, vaak komen ze snel langs voor de offerte, zakken ze door de ladder en zitten ze klem, 9 van de 10 keer paar keer bellen of e-mailen voor een afspraak, vroeg mijn bed uit op mijn vrije dag, koffie de hele dag maken. En daarna die zandsporen door het huis.. Vaak heb ik ook echt een dag daarvoor het huis schoongemaakt… Lekker over nagedacht en moet het weer natuurlijk. En dan de rekeningen die alle verrassingen met zich meebrengen. Vaak als ik zo gefrustreerd ben ga ik dan op dat moment ook naar alle dingen kijken die niet goed werken of stuk zijn. In de hoop om dan rust en overzicht te creëren maak ik een lijstje wat er moet gebeuren. “Ze zeggen namelijk dat het helpt”. Omdat ik een georganiseerd meisje ben, ik bedoel vrouw, maak ik een zeer gedetailleerd lijstje zodat de prioriteiten boven aan staan. Met als doel dat ik het kan afvinken. Ik kan er dan ook echt niet tegen als ik het lijstje paar dagen later weer aan moet passen, dat ik nog niks heb afgevinkt, omdat er ineens wat te binnen schiet of er weer wat stuk is. Ik versnipper dan ook vaak het eerste lijstje tot confetti. Nadat ik het lijstje heb gemaakt kom ik vaak met het briljante idee om alles zelf op te lossen. Ik zie mijzelf wel op dat trappetje staan, schuren, schilderen, een nieuwe schutting in elkaar te flansen. Alles met een glimlach. Lekker je hoofd leeg maken. En in mijn hoofd gaat het ook allemaal gesmeerd. Alsof ik het elke dag doe en ook dat ik altijd de vrolijkste persoon ter wereld ben. Vergis je niet ik kan het allemaal. En eenmaal bezig gaat het wel. Elke keer begin ik weer positief. Outfitje, spulletjes klaar. Alles netjes. Alsof ik mijn eigen klusbedrijf heb stal ik alles uit. Het enige punt is: ik heb geen geduld en raak verveeld als ik alleen ben. Dan zit ik weer te knoeien, smeert het verf weer eens niet, heb ik toch geen zin meer. Maak ik het gat groter dan het moest zijn. Stort het muurtje in elkaar. Uiteindelijk beland ik op de bank, starend naar de klok.. vol met frustratie, als een prinses op de erwt en wil ik niet meer verder. Als de armpjes over elkaar zijn dan is het plaatje helemaal compleet. Het beste is als je mij in die toestand tegen komt om met een grote boog om mij heen te lopen. Het liefst onzichtbaar, gecamoufleerd, maak geen geluid en houd je adem in. Ik vraag mij dan ook echt af wat er mis met mij is en waarom mensen het lekker vinden om alleen te klussen. Gelukkig weet ik hoe ik met deze toestand uiteindelijk om moet gaan. En dat is simpel: om het samen met iemand te doen. En die iemand is 9 van de 10 keer mijn vader. Die man is echt altijd de pineut. Kan er gewoon niks aan doen. Hij staat ondertussen ook als nummer 1 beller in mijn contactenlijst. Vind het gewoon gezellig om het samen met hem te doen als ik het zelf wil oplossen. Of het dan altijd goed gaat of opschiet is ook maar de vraag.. Vaak lopen we als buurman en buurman te gieren en te brullen. In ieder geval problemen worden creatief op gelost met enige risico's .A je to!! Zonder jou had ik het dus niet gedaan, dank je pap. Vandaag kan ik de ramen van mijn lijstje afstrepen. Maar wat was het koud, wat een herrie en wat een bende. En natuurlijk gisteren schoongemaakt, zal je net zien…. Het enige wat ik wel kan zeggen, het huis is weer lekker doorgewaaid, geventileerd, ik zet vandaag de trend met blauwe lippen en nagels en ik kan weer naar buiten kijken:-) Daar zit je dan te bibberen van de kou. En is het een bende terwijl je gisteren nog hebt schoongemaakt.