Namaste-Kay

Lid sinds: 01-03-2017

#What the health
06Jul2017
"What the health" - hoe de voedingsindustrie ons de dood in jaagt
Namaste-Kay

Gisteren zag ik de docufilm "What the health" op Netflix. Over de impact van voeding op onze gezondheid.Hoewel ik reeds enige tijd bezig ben met de voedingsindustrie op te volgen en tracht mijn levensstijl op een gezond spoor te zetten en te houden, ben ik toch in shock door wat ik te zien kreeg. En ik geloof er elk fragment van. Niet het gebruikelijke "ach, het valt te relativeren", neen; een dik uur met verbazing naar de televisie staren met een groeiend gevoel van onrechtvaardigheid en walging. Een mens is géén omnivoor Laat ons even herbekijken wat we van kindsbeen af aangeleerd kregen; vlees en zuivel horen thuis in onze voedingsdriehoek. Dit blijkt helemaal niet zo. De film toont aan dat we helemáál geen omnivoren zijn. Consumptie van dierlijke producten lijdt tot onderstaande zaken;- kanker- diabetes- dementie- hoge cholesterol en bloeddruk- astma- depressies en depressieve aandoeningen- ...Om nog maar te zwijgen over hoe ons vleesetend patroon de wereld naar de knoppen helpt. Economie Waarom wordt er niets aan gedaan? Economisch gezien is het interessant dat we ziek worden van ons eten. Het heeft tal van economische voordelen om de voedingsindustrie te laten zegevieren.Gezondheidsorganisaties worden daarenboven nog eens gesponsord door de voedingsindustrie die de ziektes veroorzaakt... Vegan De verschrikkelijke beelden die eerder in de media verschenen omtrent dierenleed hadden me al geraakt, deze film echter heeft me ervan overtuigd; ik ga de vegan toer op. Niet om hip te zijn, omdat ik later mijn kleinkinderen wil ontmoeten en nog later mijn kinderen wil herkennen.

#anticonceptie
01Jul2017
Anti-conceptiepil... een zegen of een vloek?
Namaste-Kay

Erg opgetogen was ik toen ik het volgende artikel mocht delen op mijn facebook pagina. Een hele andere visie over de anti-conceptiepil dan die ons jaren voorgeschoteld werd. Op mijn twaalfde aan de pil Mijn eerste ongesteldheid kwam toen ik elf jaar was. Ze was helemaal niet regelmatig, om de week had ik bloedingen die toch een vijftal dagen aanhielden. De ijzerwaarden in mijn bloed daalden en zoveel meer klachten hield ik eraan over, om nog maar te zwijgen van de pijnen in mijn onderbuik. Ik was twaalf toen mijn huisarts besloot dat het zo niet verder kon en me aan de pil zette. Na verloop van de jaren bleek de pil die ik nam niet meer te voldoen en kreeg ik een ander exemplaar te slikken. De pil en toch zwanger Op mijn 21e werd ik zwanger ondanks pilgebruik. Toen ik er iets over zei kreeg ik van de medici als antwoord "je bent er vast eentje vergeten" of "je ben vast ziek geweest en hebt het niet opgemerkt". Goed, de pil had niet gefaald, ik had gefaald. Mijn zoon voelt gelukkig niet als falen aan. Vijf maanden na zijn geboorte ontdekte ik terug dat ik zwanger was. Ik had mijn pil correct ingenomen, was niet ziek geweest en écht geen enkel pilletje vergeten (ik was erg alert geworden). Dezelfde reacties van de medici als voorheen werden me gegeven.  Lifestyle pil Hoewel ik initieel nog niet aan kinderen wou beginnen en ze toch gekregen heb ben ik daar erg blij mee dat de pil gefaald heeft. Mijn kinderen zijn mijn grootste rijkdom en ik zou het niet anders willen.Doorheen de jaren heb ik vernomen dat ik lang niet de enige vrouw ben met dit issue. Ik ben dan ook erg blij dat sexuologe Barbara Van Campenhout dit onder woorden en onder de aandacht wil brengen in haar prachtig artikel. Ik raad iedereen ten zeerste aan dit een keertje te lezen.

#beperking
30Jun2017
Waar ligt de norm van normaal?
Namaste-Kay

Het is inmiddels bijna vier jaar geleden dat mijn werkdag op zijn kop gezet werd. Ik kreeg een telefoontje van de maatschappelijk werkster van de dienst van de kinderopvang. Op dat moment zaten mijn twee kleinste kinderen nog in de opvang bij een onthaalmoeder. Ze was mijn zoon meermaals gaan observeren en belde me om te vertellen dat hij "niet normaal" is. Het was niet zozeer de boodschap die me van mijn melk bracht, het was het gehele plaatje.Mijn zoon had erg lang gewacht met wandelen, met klanken maken en spreken bleef helemaal weg. Daarenboven was hij erg verlegen en zocht hij geen contact met haar als ze kwam observeren. De eerste drie zaken waren me niet vreemd, het niet zoeken van contact kon ik me prima in vinden eerlijk gezegd. Op zich was hij net twee jaar toen, als er dan een nagenoeg vreemde vrouw je doen en laten komt observeren, zoekend naar wat je anders maakt dan de anderen... eerlijk gezegd zou ik ook geen contact zoeken met zo iemand."Hij heeft vast autisme en dan mag je hem niet naar een gewone school sturen," wees ze me terecht. Erg veel veronderstellingen en uitspraken over hoe abnormaal mijn zoon was klonken door de telefoon en ik zat als aan de grond genageld op mijn stoel, onder toeziend oog van mijn collega's. Uiteraard waren die allen gestopt met werken, ik neem het hen niet kwalijk. Na enige tijd kreeg ik de kans om ook iets te zeggen "mag ik jou hier misschien over terugbellen? Ik zit namelijk op het werk..." Het verdere verloop is kort samengevat ruim een jaar van gesprekken, onderzoeken, herhalende onderzoeken met uiteindelijk als diagnose DCD en verbale dyspraxie. Nu zit mijn zoon sinds vorig schooljaar in het buitengewoon onderwijs, waar hij zijn dosissen kinesitherapie en logopedie krijgt, maar bovenal, waar hij zonder meer kind mag zijn. Daarnaast wordt hij omringt door kinderen wiens ouders vast en zeker een gelijkaardige telefoon gehad hebben.  Politiek correctheid zegt dat ze "een beperking" hebben. Eerlijk gezegd vind ik het een verrijking, het was een helse rit om tot dit punt te komen. Desondanks is het een verrijking. Maar de vraag die ik me doorheen het ganse proces bleef stellen is; waar is de norm van normaal? Wie bepaalt die?Tegenwoordig heb ik het genoegen om te mogen samenwerken met mensen met een autismespectrumprofiel. En zij zijn het fijnste soort collega's eerlijk gezegd. Hoewel ze buiten de norm vallen, bieden ze mij een bepaald gevoel van sociale veiligheid. 

#alcohol
18Jun2017
"Doe mij maar water"
Namaste-Kay

Mensen kijken vreemd op als ik met de fiets of te voet op een afspraak ben en water bestel op een terras. Water, geen gin tonic, geen wijn, niets anders. Elke keer opnieuw moet ik mezelf verklaren omdat ik geen alcohol drink. Er wordt me ook te pas en te onpas alcohol aangeboden.Ik begrijp niet waar de overtuiging vandaan komt dat een avondje stappen altijd in combinatie moet staan met alcohol consumeren. Evenmin begrijp ik de drive die velen ondervinden om alcohol als het ware te gaan opdringen aan anderen die niet drinken.Elke keer moet ik mezelf weer verklaren. Vaak ook opnieuw aan de anderen. Soms maak ik er een grapje over en zeg ik dat mijn sponsor niet graag heeft dat ik drink. Maar ik heb geleerd dat dat het erger maakt.Ellenlange uiteenzettingen moet ik dan aanhoren, naarmate de alcohol vloeit, naarmate de uiteenzettingen zich herhalen over hoe geweldig alcohol is en hoe saai niet drinken is. Dat men zelf niet de deur uit komt om water te drinken op een terras.Ik heb gedronken hoor, daar niet van. Mijn lichaam accepteert het gewoon niet meer sinds ik mijn galblaas heb laten verwijderen. En dan verkies ik water, thee, koffie, vruchtensap of frisdrank boven de ellende van een lever in opstand. Maakt dat me nu zo een uitzondering?Wat me het meeste stoort aan die opdringerigheid is de bestaande problematiek van alcoholisme. Als je als alcoholicus gestopt bent met drinken en die lijdensweg doorstaan hebt, moet dat een moordende belevenis zijn, toch?

MEER