Lifestyle and Gossip

Lid sinds: 17-03-2017

#borsten
05Jan2019
THE BIGGER THE BETTER
Lifestyle and Gossip

Overal kom je ze tegen; advertenties om hét ideale lichaam te krijgen. “Begin vandaag nog en krijg het lichaam waar je altijd al naar verlangt hebt”, “Val af en wordt gelukkig!”. Ik ben het zat. Je kan er niet meer aan ontkomen, de advertenties schieten je links en rechts om de oren. Op de televisie, in tijdschriften maar ook op social media en zelfs in bushokjes. Het begint er haast op te lijken dat je pas gelukkig mag zijn, als je een “perfect” lichaam hebt. Maar wat is dat “perfecte” lichaam nou en waarom maakt juist dat lichaam je gelukkig? Waarom zou je met een maatje, of een paar maten, extra niet gelukkig kunnen zijn?  Een aantal jaar geleden lag de focus voornamelijk op de borsten. Groot en rond moesten ze zijn. Maar ow wee als je een maatje meer had, dan waren ze namelijk gewoon van vet dus telde het niet. News flash, borsten betstaan sowieso voor een (groot) gedeelte uit vetweefsel, of je nou “dik” of “dun” bent.   Vervolgens begon alles steeds meer om billen te draaien. Ook deze moesten ineens groot en rond zijn. Groot maar niet rond was niet mooi. Groot, rond, maar met cellulitis was ook niet goed genoeg. Platte en kleine billen waren al helemaal not done. Tegenwoordig moet álles perfect zijn. De borsten groot en rond, de taille erg slank, de billen groot en rond, de buik en benen netjes afgetraind. Zelfs je armen moeten eraan geloven. Wie kent de reclame “ook niet als ik zwaai?” nog van vroeger? Dat is dus écht not done. Ook je armen moeten mooi strak in vorm zijn. Maar, je mag er zeker niet in doorslaan en er te gespierd uitzien. Anders is het natuurlijk niet meer vrouwelijk.  Het zijn niet alleen de vrouwen die er “perfect” uit moeten zien. Hetzelfde wordt ook van de man verwacht. De ideale man heeft een mooie lengte, brede schouders, gespierde borstkas, goed afgetrainde armen, een sixpack, een goede kont en niet te vergeten benen in proportie met het lichaam. Anders wordt het zo’n cornetto ijsje, ziet er ook niet uit.  Ik ben deze hele hype zo onwijs zat. Zo onwijs veel mensen worden onzeker gemaakt, omdat zij niet voldoen aan “het ideaal”. Wanneer wordt het nou eindelijk een trend dat je mag zijn wie je bent. Wanneer is het de tijd waarin gezegd gaat worden dat elk lichaam mooi en perfect is op zijn eigen manier?  Het wordt tijd dat de wereld haar ogen opent en inziet dat er meer in het leven is dan dat ow zo perfecte lichaam. De helft van wat je ziet is allemaal gemaakt. De wereld van de plastische chirurgie heeft het drukker dan ooit te voren! We streven een lichaam na wat niet haalbaar is. Stel je voor, je bent jaren bezig om dat lichaam te krijgen, heb je het eindelijk. Oops ja sorry, er is weer een nieuw ideaal. Voldoe je er weer niet aan. Begin maar weer opnieuw.  Hoe denken jullie over dit onderwerp? I am all about body positivity en ik hoop dan ook echt met heel mijn hart, dat dat de nieuwe trend wordt.  Untill next time!  xoxo Word lid en beloon de maker en jezelf! Aanmelden

#webcam model
04Jan2019
Webcam model; ja of nee?
Lifestyle and Gossip

Er heerst naar mijn mening nog een groot taboe op het zijn van een webcam model.  In deze post ben ik onwijs benieuwd naar alle uiteenlopende meningen van iedereen op Yoors.  Een tijdje terug belandde ik in mijn winterstop op werk. Het zit namelijk zo, bij de luchtvaartmaatschappij waarvoor ik vlieg krijg je in het begin alleen maar seizoenscontracten. Gezien ik ook 's winters geld nodig heb, was ik opzoek gegaan op het internet naar manieren om thuis geld te verdienen. Webcam model stond aangeschreven als het best betaalde thuiswerk. Hoewel dit niet is waarvoor ik gekozen heb (ik ben uiteindelijk door mijn vorige werkgever teruggevraagd voor de winterperiode), begon ik mij er wel wat meer in te verdiepen.  Zo las ik bijvoorbeeld dat, afhankelijk van het tijdstip dat je live gaat, er ook mensen zijn die alleen een gesprek willen. Niets uit de kleren gaan, zelfs niet eens een gesprek over sex. Nee, sommigen zijn dus echt bereidt om te betalen voor een gesprek over alledaagse zaken. Dat klinkt in mijn oren toch best eenzaam, maar ieder voor zich.  Ook las ik veel verhalen van meiden die er echt van kunnen genieten. Iets wat ik ergens wel kan begrijpen, want zeg nou zelf, als het je lukt om keer op keer mensen voor een bepaalde periode te entertainen, kan dat best je ego strelen. Als mensen genieten van wat jij doet, is het eigenlijk een compliment naar jou. Ik spreek nu voor mijzelf, maar ik hou wel van complimenten krijgen. Ook vind ik het krijgen van aandacht vaak wel prettig, dat zegt mij namelijk dat ik er wel mag wezen, het streelt mijn ego. Om die reden kan ik dan ook wel begrijpen dat er anderen zijn die kunnen genieten van dit werk. Daarnaast ben je natuurlijk compleet vrij in wanneer je werkt, welke tijden je werkt, hoelang je werkt, wat je wel en niet doet, wel of geen gezicht laten zien. Je bent je eigen baas en kan dus (met bepaalde maten) je eigen salaris bepalen. Heb je meer geld nodig? Dan ga je iets meer live. Wil je een weekje niet live komen, prima. Je hebt geen baas die jou zegt of dat wel of niet kan. Die vrijheid lijkt mij wel heerlijk.  Het internet gaf vele verschillende sites aan via waar je webcam model kon worden. Na wat dieper onderzoek gedaan te hebben kwam ik erachter dat veel sites een soort studio's zijn, in opdracht van een grotere  site. Bij dit soort studio's verdien je vaak dus wat minder (want nu pakt en de grotere site én de studio een deel van jou omzet), maar ze zijn vaak ook wat strenger. Bij sommige heb je gewoon veel minder vrijheid. Het lezen over de studio's gaf mij een toch wel akelig gevoel.  Wat natuurlijk wel zo is, is dat je je eigen belastingen moet regelen. Noem mij blond, maar dat lijkt mij toch wel weer een beetje ingewikkeld. Wat mij ook ingewikkeld lijkt is hoe je dit beroep zou combineren met de buitenwereld. Vertel je het wel in je omgeving, of juist niet. En wat is dan de reden dat je er juist voor kiest het wel of niet te vertellen. Als je het stiekem doet, ben je dan niet als de dood dat er iemand uit je omgeving achter komt? Vragen, vragen en nog meer vragen. Hoewel ik er niet van overtuigd ben dat dit beroep past bij mij, ben ik wel van mening dat het taboe erop verbroken moet worden. Na er enorm veel over gelezen te hebben, merk ik dat ik veel opener ernaar kijk. Ik weet nu dan ook zeker dat als iemand uit mijn omgeving naar mij toe komt met het nieuws webcam model te zijn, dat ik die persoon daarop niet zou beoordelen. Ik heb er wel respect voor. Nu ben onwijs benieuwd naar jullie kijk op dit beroep. Vinden jullie dit normaal, of kan dit toch echt niet door de beugel heen? Zouden jullie het zelf doen, waarom wel of niet? Heeft iemand onder jullie het al eens zelf gedaan of doet het misschien nog steeds? Wat vind/vond je er dan van om het te doen? Of ben je misschien (stiekem) een groot klant van een webcam model? Let me know in the comments down below! Untill next time! xoxo Word lid en beloon de maker en jezelf! Aanmelden

#dagboek
29Aug2018
The diary of a Flight Attendant
Lifestyle and Gossip

Stel je eens voor…Stel je eens voor, het is zondag, half 2 ’s ochtends en je wekker gaat. Tijd voor een nieuwe werkdag. Je stapt onder de douche, gooit alle benodigde plamuur op je gezicht en je doet je haren netjes vast. Vervolgens loop je naar de keuken, bereidt je je eten voor voor op werk en smeer je tegelijkertijd je ontbijtje. Terwijl je je ontbijtje rustig op eet, bekijk je even wat voor een dag je voor de boeg gaat hebben. Vandaag wordt het de Marsa Alam op en neer, een werkdag van 13 uur en 35 minuten, indien alles volgens schema verloopt. Aan het vluchtnummer is te zien dat het een Sunweb vlucht is, wat vaak gepaard gaat met vrolijke passagiers. Met dit in het achterhoofd, begin je zin te krijgen in je werkdag. Je poetst nog even goed je tanden en trekt je uniform aan. Zodra je de laatste spullen in je trolley gestopt hebt, ben je klaar voor vertrek. Op naar Schiphol. Stel je eens voor, je komt aan op het bemanningscentrum om kwart voor vier in de ochtend en het bruist er al van het leven. Allemaal collega’s die ook vroeg moeten melden en nog even een babbeltje maken met elkaar, bij het koffieapparaat. De sfeer is zogezellig, iedereen wordt er vrolijk van. Je loopt naar de toegewezen briefing tafel voor jouw vlucht en om stipt vijf voor vier begint de werkdag. Die begint met een korte introductie over de vlucht en wat we ervan kunnen verwachten. Vervolgens checken we of iedereen nog up to date is over de flight safety. Wanneer dat allemaal in orde is, lopen we gezamenlijk naar de security. Onderweg daar naartoe, wordt er nog even snel gekeken bij welke gate we staan. Zodra iedereen door de security heen is lopen we door naar de douane om onze paspoorten te laten controleren, om vervolgens onze weg naar de gate te vervolgen. Eenmaal aangekomen bij de gate gaan wij zo snel mogelijk het vliegtuig in, om deze op orde te maken. We maken kennis met de cockpit, ruimen onze spulletjes op en checken of alle vliegveiligheid benodigdheden aan boord zijn gebracht. Stel je eens voor, het is half vijf ’s ochtends en de passagiers komen het vliegtuig in. Je ziet al aan de passagiers dat ze moe zijn, wat niet meer dan logisch is gezien de vroege tijd. Langzaam druppelt iedereen naar binnen en gaat zitten op zijn plek. Je houdt, terwijl je iedereen begroet, de bagagevakken goed in de gaten. Is er genoeg plek voor iedereens handbagage? Zodra dat allemaal op orde is en iedereen op zijn plek zit, worden de passagiers op de eerste rij en bij de nooduitgangen gebriefd. Ook krijgen de passagiers die reizen met een baby een babyriempje- en zwemvest, met de benodigde uitleg. Vervolgens krijg je van de cockpit te horen dat de deuren dicht mogen, maar dat we helaas wel een slottijd gekregen hebben. Hij is niet al te erg, slechts 14 minuten. De nieuwe vertrektijd wordt daarmee 05:14. We doen onze veiligheid instructie in de cabine, om vervolgens terug te keren naar de pantry’s, het wachten is op de slottijd. In die 14 minuten krijg je veel vragen van passagiers of we dekentjes en kussentjes aan boord hebben, helaas moet je die allemaal teleurstellen. Onze maatschappij neemt al ruim acht jaar geen dekentjes en kussentjes meer mee aan boord. Zodra je de push-back voelt, controleer je de cabine, om vervolgens plaats te nemen op je crew seat. Ready voor take-off, maar eerst nog de taxi rit via de polderbaan. Er staat ons een vliegtijd van vijf uur en tien minuten te wachten. Stel je eens voor, je bent net met de food&drink service door de cabine heen gelopen. Je stopt precies je eigen tosti in de oven, wanneer je belletjes uit de cabine hoort rinkelen. De passagiers die net niks wouden bestellen, hebben zich bedacht en willen toch wel wat te eten. Je neemt hun bestelling op, maakt het eten, brengt het naar de passagiers en rekent af. Als een soort domino effect gaat nu het ene belletje na de andere. Iedereen heeft nog meer honger. Drie kwartier later is iedereen tevreden en ga je het afval ophalen. Wanneer je daarmee klaar bent en terug komt bij je pantry, bedenk je je dat je je tosti vergeten bent. Je werkt snel je, inmiddels koude, tosti naar binnen en begint met de boordverkoop. Je verkoopt wat parfums, niet veel bijzonders. De rest van de vlucht ben je druk bezig ben het tevreden stellen van de passagiers. Uiteraard doe je nog een paar keer een food&drink service en haal je afval op. Stel je eens voor, vanaf het moment dat je geland bent, heb je 55 minuten om alle passagiers gedag te zeggen, het vliegtuig weer schoon en in orde te maken, de nieuwe passagiers te verwelkomen, de veiligheid instructie op te voeren, de cabine controleren en weer vertrekken. Omdat we vanuit Egypte vertrekken, moeten wij bij het instappen van de nieuwe passagiers hun paspoorten en boarding passen nog een extra keertje controleren, waardoor het instappen langer duurt als ergens anders. Dit is iets wat niet alle passagiers gewend zijn, met als gevolg dat sommige passagiers er een beetje boos en geïrriteerd over raken. Zij vinden het ‘onnodig’ en ‘bespottelijk’, desondanks blijf je daar staan met een glimlach en probeer je rustig de reden erachter uit te leggen. Stel je dan eens voor, dat er zodra iedereen aan boord is, er een vervelende melding vanuit de cockpit komt. Één van onze passagiers die wij hierheen gevlogen hebben, mag misschien het land niet in. Wat betekent dat wij verplicht zijn om te wachten, omdat wij deze passagier dan ook weer mee terug moeten nemen. Stel je dan ook eens voor dat dit hele ja of nee proces ook nog eens langer als 35 minuten duurt. Mag hij nou wel het land in, mag hij nou niet het land in. We weten het niet. Wij moeten gewoon wachten. De passagiers beginnen ongeduldig te worden en je probeert de situatie zo rustig en zo duidelijk mogelijk uit te leggen. Maar het heeft geen zin. De ene passagier fokt de ander op en langzaam begint een groot gedeelte van de cabine onrustig te worden. ‘Gratis koffie en thee voor iedereen!”, schreeuwt een passagier. Iedereen gaat er in mee. Helaas moet je dat afwijzen, waardoor er allemaal scheldwoorden jou kant op komen. Je wordt niet boos, niet eens verontwaardigd, want jij begrijpt de passagiers. Ze zijn het ook maar gewoon zat, ze willen gewoon naar huis. De terugvlucht duurt nog langer als de heenvlucht, namelijk wel 5 uur en 45 minuten. De passagiers hebben dan geen zin nog langer in het vliegtuig te zitten dan nodig. Heel begrijpelijk. Dan komt het verlossende woord, de passagier mag gewoon het land in. Totale wachttijd was 40 minuten. Stel je eens voor wat dat doet met de ongeduldige passagiers, 40 minuten ‘voor niks’ gewacht. Stel je eens voor, halverwege de vlucht komt er een vrouw uit het toilet. Lijk bleek, happend naar adem. ‘Ik krijg geen lucht’, kan ze nog net uitkramen. Direct sta je haar bij met een zuurstoffles, je ondersteunt haar naar haar stoel en blijft bij haar. Je zorgt voor haar. Zodra ze eenmaal wat opgeknapt is, vertelt ze jou haar verhaal. Ze is ziek, ongeneselijk. Zij en haar man wouden zo graag nog een laatste keer samen op vakantie. In Egypte konden ze een rolstoel lenen, waardoor ze enorm heeft kunnen genieten van haar vakantie. Maar de laatste dagen ging het mis, gelukkig had ze haar medicijnen. Voor de ademhaling had ze een puffer gekregen, deze hielp helaas nu in het vliegtuig niet. Terwijl je met de mevrouw in gesprek bent, voel je je dankbaar. Je voelt je dankbaar dat je op dat moment naast het toilet stond, waardoor je zo snel hulp kon bieden. Je voelt je dankbaar dat het wat beter met mevrouw gaat. Vooral voel je je dankbaar dat de mevrouw jou in vertrouwen neemt met haar verhaal, waardoor zij zich opgelucht voelt. Je voelt je dankbaar dat je haar zo kan helpen. Het gesprek gaat verder en wat ze je vertelt raakt je diep. Je blijft net zo lang bij haar zitten totdat ze weer zelfstandig kan ademhalen. De rest van de vlucht loop je zo vaak mogelijk langs haar, om te controleren of het nog goed gaat. Wanneer je op je crewseat zit te eten, blijf je maar denken aan hoe het met haar gaat. Je hoopt dat het voor de rest van de vlucht goed blijft gaan met haar en dat ze ook na de landing nog een veilige rit naar huis kan hebben. De terugvlucht komt ten einde, je maakt alles gereed voor de landing. Zodra alles in orde is, je plaats neemt op je crewseat en je je gordel vast maakt, voel je hoe moe je eigenlijk bent. Een snelle gedachte aan hoe uitnodigend je warme bed straks zal zijn schiet door je hoofd. Bijna en dan zijn we er. Vanochtend bij het ontbijt had je een werkdag van 13 uur 35 verwacht. Met de slottijd en de vertraging in Egypte is dit opgelopen tot een werkdag van 14 uur en 29 minuten. We zijn er bijna, nog heel eventjes. Alleen nog landen, iedereen een wel thuis wensen en afmelden in het bemanningscentrum. Stel je eens voor, je bent geland en wenst de passagiers een wel thuis. De mevrouw die eerder geen adem kreeg, loopt zelfstandig van boord. Het gaat weer wat beter met haar. Je voelt je opgelucht.  Stel je eens voor, dat de allerlaatste passagier die van boord vertrekt aan jou vraagt ‘En? Waar vlieg je nu naartoe?’ Waarop jij antwoord ‘naar huis’ en terwijl je dit zegt kan je de gedachte van je warme bedje niet vermijden. Stel je dan eens voor, dat die passagier antwoord met ‘Goh, is dat dan een werkdag, zo kort.’ Stel het je gewoon eens voor. 

#vreemdgaan
17Mar2017
Vreemdgaan
Lifestyle and Gossip

Oké dames, maar ook mannen, we gaan het onderwerp vreemdgaan bespreken bij mijn eerste post. Wat vinden jullie van vreemdgaan? Ben je zelf wel eens vreemd gegaan? Ben je wel eens op zo'n manier bedrogen? Ik zal open kaart met jullie spelen en deze vragen uiteraard zelf ook beantwoorden. Wat vind ik van vreemdgaan? Persoonlijk vind ik vreemdgaan echt een no go. Dit is gewoon iets wat eigenlijk niet hoort. Ik ben van mening dat als jij in een relatie zit en echt superveel van iemand houdt, dat je dan niet eens de behoefte voelt om vreemd te gaan. Toch ben ik zelf ook wel eens vreemdgegaan, gek hè? Ik zal uitleggen hoe dat allemaal gebeurd is; Ik kreeg mijn allereerste vriend toen ik eind 15 was, ik ben nu 18. In het begin vond ik de relatie leuk, maar eigenlijk na 2 maanden al niet meer. Ik kreeg meer interesse voor een vriend van mijn vriend, dan in mijn vriend zelf. Toch bleef ik in mijn relatie, maar ik voelde mij niet gelukkig. Er kwamen steeds meer problemen en de relatie werd steeds zwakker. Toen begon het vreemdgaan. Ik zal niet op verdere details ingaan, maar ik ging dus vreemd omdat ik mij niet fijn en gelukkig voelde binnen mijn relatie. Sterker nog, ik voelde mij gevangen in mijn relatie. Ik had het al meerdere malen uitgemaakt, maar mijn vriend bleef altijd maar door huilen tot hij zijn zin kreeg en we weer samen kwamen. Wel ben ik altijd eerlijk geweest en heb ik hem ervan op de hoogte gesteld dat deze relatie niet waardevol voor mij was en ik hem eigenlijk ook niet wou. Hij wist ook van het vreemdgaan af.Dit is iets wat ik eigenlijk nooit had mogen doen. Ik kijk er niet met spijt op terug, maar toch heb ik hiervan geleerd. Het leed wat je op zo'n manier iemand aan doet, is onvergetelijk. Het kan zelfs diegenen zijn persoonlijkheid beschadigen. Ga daarom niet vreemd. Naar mijn mening wordt er vreemd gegaan met een reden. Kijk goed naar de reden waarom je vreemd gaat. Is het iets wat 'gemaakt' kan worden? Is het het waard om voor te vechten? Vraag jezelf af of de reden van het vreemdgaan zo erg is, dat je je relatie ervoor op wilt geven? Mocht het antwoord op deze vraag ja zijn, maak het dan uit. Hoe moeilijk het ook is, de relatie werkt dan niet voor jou. Mocht het antwoord op de vraag nee zijn, stop dan met het vreemdgaan (and come clean about it!) en ga niet vreemd als je dat van plan was. Het is iets waarvoor je je relatie niet voor wilt opgeven. Ga naar je partner en probeer te zoeken naar oplossingen. Door vreemd te gaan vergroot je alleen de kans om je relatie kwijt te raken. En dat wil je niet, toch? Om ook de laatste vraag te beantwoorden, ja ik heb ook een keer een partner gehad die vreemd ging. Echter stelde onze 'relatie' zo weinig voor, dat het eigenlijk niet een een relatie genoemd mag worden. Wel heb ik op het moment een vriendin die er net achter gekomen is dat haar vriend vreemdgegaan is. Zij heeft de keuze gemaakt hem nog een kans te geven. But to be honest, ik geloof er niet zo in. Naar mijn mening klopt er vanaf het begin af aan al iets niet helemaal met die relatie, but who am I to judge? Als zij hun relatie sterk genoeg vindt om hier uit te komen, dan moet ze dat doen. Tot slot een kleine wijze les die ik ooit geleerd heb, iets waar ik nog vaak aan terug denk;*Open je hand en stel je voor dat er allemaal zand in ligt. Zodra je je vingers naar elkaar toe trekt en je een vuist maakt zal het zand door je vingers heen stromen. Als je je hand open laat dan zal het zand op zijn plek blijven liggen.Xoxo*Hetzelfde gebeurt met liefde en geluk, als je het te erg forceert om het te laten werken.