Debbie

Lid sinds: 21-03-2017

#Mama
07Oct2017
Hulp voor mijn postnatale depressie
Debbie

Hoop geregel Al weken geleden heb ik al geroepen tegen alle hulpverleners om mij heen dat ik opgenomen wilde worden samen met Max. Dat dit in mijn hoofd de enige oplossing zou zijn voor mijn depressie. En dat ik er thuis voor nu gewoon niet uitkom. Dit wil ik mijzelf niet aan doen, maar Max natuurlijk helemaal niet. Gelukkig ben ik zelf iemand die achter dingen aan gaat, als anderen niet mee willen/kunnen werken. Mijn huisarts stuurde mij naar Lentes, wilde mij zeker niet verwijzen voor opname. Voor Lentes moest ik even wachten tot ik een intake gesprek kreeg, ondertussen kwam dus crisisdienst bij mij thuis. Omdat het gewoon niet goed ging, in die periode heeft mijn partner het even volledig van mij overgenomen. Tijdens het intakegesprek werd er gelukkig positief gereageerd op mijn verzoek voor opname. Zo ging mijn huisarts ook mee in dit plan, al vond hij wel dat het erg ver weg is van ons thuis. Maar dat gaat hem niets aan, dat is een beslissing van mij en mijn partner. En als dit de juiste zorg is voor nu, dan gaan we dat gewoon doen. Opname Inmiddels is het mijn tweede week opname voor mijn depressie in het St Anthonis ziekenhuis in Utrecht, op de MBU. Dit is een opname voor moeder en kind, dus Max is bij mij. Er wordt goed voor Max gezorgd door mij en gedeeltelijk door de verpleegkundigen hier. Zelf heb ik een best druk programma met therapieën. De ene dag is wat rustiger dan de andere dag, bijvoorbeeld woensdag staat er alleen PMT op het programma. (Psychomotorische therapie  is een behandelvorm voor mensen met psychosociale of psychische problematiek, waarbij op methodische wijze gebruikgemaakt wordt van werkvormen gericht op lichaamsbeleving en het handelen in bewegingssituaties. De psychomotorisch therapeut richt zich op de problematiek zoals die naar voren komt in bewegingsgedrag, lichaamstaal, lichamelijke spanningen, lichaamshouding, lichaamssensaties en lichaamsbeleving. Deze aspecten zijn aandachtspunt in de diagnostiek en aangrijpingspunt voor de behandeling.) Terwijl we donderdag dan weer een heleboel achtereen hebben. De therapieën die ik krijg: Activiteitenbegeleiding PMT Babymassage Beeldende therapie Moeder-kind-groep Schrijfgroep Aandacht groep En dan elke dag hebben we dagopening en dagsluiting.Ook werken ze met videotraining, dit houd in dat ze bepaalde handelingen met je kindje opnemen en later met jouw rustig gaan bekijken. Hierdoor kan je zelfvertrouwen en het vertrouwen in het moederschap gaan groeien. Dit vond ik eigenlijk wel heel spannend. Er is nu 1 opname gemaakt van mij en Max tijdens het verschonen. Ben dus benieuwd hoe dat eruit ziet als ik het terug mag gaan kijken. Hoe ik mij voel Voornamelijk voel ik mij heel erg moe, dit sinds ik ben opgenomen slaap ik heel slecht. Zelfs 1 hele nacht niet geslapen. Ik krijg nu wel medicatie ervoor, maar zo,n succes is het nu nog niet. Toch hoop ik dat ik zeker beter ga slapen. Want door mijn slaapgebrek wordt ik prikkelbaar (wie niet) maar dit is niet goed voor in mijn behandeling en voor de zorg naar Max toe. En ook niet naar mijzelf toe. Want nu reageer ik de boosheid die ik soms heb naar mijzelf, hierdoor kan ik het risico lopen om hier niet te mogen blijven. Het is echt de bedoeling hier rust te vinden in mijzelf en in de zorg voor Max. Ja ik moet zeggen vind het vrij heftig al die therapieën, juist omdat er zoveel boven komt. Alleen ik mag van de psychiater niet te diep in gaan op mijn trauma,s dit haalt me juist uit balans en ik moet hier juist eerst sterker worden voor ik straks thuis aan mijn trauma,s kan werken doormidden van EMDR en traumaverwerking. En dit dan ook in kleine stapjes te gaan doen, zodat ik wel de zorg voor Max en mijzelf en gezin goed kan onderhouden. Dit is natuurlijk best lastig die balans vinden wat wel en wat niet aan te pakken, want veel hangt ook samen met het verlies van Daan. Maar daar zijn dan zo nu en dan gesprekken voor nodig om aan te geven wat ik wel en wat ik niet trek. En op dit moment gaat het echt af en toe meer down dan up. Hoop dat hier snel verandering in gaat komen. Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken. Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan. Beloon de maker en jezelf Word gratis lid. Aanmelden

#Mama
07Oct2017
Ik heb een postnatale/postpartum depressie
Debbie

(Inmiddels heb ik hier hulp voor gekregen, en gaat het al een heel stuk beter met mij) Ik kan nu volledig zeggen dat ik last heb van een postnatale/postpartum depressie. Dit durfde ik niet hardop te zeggen omdat mijn huisarts de eerste keer toen ik zei dat ik me daar zorgen over maakte zei, dat ik zo liefdevol over mijn zoon praatte en helemaal begon te stralen als ik het over hem had. Dus daaruit maakte hij zich geen zorgen dat ik last had van een postnatale/postpartum depressie. Dus probeerde ik mezelf wijs te maken dat ook ik me geen zorgen hoefde te maken. Maar de problemen stapelde alleen maar op, en de huisarts heeft het zeer onderschat naar mijn idee en door andere hulpverleners. Dit is een serieuze ziekte waar je voor behandeld moet worden, want vanzelf gaat dit niet over. Ik heb echt alles om gelukkig te zijn, een lieve man, een prachtig nieuw huis, een tweede kind die gelukkig wel gezond is. Dan moet je toch volledig gelukkig zijn, maar dat gevoel blijft weg. Ja ik ben echt heel erg gelukkig met de dingen die ik heb. Zeker met onze Max, maar er is iets wat de overhand neemt om er niet volledig van te kunnen genieten. Misschien ben ik wel vaak negatief ingesteld en ja daar probeer ik al een tijdje iets aan te veranderen. Maar soms zie ik gewoon de mooie dingen niet, terwijl ik het toch echt ook vaak over de mooie dingen heb in mijn leven. De negativiteit neemt steeds de overhand, dit wil ik gewoon echt niet meer. De symptomen lopen in intensiteit en duur uiteen. In lichte gevallen heeft de vrouw last van verdriet en huilbuien, angst, prikkelbaarheid, wisselende stemmingen en vermoeidheid. Vaak gaat het om zogeheten ‘kraamtranen’ en zijn de symptomen binnen twee weken na de bevalling verdwenen. In ernstiger gevallen zijn de symptomen ingrijpender en langduriger en is er sprake van een post-partumdepressie. De duur kan van een paar maanden zelfs oplopen tot een paar jaar. Naast angst en verdriet kunnen ook schuldgevoelens en verlies van eigenwaarde optreden. De vrouw heeft weinig energie en interesse (soms zelfs in het kind) en is overgevoelig voor kleine irritaties. Er kunnen ook eet- en slaapproblemen ontstaan.  Oorzaken die het kan hebben Familie die last hebben van depressie of aanleg ervoor hebben. Ja ik heb er aanleg voor, in het verleden heb ik vaker depressies gehad. Maar een postnatale/postpartum depressie heb ik niet zien aankomen. Hoge eisen stellen aan jezelf/bezorgd om je kind. Hier kan ik mij helemaal in vinden, want ik stel altijd hoge eisen aan mijzelf. En nu helemaal als het gaat om het moederschap. Omdat ik mij juist een slechte moeder voel wil ik er zoveel mogelijk voor mijn kind zijn. Dat houd in dat ik mezelf niet zo belangrijk meer vind en dus weinig tijd aan mezelf besteed. Hier heb ik simpelweg ook geen tijd voor. Ik eis van mezelf om het allemaal perfect te doen, maar ben ook zo onzeker of ik niet iets fout doe in het moederschap. En bezorgd ja, die lijkt me vrij duidelijk na wat er met Daan is gebeurd. Ik blijf nog altijd bang voor een herhaling, al weet ik dat het niet zal gebeuren het gevoel zegt iets anders. Onverwerkte trauma,s kunnen een rol spelen. Ik ben al een hele tijd bezig met de trauma die ik opliep door het overlijden van Daan. En daar is heel veel rust opgekomen, maar sinds de zwangerschap en geboorte van Max roept dat weer zoveel op. Maar dit is een nieuwe laag die aangeraakt wordt. Dit heeft dus niets te maken dat het niet verwerkt is (en trouwens verwerken is nogal een dooddoener met het overlijden van een kind) Alleen juist door het overlijden van Daan is mijn hele leven op zijn kop gezet, want dingen juist uit het verleden komen omhoog die ik nooit heb verwerkt. Dus ook dit kan een factor zijn op een verhoogde kans op een depressie. Dissociatie Een term uit de psychologie en psychiatrie, is een geestesgesteldheid waarin bepaalde gedachten, emoties, waarnemingen of herinneringen buiten het bewustzijn worden geplaatst, tijdelijk niet ‘oproepbaar’ zijn of minder samenhang vertonen. Letterlijk betekent dissociatie ‘ontkoppeling’ of ‘uiteenvallen’. Het is een zeer alledaags verschijnsel: iedereen verliest bijvoorbeeld weleens de aandacht voor zijn omgeving als hij zeer geconcentreerd met iets bezig is en iedereen heeft weleens een dagdroom. In deze zin is het gewoon een mechanisme om tot rust te komen, een afweermechanisme. Ik kan afwezig raken, dit merkte ik al heel veel op Mirre. Als er teveel gevoel loskwam dan werd het mij teveel en probeerde ik me daarvoor af te sluiten. Helemaal volledig afwezig ben ik niet, want ik hoor wel stemmen in de ruimte. Maar of het voor mij bedoeld is geen idee, weet wel precies wat er wordt gezegd maar reageren kan ik niet. Voel ook als iemand me aanraakt, wat ik eigenlijk niet trek op zo,n moment. Maar dat dus niet kan aangeven, als in zeggen. Wel me nog meer terug gaan trekken, merk ik soms. Dit afwezig raken vind ik heel eng, juist in de combinatie voor de zorg van Max. Ik weet niet wat er zou gebeuren als ik alleen ben met Max, en of ik dan op zijn huilen zou reageren. En als ik reageer hoe en wat. Gelukkig komt dit niet heel vaak voor. Het is nu twee keer achtereen op een avond voorgevallen toen Martinizorg bij mij was. En dus ook niet weg durfde te gaan, en er uiteindelijk crisis dienst ingeschakeld is. Hierna is het niet meer gebeurd. Maar het is een hele enge gedachten, als dit zo weer terug zal komen. Wel heb ik dit in de laatste sessie bij Mirre besproken, en samen aangewerkt. Ik raakte ook licht afwezig en heeft me er letterlijk doorheen gehaald. Om te zeggen, sta maar even op en stap er maar even letterlijk uit. Dit voelde zo goed, ik was gelijk weer wat meer bij. Alleen ik neem het wel mee, dus te lang op die plek en ik raakte weer afwezig. Zo heeft ze me een paar keer eruit laten stappen. In de hoop dat ik dit ook zou kunnen toepassen als ik alleen ben, en dit dus gebeurd. Eenzaam en down Ondanks ik nooit alleen ben, juist nu met Max voel ik me bijna altijd eenzaam en leeg. Ik voel wel heel veel liefde voor Max dat zeker wel. Maar zelf voel ik me gewoon echt eenzaam, en daar kan niemand iets aan doen. Hoe veel mensen er ook om mij heen zijn, dit maakt niets uit. Hierdoor voel ik mij ook vaak heel moe en down. Nergens echt zin in, ik doe de nodige dingen. Dus het zorgen voor Max en voor mijn gezin. De afspraken die er zijn, en verder ben ik het liefst gewoon thuis. En kijk ik graag de hele tijd serie op Netflix. Dit is natuurlijk niet wat altijd kan, daarom zijn er zeker momenten dat ik toch wel dingen onderneem. Al is het maar heel weinig, toch gebeurd het en kan dat best een overwinning zijn. Helaas put dit me dan ook wel weer volledig uit, en kan ik erg prikkelbaar worden. Dit is dan weer niet zo goed in de zorg voor Max, want dan kan ik het huilen weer minder aan. En ik wil het niet op hem afreageren, of op mijzelf. Nu kan ik makkelijker bij hem weglopen als ik het niet meer trek. Maar dan krijg ik zelf vaak nog de volle laag, dat ik mijzelf pijn ga doen. Door stress me net zolang krap tot het open ligt, of mijn nagels in mijn huid zet. Deze neigingen heb ik al wel veel langer in periodes. Het is iets in mij wat dat los brengt soms. Hier wil ik wel graag vanaf, maar dit heeft tijd nodig. En dit gaat ook wel gebeuren dat ik eraan ga werken. Ben hier al wel wat mee bezig geweest, maar er komt een moment dat ik daar volledig mee aan de slag ga. Dit kan alleen pas als ik de rust heb gevonden om volledig alleen voor Max te kunnen zorgen. Als dat lukt, dan ga ik traumaverwerking krijgen waarvoor ik op de wachtlijst sta. Maar dit mag nu absoluut niet, nu moet ik eerst rust gaan krijgen in de zorg voor Max. Anders wordt het alleen maar erger, dan het al is nu. Dus heb nog een heel traject te gaan. Stapje voor stapje kom ik er wel. Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken. Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan. Beloon de maker en jezelf Word gratis lid. Aanmelden

#Verlies
04Apr2017
Mijn grootste verdriet
Debbie

Bijna 3 jaar geleden (september) schreef ik deze blogMijn hart schreeuwt van pijn en verdriet het uit. Zo klein zo mooi en zo jong. Het mocht er niet zijn.Nog geen 4 maanden ben je bij ons geweest, en wat hebben we al veel met je mee gemaakt.Ons lieve kleine draakje is Vrijdag 12 september in de avond in mijn armen voorgoed in slaap gevallen.De dag ervoor waren we nog op controle bij de kinderarts en spraken onze onrust uit over dat we dachten dat hij spruw had. En ja dat klopte, maar zoveel kindjes krijgen dit. Er werd medicijn voorgeschreven en ze zei nog over een paar dagen moet het zeker over zijn. Verder was alles in orde. En mochten nadat we bij de diëtiste waren geweest naar huis.Hij was al dagen huilerig, maar niet zo gek vanwege de spruw. Ik lag maandag nog in het ziekenhuis, en toen dachten we dat hij mij miste. Maar die woensdag dat ik thuis kwam bleek anders. 2 nachten hebben we wakker gelegen voor hem. En ons mannetje was helemaal niet zo. Die vrijdag heb ik hem bijna de hele dag in me armen gehad. Had ik hem niet in me armen dan had zijn vader hem in de armen. Of lag hij bij me op de bank of in bed. Het moment van overlijden lag ik op bed met hem. Hij op zijn buikje tegen mij aan. Hij snikte, niet meer echt huilen. Ik dacht hij is nu zo moe dat lukt hem niet meer. En valt zo wel in slaap. Mijn vriendin belde, waar ik alleen maar heel blij van werd. Dat heeft ongeveer 10 minuten geduurd. Ik hang op en merk dat kleine Daan niet meer beweegt. Ik twijfel of je kan voelen dat hij slaapt. Maar ik voelde helemaal niks. Mijn man komt binnen vanuit het ziekenhuis om medicijnen te halen voor de kleine. En gelijk roep ik hem dat hij niks meer doet. Hij komt aan en voelt. Ook hij voelt niks, en zegt me 112 te bellen. Dat heb ik gelijk gedaan, die heeft me begeleid wat mijn man moest doen. Hij heeft hem geprobeerd te reanimeren. Maar helemaal niks. Voor we het wisten stond ons huis vol met politie, ambulance personeel enz… Ze hebben hun uiterste best gedaan om onze kleine draakje terug te halen. Maar het was te laat. Zijn hartje was in een keer gestopt. Hij was er gewoon echt niet meer.Ik kreeg hem in me armen en zat zo een hele tijd met hem op de bank. Steeds kouder en steeds zwaarder werd hij. Je leeft in een roes, je beseft niet wat er gebeurd. Na zo,n tijd daar te hebben gezeten en telefoontjes te plegen naar familie en vrienden zijn we met de ambulance naar het ziekenhuis vervoerd. Hij in zijn reiswieg, en wij elk aan een kant van hem.In het ziekenhuis kwamen we in een onderzoek kamer, en werd hij op de onderzoek tafel gezet met wieg en al. Er werd van alles gevraagd en over gesproken. En hij werd onderzocht. Uiteindelijk hebben we er voor gekozen om hem helemaal te laten onderzoeken. Hoe moeilijk het ook is te weten dat hij daarvoor open gemaakt zal worden. Maar we willen graag weten wat er is gebeurd. En zo hopen we er achter te komen. Mijn moeder en haar man zijn in het ziekenhuis gekomen. Toen was het even heel moeilijk, na een tijd moesten we hem daar achter laten. Helemaal alleen in het ziekenhuis. Wat was dat moeilijk.Alles gaat een beetje voor me voorbij… ik probeer sterk te blijven en iedereen te bellen die het moet weten. De uitvaartverzorgster is geweest, alleen maar omdat mijn moeder ons op weg geholpen heeft. En dan wordt er gesproken over begraven of cremeren, en kleertjes die hij aan moet. Daarna was het wachten tot Daan naar huis kwam. We willen hier afscheid van hem nemen. Mensen die we willen afscheid laten nemen in huis komen af en toe binnen. Hij ligt er zo mooi bij. Het is een fijne gedachten dat als ik even hem wil zien ik zo zijn kamer kan inlopen en hem even kan aanraken. Hij ligt in zijn eigen bed, waar hij hoort bij ons thuis.Er zijn nog zoveel mensen die hem nog niet eens hebben gezien, en die nu afscheid van hem gaan nemen. Dat klopt niet. We hebben ook zo kort van hem mogen genieten. Maar weet wel dat ik elk moment van hem genoten heb. Zelfs de laatste dagen dat hij zo aan het huilen was, dat ik hem weer in me armen nam om te troosten. Daan was ons geschenk uit de hemel, maar was net niet sterk genoeg om bij ons te blijven.Klein lief draakje, papa en mama houden van je en zullen je nooit vergeten. Jij bent en blijft onze prachtige zoon. Je hebt al vele harten gestolen.

#Miskraam
01Apr2017
Elke miskraam is anders (deel 2)
Debbie

Dit is een ouder blog Eindelijk zijn we twee weken verder en heb ik inmiddels de ingreep gehad waar ik op zat te wachten. In de tussen tijd dacht ik eerst dat ik nu wel schoon zou zijn, maar dat bleek dus niet zo. In de twee weken dat ik moest wachten voor ik weer naar het ziekenhuis moest kreeg ik nog drie grotere bloedingen. En steeds als ik zo,n bloeding had gehad bleef het bloeden weer uit. Maar uiteindelijk verloor ik wel steeds een klein beetje bloed. Ik werd er een beetje moedeloos van. Het bloeden zelf was ik aardig zat aan het worden. Maar erger nog ik heb gewoon al die tijd ook pijn in mijn rug gehad, wanneer gaat dat nou eens stoppen. Hierdoor slaap ik vrij slecht en ben ik dus overdag echt heel snel moe. Dat houd in dat het best wel zwaar is de dingen die ik weer aan het oppakken ben. Maar het is wel heerlijk weer eens bezig te zijn. Wat zag ik tegen de ingreep op zeg, maar ik liet het maar even los. Want ik wilde geen twee weken me druk hierom maken. De dag van de ingreep was ik wel heel zenuwachtig. Ik ging alleen naar het ziekenhuis. Ik ben namelijk nogal eigenwijs, want ja mijn man had zeker aangeboden vrij te nemen van zijn werk om mee te gaan. Maar ik vond het onzin, dit kon ik echt wel alleen. Het meest bang was ik eigenlijk voor de plaatselijke verdoving die ik zou krijgen volgens de gynaecoloog. Achteraf kreeg ik deze helemaal niet. Super vervelend dat ik moest wachten tussen zwangere, want zij hadden een kleintje in hun buik. En ik ging het restje van mijn miskraam laten weghalen, hoe dubbel is dat. Natuurlijk liep het uit, gelukkig maar tien minuten. Maar ik was natuurlijk al veel te vroeg, dus heb me er 20 minuten zitten ergeren. Toen werd ik gehaald door een verpleegkundige, wat een drukte toen ik binnen kwam. Ze waren in totaal met z,n vieren. Gelukkig de stagiair (een man) hield zich afzijdig. Degene die me als eerst aanspraak in de behandelkamer, merkt meteen op dat ik het wel erg spannend vond. En vond het geloof wat vreemd dat ik alleen was gekomen. Ik probeerde stoer te doen, met dat ik al zo veel had doorstaan dat dit niets was. Maar dat was het natuurlijk niet. Ik mocht me in de kleedruimte uitkleden, daarna op de stoel plaats nemen. Dit blijf ik gênant vinden, ook al heb ik het al zo vaak moeten doorstaan. Maar met bloedingen is het alleen nog maar erger, en er zou heel wat bloed bij komen kijken. Maar eerst gingen ze even met een cameraatje naar binnen om te kijken of er echt nog restjes zaten. En ja die zaten er nog. En ik was alleen maar aan het huilen, terwijl ze me zo probeerde op me gemak te stellen. Soms keek ik op het beeld mee wat er te zien was van binnen, maar zo geweldig was dit niet om te zien. Boven me hing een plaat, om de tijd te kunnen doden. Zoek de gele ballon hadden ze gezegd. Maar ik was er niet echt mee bezig, er kwamen alleen steeds meer tranen. Ondertussen waren ze alles aan het ombouwen om de behandeling te starten aangezien ze het toch moesten gaan schoon maken van binnen. Ik had zo gehoopt dat het niet nodig was, maar ik wist zeker dat het wel moest. Echt een fijn gevoel was het niet, echt pijn nee maar zeker wel gevoelig. Mijn buik ging ervan pijn doen, en ik voelde me zo gespannen. Toch probeerde ik zoveel mogelijk te ontspannen, want hoe meer gespannen je bent hoe gevoeliger het was. Het leek wel een eeuwigheid te duren, maar uiteindelijk haalde ze het slangetje eruit en ook de camera. Om zeker te weten dat alles nu los is gekomen wreven ze nog even met een gaasje alles weg. Het bloeden stopte en ik mocht opstaan. Maar ik was zo gespannen en duizelig dat ik nog maar even bleef zitten. Ze vertelde dat als ik me ging aankleden ik eerst maar op de wc moest gaan zitten, ook als ik niet hoefde te plassen. Want er zou zeker nog stolsel naar buiten komen. Ik zat ook echt net op tijd op de wc, want er kwam zeker nog een lading bloed. Rustig kleedde ik me aan, en stonden nog even na te praten. Maar echt goed ging het niet met mij, stond echt te zweven op mijn benen. En ik moest ze beloven om nog even in de wachtruimte te blijven zitten voor ik naar huis ging. Dit deed ik dan ook maar, alleen wilde ook al snel een bel afspraak maken. Dus ik liep naar de balie en ze merkte meteen op dat het niet goed ging. Ik werd door iemand die ik al kende begeleid terug naar mijn stoel, en zelf kwam ze naast me zitten. Even kletsen om me af te lijden. Ondertussen was er voor mij een bel afspraak gemaakt. Nu was het dus afwachten of en wanneer het bloeden zou gaan stoppen.Rustig ben ik nog even richting de supermarkt gelopen, vlakbij de bushalte waar ik toch moest zijn. Ondertussen bellend met mijn moeder, dat deed me goed. Gelijk even alle spanning eruit lopen en praten. Tegen de tijd dat ik bij de winkel was, was ook het ergste trillen voorbij. Na een paar boodschapjes snel naar huis en de rest van de dag me rustig houden. De komende dagen niet te veel inspanning verrichten en kon dus de volgende dag niet naar de yoga. Inmiddels is het bloeden zo goed als gestopt, dat houd in dat ik nu echt kan gaan herstellen. Als je een miskraam heb gehad, hoe ben jij hier mee om gegaan?

#Miskraam
01Apr2017
Elke miskraam is anders (deel 1)
Debbie

Dit is een ouder blog Vanaf het moment dat ik hoorde dat het mis was met mijn zwangerschap, had ik gelijk een heel beeld in me hoofd van de miskraam. Gelijk zei ik dat ik pillen wilde om de miskraam op te wekken. Maar had niet verwacht ze gelijk te krijgen. Bij mijn vorige miskraam moest ik eigenlijk twee weken afwachten, dat is uiteindelijk 1 week geworden omdat ik niet langer kon wachten. Nu ging dat veel makkelijker en kreeg gelijk dus een recept mee. Bijna nooit ga ik naar de apotheek in het ziekenhuis, nu dus ook niet. Achteraf had ik daar spijt van. De wachttijden zijn daar altijd enorm dus we zouden naar onze eigen apotheek gaan. Eerst even wat boodschappen halen en dan die pillen ophalen. Niet dus, want ze hadden ze niet op voorraad. Ik baalde echt enorm en stond daar met tranen in mijn ogen. In overleg waar ik wel heen zou kunnen, uiteindelijk kwamen we dus uit bij een apotheek in de binnen stad. Na overleg met mijn man zijn we er toch heen gegaan, achteraf viel het allemaal mee de binnenstad in en parkeren. Maar we kwamen net van die kant vandaan uit het ziekenhuis, dus erg leuk was het niet. Gelukkig is het wel gelukt om de pillen nog te krijgen die dag, want wilde er zo snel mogelijk vanaf. Bij de vorige miskraam toen in de pillen inbracht (ja vaginaal breng je deze pillen in) was het zo heftig het bloedverlies, dat ik belande in het ziekenhuis. Maar ik was wel na twee dagen van het vruchtje af. Dus daar had ik nu ook rekening mee gehouden. Ik kocht van te voren groot maandverband en iets om het matras te beschermen. Maar het bleef uit waar ik op gerekend had. Ja ik kreeg bloedverlies, maar verder gebeurde er weinig. Uiteindelijk verloor ik een vrij grote stolsel, en daarna bleef het gewone bloeden aan. Ik twijfelde heel erg of dit het wel kon zijn geweest, de vorige keer was toch echt veel heftiger en veel meer stolsel raakte ik kwijt. Dus ik belde het ziekenhuis, maar werd afgescheept met dat die pillen nog vijf dagen na werkte dat ik dan maar weer even moest bellen. Nou prima dus een paar dagen later belde ik weer, deze keer probeerde ze me weer af te schepen. Dit keer met de pillen werken nog tien dagen na. Eerlijk gezegd werd ik aardig boos van binnen, geloof ook dat ik daar wel iets van heb laten merken. Ik kreeg het voor elkaar dat degene waar ik was geweest mij zou bellen in de middag. Er werd die middag gebeld, deze vrouw is zo lief en denkt echt met je mee. Ze liet me gelijk komen, ik mocht nog even na haar dienst gezien worden door haar. Wat was dat fijn. Ze kon me toen ook vertellen dat het grootste gedeelte al weg was. Wat was dat een opluchting, ook omdat ik nu met een gerust gevoel de volgende dag naar de Huishoudbeurs kon. Daar was ik zo aan toe, even een dag iets leuks. Krampen in mijn buik had ik zo nu en dan wel heel heftig, maar ach als dat het enige was. Toch vond ik het wel erg lang duren hoor deze miskraam. Ik wil gewoon snel weer herstellen en opnieuw het IUI traject in. Maar weet dat rust wel goed voor me is. Twee weken nadat ik de pillen kreeg mocht ik op na controle komen, helaas bleek ik nog niet schoon te zijn. Mijn voorgevoel had dus gelijk. Zo bang was ik dat ze het weg moesten halen, of juist dat ze me nog langer lieten lopen om maar af te wachten. Een curettage wilde ik eigenlijk niet, maar als het nodig is dan moest het maar. Ik ben heel bang voor de gevolgen ervan, want het kan beschadiging met zich meebrengen. En omdat ik al niet vanzelfsprekend zwanger raak, was ik daar zo bang voor. Ze ging overleggen met een collega, toen ze terug kwam vertelde ze dat ze het toch gingen weg halen. Maar dat curettage te heftig is voor mij dat ze het op een andere manier zouden gaan doen. Ze zouden een cameraatje naar binnen brengen en het schoon spoelen met water. De afspraak werd gemaakt, over twee weken. Wat duurt dat nog lang zeg, maar eerder hadden ze gewoon geen plek. Ook zei mijn behandeld arts (dezelfde vrouw waar ik al twee keer eerder was ervoor) dat als ze die dag tijd zou hebben, ze er voor me zou zijn om me te ondersteunen. Zo lief, dit gebeurd niet vaak in het ziekenhuis. De avond na de controle zat ik gewoon lekker tv te kijken en ineens voelde ik dat ik leeg liep. Ik stond op, en dat voelde niet goed. Snel naar de wc, ja hoor weer een vrij grote stolsel. Dit ga je niet menen, zou dit dan ineens het restje zijn wat er nog zat. De rest van de avond bleef ik flink bloeden. En de volgende dag werd het bloeden minder, heel veel minder. Mijn gevoel zij dat ik nu schoon ben. Maar die afspraak dan, wat nu!

#Miskraam
25Mar2017
Miskraam deel 2
Debbie

Dit is een ouder blog Ik dacht dus dat ik het ergste achter de rug had die nacht dat ik zoveel pijn had gehad. Donderdagavond 28 mei ben ik gewoon heerlijk gaan slapen, nergens geen last van. S,morgens om 7.00 werd ik wakker omdat ik moest plassen. Ik merkte op dat echt alles onder het bloed zat, mijn kleding de lakens alles was rood. Ik schrok me rot, maar ik ben gewoon naar de wc gegaan. Daar bleek ik er bijna niet meer van af te komen want het bloed bleef maar stromen. Zoveel bloed had ik nog nooit gezien bij mezelf. Toch weet ik me van de wc te rukken en ik ga stom mijn kleding uit staan wassen en de lakens. Ik gooi ze daarna in de wasmachine, want bloed geeft zulke vreselijke vlekken. Daarna doe ik een poging het bed weer op te maken, met het idee ik ga nog even slapen. Ik voel me namelijk niet zo lekker. Alleen na het bed opmaken voel ik me zo duizelig en slap dat ik gewoon even op de rand van me bed ga zitten. Toch voel ik het bloed weer lopen en ren weer naar de wc. Daar blijf ik zeker wel een kwartier zitten, alleen maar bloed wat eruit stroomt. Nog erger schrik ik als ik merk hoe grote stolsels ermee komen. Zo groot als mijn handpalm, ik wist niet eens dat het mogelijk was. Ik ga me nog beroerder voelen, maar bedenk me dan ineens dat ik me kuur van de pillen nog af moet maken. Maar twijfel heel erg of ik dat wel moet doen na zoveel bloedverlies. Ik app met een vriendin erover die ervaring heeft met miskramen en ze raad me aan het ziekenhuis te bellen. Die gedachten had ik al wel als het te lang aan zou houden. Door haar bel ik toch maar gelijk. Ik krijg als eerste instantie als antwoord dat ik wel de kuur moet afmaken, maar toen ze merkte dat ik nogal verzwakt was hierdoor wilde ze dat ik meteen naar het ziekenhuis zou komen. Omdat er niemand thuis was wilde ze wel een ambulance sturen. Nou dat had ik liever niet en zei dat ik me man op zijn werk wel kon bellen. Toch zei ze nog snel als je hem niet kan bereiken terug bellen dan sturen we alsnog die ambulance. Ik bel mijn man, maar omdat hij niet meteen oppakt begin ik licht in paniek te raken. Begin te huilen van wanhoop, ik ben ook gewoon heel erg geschrokken. Poging twee ook dit keer neemt hij niet op. Maar ik houd vol en na de derde keer neemt hij eindelijk op. Ik zeg hem dat hij naar huis moet komen dat ik naar het ziekenhuis moet. Later hoor ik van hem dat hij daar enorm van geschrokken is. Nogal begrijpelijk door zo,n telefoontje. Ik was me nog even omdat ik alweer helemaal onder het bloed zit. Daarna pak ik wat spulletjes die mee moeten. Niet over nadenken extra schone kleding. Daar zit ik dan op de rand van me bed te wachten. Ik voel me ellendig, waarom moet mij dit nou weer overkomen. Uiteindelijk is mijn man me komen halen en zijn we onderweg naar het ziekenhuis. Bang dat ik alleen maar door lek van het bloeden. Het is een hele opgave om naar de afdeling te lopen, want we moeten helemaal aan de andere kant van het ziekenhuis zijn. En geen geld voor een rolstoel, eerlijk gezegd gewoon niet aan gedacht. Op de afdeling ik moet plassen, maar durf niet meer op te staan. Maar eigenlijk wil ik weten wat de schade is omdat ik weet dat ik een inwendige echo krijg. Nee ik ga niet meer plassen voor ik wordt gezien. Helaas worden we doorgestuurd naar een verdieping hoger omdat er geen plek was voor me. Daar wordt ik gelijk gezien. Eerst even bloeddruk laten meten, ook even bloed prikken. Daarna is het echt zover, ik moet me onder kleding uitdoen voor de echo. Ik schaam me rot, overal zie ik bloed. Ze halen eerst van alles weg gaan bloed dan gaan ze kijken hoe het er uitziet nu. Al snel blijkt dat het vruchtzakje verdwenen is. Dat is een opluchting, maar ze willen me even een paar uurtjes houden. Ze zijn bang als het bloeden zo aan blijft houden dat een curettage alsnog nodig is. Ik krijg een kamer voor mezelf, gelukkig niet tussen de zwangere vrouwen. Ik heb trek, had nog niks gegeten voor we weg gingen. Maar ik moet nuchter blijven als de curettage dus echt nodig is. Ik verveel me alleen in de kamer, maar ook niet zo heel erg want ik moet steeds naar de wc. Zoveel bloed heb ik nog nooit gezien. Mijn  man heeft me alleen gelaten, zodat hij straks schone kleding mee kan nemen voor me. Een paar uur later krijg ik weer een inwendige echo. Ze vinden het bloeden nog mee vallen. Voor mij is dit echt enorm veel, maar de dokter vind het geen reden om me te laten blijven. Ze verwacht dat het snel minder zal worden, ik mag naar huis. Maar ze zei niet voordat ik wat gegeten heb. Dus zo snel mogelijk regelen ze dat ik wat te eten krijg. Mijn man laat ik weten dat hij me weer kan komen halen. Ik fris me op en ga lekker thuis rustig aan doen. Het bloeden is daarna gelijk veel minder geworden. Toch ben ik nog altijd niet helemaal opgeknapt, zo moe ben ik. Verplicht nu een pauze om zwanger te worden.

#Miskraam
25Mar2017
Miskraam deel 1
Debbie

Dit is een ouder blog Inmiddels zit ik al een week te wachten op een miskraam, een miskraam die maar niet opgang lijkt te komen. Vanaf het moment dat ik weet dat het mis is kreeg ik steken in me buik en last van mijn rug. Dus ik dacht dit is een teken dat het wel zal komen. Maar nee een week later nog helemaal niks. Het wachten breekt me op, ik ben prikkelbaar en voel me gewoon niet lekker. Nog altijd extreem moe en gevoelige borsten omdat ik zwanger ben. Maar tegelijkertijd voel je dat het mis is omdat er ook geen embryo zit. De tranen rollen zo nu en dan over me wangen, ik wil gewoon nu dat het voorbij is. Ik wil hier niet langer mee rondlopen. Maar officieel moet ik twee weken wachten, maar al snel weet ik dat ik dat zeker niet trek. Ik lees dingen over een miskraam, dat dit weken kan duren. Zelfs als ze je door middel van een pil het gaan opwekken kan het soms uitblijven. Het idee dat ik hier weken mee moet rondlopen maken me gek. Ook te weten dat een bloeding na een miskraam ook nog lang kan duren. En voordat je gewone menstruatie weer opgang is kan ook weer weken duren. Wanneer kan ik dan weer van start heb ik alleen maar in mijn hoofd. Terwijl ik weet dat ik mezelf maar even rust moet gunnen. Dat is beter voor mij en mijn lichaam. Maar in me hoofd ben ik alleen maar heel ongeduldig. Na het pinksterweekend heb ik besloten het ziekenhuis te bellen. In de hoop dat ik diezelfde dag nog terecht kan om te praten over de twee andere mogelijkheden. Die pil om het op te wekken en curettage. Dat laatste wilde ik eigenlijk gelijk al niet, omdat ik bang ben dat ze schade aanrichten. En dat een volgende zwangerschap wordt vermoeilijkt, zo heeft de verpleegkundige het gezegd. Toch denk ik hier nu wel heel sterk over na, terwijl ik weet dat het beter is als het natuurlijk gebeurd. Maar weer die vraag hoelang moet ik daar dan op wachten. Omdat het na het pinksterweekend druk is moet ze overleggen met de verpleegkundige en beloofd me later terug te bellen. Weer wachten, ik tel de uren af. Ik belde al gelijk om 08.00 en om 11.00 is er nog niet terug gebeld. Ik ga er al vanuit dat ze vandaag niks voor me kunnen doen, dat ik de hele dag op dat telefoontje moet wachten. Ik ben boos heel boos op me lichaam de me keer op keer in de steek laat. Ik kan niet eens een gezond kindje maken. Ook ben ik bang zo bang wat er gaat komen. Doet een miskraam echt zo pijn of valt het allemaal wel mee. Komt het wel zelf op gang of moet ik het laten opwekken. Uiteindelijk wordt ik om 15.00 terug gebeld nog altijd prikkelbaar sta ik versteld dat er toch wordt terug gebeld. Ik mag de volgende dag langs komen in het ziekenhuis. Die ochtend ben ik zenuwachtig, gaan we alleen praten of wat staat me te wachten. Ik ben wat te vroeg in het ziekenhuis, ik voel me misselijk. Dan wordt ik geroepen en praten we even over de klachten die ik wel of niet heb. Nee ik heb nog geen bloeding gehad, waar ik zo op had gehoopt. Dan wilt ze toch even een inwendige echo maken om te zien of er toch al iets gebeurd is. Ze stelt weer vast dat er een leeg vruchtzakje zit. Of ik had verwacht dat het ineens anders zou zijn. Ze meet het op en zegt dat het iets kleiner is geworden. Ik mag me weer aankleden en we praten over hoe moeilijk ik het hiermee heb. Ik wil meer weten over de twee opties die er zijn met alle risico,s die erbij horen. Het opwekken met pillen is de voorkeur van de verpleegkundige omdat daar geen schade mee aangericht kan worden. Maar ik ben alleen maar bang voor hoelang het allemaal gaat duren. De pijn die er misschien bij komt kijken of dat het gewoon niet werkt. Maar curettage vind ik veel enger de ingreep zelf niet want ik zal onder algehele narcose gaan. Alleen wat kan het voor schade aanrichten, kan ik daarna nog wel weer zwanger worden. Dat is een risico dat je dan neemt. We hebben een goed gesprek en ik ben er samen met haar uitgekomen wat we gaan doen. Ik begin de avond nog met een kuur van pillen, het zijn acht pillen. Twee dagen twee keer twee pillen vaginaal inbrengen. Maar niet alleen dit spreken we af, ik mag een week later terug komen in plaats van twee weken wachten. Is het schoon heb ik geluk, zo niet kuur twee er gelijk achteraan. Mocht ook deze niks uithalen staat er alvast een datum gereserveerd voor een curettage. Alleen ik hoop dat het nooit zo ver hoeft te komen. Die avond pak ik de pillen erbij en breng er twee in, ik verwacht een vreselijke nacht. Vrij snel voel ik me buik samentrekken en dat wordt met de uren steeds iets erger. Niet echt pijn maar wel gevoelig. Ik ga gewoon naar bed, maar kan me rust niet echt vinden. Het wordt gevoeliger en na een paar uur moet ik naar de wc. De eerste bloeding is opgang, en best nog heftig ook. Daarna kruip ik terug in bed, maar nu begint het wel echt pijn te doen. Toch wacht ik nog even af tot ik het op bed niet langer uithoud. Ik loop naar de keuken en neem twee paracetamol in. Dan nog maal een poging om te slapen, maar ik wordt alleen maar onrustiger. Ik begin te trillen en te zweten en de pijn in me buik en rug zakken maar niet af. Nee ik wil niet uit bed, maar dit trek ik niet, dus besluit me kussen mee te nemen naar de woonkamer. Ik ga op de bank tv liggen kijken, dit voelt beter. Na een paar uur ben ik zo moe dat ik de tv uitdruk en probeer te slapen op de bank. Echt slapen lukt me niet, maar een beetje rust krijg ik nu wel. Dan hoor ik de deur open gaan en het licht gaat aan. Het is heel vroeg in de ochtend en mijn man is uit bed die moet vroeg werken. Duf pak ik me kussen weer op loop naar me man en geef hem een kus. Dan verdwijn ik terug naar de slaapkamer in de hoop dat ik nog een paar uur kan slapen. Het is 09.30 en ik ben nog altijd heel moe, wel even geslapen maar dus niet veel. Toch moet ik echt even me bed uit, de pillen moet ik weer inbrengen. Dan maak ik ontbijt, die ik meeneem naar de slaapkamer. Ik besluit dat dit vandaag mijn uitzicht zal zijn. Zolang ik me rustig houd valt het allemaal wel mee. Me buik is iets gevoelig, voel me wat slap en de rugpijn is eerlijk gezegd vreselijk. Toch in de loop van de dag neemt het bloeden wat af, ik had juist verwacht dat het erger zou worden. Dat is toch de bedoeling, ik kan alleen maar afwachten hoe dit verder gaat

#Moeder worden
23Mar2017
Zwanger zijn niet vanzelfsprekend
Debbie

Jaren terug dacht ik dat doe ik gewoon even, zwanger worden. Tot het moment kwam dat een zwangerschap gewoon uit bleef. Het heeft even geduurd voor we de medische molen in gingen omdat mijn partner dat helemaal niet zag zitten. Toch is hij overstag gegaan en we belanden in het ziekenhuis. Eerst allemaal onderzoeken voor mij vooral. En toen kwam het punt dat ik echt moest gaan afvallen, daar hadden we al rekening mee gehouden dus ik was al lekker op weg. Voor het laatste onderzoek moest ik op een bepaald gewicht staan, liever er nog onder. Maar er was een streefgewicht vastgesteld. Toen ik die behaald had mocht ik eindelijk het onderzoek in, mijn eierstokken laten nakijken onder narcose. Uit alle onderzoeken is nergens uit gebleken waar het vandaan kwam dat zwanger worden niet zou lukken. Maar er komt ook heel vaak niets uit. We mochten nu echt gaan beginnen met het traject IUI met hormonen. Een tijd van hormoon spuiten, inwendige echo,s, vele ziekenhuis bezoekjes en zwangerschap kwaaltjes was aangebroken. Na de vijfde IUI poging bleek ik zwanger te zijn. Wat waren we dol gelukkig. Helaas was deze zwangerschap niet makkelijk voor mij. Helemaal niet toen we met de 20 weken echo te horen kregen wat ons kindje allemaal mankeerde. Weer kwamen we in de medische molen en lieten we een vruchtwaterpunctie doen. Ja ons kindje zou geboren worden met een ernstige hartafwijking, klompvoetjes en het syndroom van down. We kozen voor de volle 100% voor hem. En wat was het een geschenk toen hij er was. Helaas is hij veelte kort bij ons gebleven. Vier maanden en hij sloot voorgoed zijn oogjes toen hij in mijn armen lag.De dag na het overlijden van Daan begreep ik dat mijn partner had gezegd dat hij graag voor een tweede kindje wilde. Toen ik dit veel later besefte, was ik zo blij. Want dit had ik juist niet van hem verwacht, weer die medische molen in te moeten om zwanger te worden. Maar we deden het, vijf maanden na het overlijden van onze zoon begonnen we weer opnieuw het traject IUI. Dit keer was ik na de derde maand al zwanger, weer ongeloof dat het was gelukt. En ook heel erg blij weer. Wel voelde ik nu meer angst, wat als... Nog niet helemaal kon ik mij verbinden aan dit kindje. En misschien ben ik daar nu wel blij om. Want met de eerste echo, rond 6 a 7 weken was er weinig te zien. Ik bleek zwanger te zijn van een leeg vruchtzakje. Dat was wel heel erg teleurstellend, waarom moesten ons dat nou net weer gebeuren. Een miskraam volgde, waar ik waarschijnlijk nog wel iets over zal schrijven.Dan sta je op pauze tot je lichaam weer hersteld is van de miskraam. Zodra mijn lichaam hersteld was zijn we er gelijk weer voor gegaan. Het werd steeds zwaarder om weer die behandeling in te gaan. Maar voor ogen hadden we dat broertje of zusje voor Daan. En dan te bedenken, dat er nooit een tweede kindje zou komen als Daan nog had geleefd. Weer raakte ik zwanger na de vijfde poging. Nu durfde ik niet blij te zijn, durfde me er niet aan te verbinden. Want misschien kreeg ik wel weer een miskraam. Ineens kreeg ik heel veel pijn, ik leefde op dat moment echt in een hel. Wist me geen raad met mezelf. En ik belande in het ziekenhuis. Ik bleek een ontstoken galblaas te hebben en ze besloten hem eruit te halen. Maar ik maakte me alleen maar zorgen om dat kleine vruchtje in mij. Ze maakte een echo, maar het was nog zo klein dat er weinig te zeggen was. Maar ik was zwanger en het leek er goed uit te zien. Alleen het termijn klopte niet met wat het zou moeten zijn. Ik mocht me geen zorgen maken, want het was vast allemaal prima. Ik kreeg mijn operatie, maar daarna werd ik in paniek wakker. Ik bleef maar roepen "ze hebben mijn kindje weg gehaald" In het ziekenhuis kreeg ik dan ook licht bloedverlies, ik gaf het op. Ik dacht alleen maar geef me maar een pil dan komt de miskraam nu in het ziekenhuis nog op gang. Maar ik kreeg een echo en daar was een kloppend hartje te zien. Nee dit kon niet, ik geloofde er niets van. Maar het was echt zo. Ook de volgende echo waar mijn partner bij was, was er een kloppend hartje. Langzaam begon er wat blijdschap te komen ervoor. Toch ging ook dit mis, want de derde echo die ik kreeg vonden ze geen kloppend hartje meer. En weer kon ik wachten op een miskraam. 

#Mama
21Mar2017
Het verhaal van Daan
Debbie

En ineens sta je met lege handen We keken lang naar je uit lieve kleine baby… Ons avontuur begon bij het niet spontaan zwanger worden. We besloten de medische weg te gaan bewandelen. Voordat we eindelijk zo ver waren dat we ook echt mochten beginnen, stond ik al helemaal te trappelen van ongeduld. Dat telefoontje vergeet ik nooit meer dat ik goedkeuring kreeg te beginnen met IUI met hormonen. Ik hoefde alleen maar te bellen als ik begon met mijn mentruatie. Dan zou er een afspraak gemaakt worden. Spannend deze weg in te slaan, wat staat je te wachten. Na 5 maanden behandeling, hadden we dan eindelijk een positieve test in handen. We waren helemaal in de wolken. Mooier kon niet. Niet te weten dat ons avontuur in een nachtmerrie zou gaan veranderen. De zwangerschap liep vrij normaal, al had ik aardig wat klachten en echt genieten lukte daar niet door. We waren op de helft en ik kreeg de 20 weken echo. Met gezonde spanning stapte we daar binnen. Nu gaan we horen of er een jongen of een meisje in me buik groeit. Maar ik kreeg juist hele andere dingen eerst te horen. Het was niet goed, ze zagen iets bij het hartje wat niet goed was. Maar ze kon niet zo goed zien wat er mis was. Er zou iemand bij komen, maar eerst ging ze verder kijken. Al snel kwam ze erachter dat ons kindje 2 klompvoetjes heeft. En er werd gesproken over een waterhoofdje. (waar later niks meer van gezien werd) Inmiddels stonden er wel 4 mensen om me heen om te kijken naar het hartje. Ik was in paniek, maar liet dat niet zo merken. Na de echo werd er verteld dat ons mannetje, want dat was ook even tussen door verteld een ernstige hartafwijking heeft. Het bleek te gaan om 2 gaten in het hart en 1 grote hartklep in plaats van 2 hartkleppen. Ook werd er verteld dat er een grote kans was dat ons kindje het syndroom van down zou hebben na alles wat ze hebben ontdekt. De vraag was of ik een vruchtwaterpunctie wilde om dit zeker te weten. We waren zo geschrokken dat we daar niet gelijk een antwoord op hadden. Na zo,n 2 uur daar te zijn geweest zijn we naar huis gegaan. Thuis vlogen we elkaar huilend in de armen, hoe moet het nu verder met ons kindje. Wat staat ons nu allemaal te wachten. Wel waren we er snel over uit dat er een vruchtwaterpunctie moest komen. Diezelfde dag heb ik nog gebeld dat we dat wilde. Dat werd dan ook heel snel geregeld. De uitslag duurde langer dan gepland 4 dagen werden bijna 2 weken. Er moest een keuze gemaakt worden, wel of niet doorzetten deze zwangerschap. Ik voelde mijn kleine jongen voor het eerst. En door alle informatie en gesprekken die ik had waren we erover uit als het “alleen maar down” is gaan we ervoor. Het ergste zou geweest zijn dat het niet levensvatbaar is. Het telefoontje met de uitslag eindelijk, er werd gezegd dat onze zoon het syndroom van down heeft. Mijn reactie was “ohh het is maar down” Waarop werd gezegd “begrijp ik het goed jullie gaan voor dit kindje?” We kozen heel bewust voor ons kleine mannetje. Vanaf die dag ben ik eindelijk echt gaan genieten van me zwangerschap. En gericht gaan shoppen voor een jongetje. Niet heel lang daarna ging het mis, ik kreeg een hartfilmpje en daar was op te zien dat de bloed doorstroming niet optimaal was. Ons kleintje leefde op reserve. Ben voor 2 dagen opgenomen in het ziekenhuis voor steeds die hartfilmpjes. Daarna mocht ik naar huis, met rust en elke dag thuismonitoren voor een hartfilmpje. Wel moest ik 2x in de week naar het ziekenhuis. Dat brak na 2 weken op. Ik werd toen opgenomen tot aan de bevalling. Heb een week in Groningen gelegen, ineens wilde ze me overplaatsen naar een andere ziekenhuis. Er was geen plek op de IC als er iets met ons kindje zou gebeuren. Met andere woorden, het duurt niet lang meer voordat we hem gaan halen. Een keizersnee was al de bedoeling dus daar keek ik niet van op. Die avond kwam ik aan in Utrecht. De keizersnee werd voor de volgende dag ingepland. Daan is een maand en 1 dag te vroeg geboren. Maar hij deed het heel goed.Na zo,n 3 weken ziekenhuis (Utrecht en Groningen) konden we thuis van hem gaan genieten. Vele ziekenhuis bezoekjes volgden wel, maar dat wisten we voor zijn geboorte al wel. Het ging allemaal best wel goed. Tot hij op een avond tot schreeuwend toe aan het huilen was. Hij werd opgenomen in het ziekenhuis. 3 weken lang hebben ze ervoor gezorgd dat het beter met hem zou gaan. Hij was heel ziek vanwege zijn hartje. Toch na 3 weken mocht hij naar huis, hij was goed opgeknapt. Spugen deed hij nog wel, maar was al aardig onder controle gekomen door de opname. 2 weken later lag ik s,avonds op bed met Daan, ik was moe van de pijn door me hernia en het gehuil van mijn kleintje. Hij bleek spruw te hebben. Hij werd wat rustiger en mijn telefoon ging. Mijn vriendin we belde zo,n 10 minuten. Ik was rustig geworden, en Daan lag eindelijk te slapen. Tenminste dat dacht ik. Ik hang op en keek hem aan, ik voel niks. Twijfel nog of je slapende kindjes voelt. Mijn man komt thuis en zeg hem niet meer te voelen. Ook hij voelt niks… Hij zegt me 112 te bellen en dat doe ik. Mijn man is Daan aan het reanimeren, maar er gebeurd niks. Voor ik het wist stond ons huis vol met mensen. Ze namen het over. Het enige wat ik nog heel duidelijk weet is dat ze met grof geweld het raam van zijn slaapkamertje open maakte. Waren het minuten later dat ze met zijn 2 binnen kwamen… Ik weet het niet meer, wel wisten we gelijk dat het over was. “Mevrouw wilt u hem nog even in de armen hebben” Ik zit daar op de bank met mijn kleintje in de armen. Mensen bellen om te vertellen wat er is gebeurd.