Dominique Dumortier

Lid sinds: 15-04-2017

#dood
16Apr2017
Mijn kindje is dood
Dominique Dumortier

2 seconden ken je dat gevoel je bent gaan winkelen vele dure kleding gekocht je zit op de tram en heel even denk je verdorie, ik ben een plastik zak vergeten maar het blijkt toch niet zo te zijn die 2 seconden... ken je dat verschrikkelijke gevoel het is gelukkig niet echt ken je dat gevoel je wil betalen met je kaart maar je kaart steekt op een andere plek je vindt hem niet en heel even denk je verdorie, ik ben mijn kaart kwijt maar het blijkt toch niet zo te zijn die 2 seconden... ken je dat verschrikkelijke gevoel het is gelukkig niet echt die 2 seconden dat verschrikkelijke gevoel ik ken het ook maar geen 2 seconden wel 24 uur op 24 iedere seconde het gaat niet eens om een plastik zak met kleding het gaat niet eens om mijn betaalkaart het gaat om mijn kind mijn zoon Boris en het is wel echt ik ben hem wel kwijt je moet verder je moet je leven terug uitbouwen maar op dit gevoel van gemis en leegte kan je niet bouwen iedereen kent die 2 verschrikkelijke seconden weinigen weten wat het betekent om constant met dat gevoel te leven je weet het wel, heel goed zelfs als je je kind verloren hebt voordien kun je je daar geen voorstelling van maken alsof de aarde onder je voeten verdwijnt alsof je bestaan geen handvaten meer heeft om je aan vast te houden voortdurend de ontsteltenis van die 2 seconden elke second van je verdere leven plots willen zoeken en vinden altijd het wordt de basis van je bestaan geen plastik zak geen betaalkaart maar wel je kind en dat is echt!Mama van Boris .(Dominique Dumortier)

#autisme en taalgebruik
16Apr2017
autisme en taalgebruik: anekdote
Dominique Dumortier

Woensdagmiddag. We hebben een afspraak bij de nieuwe therapeute. Ze is boos. Ze wil absoluut niet. Ze heeft een hekel aan nieuwe mensen en aan dokters. Naar de vaste huisarts gaan doet ze niet graag. Naar de specialist die ze ondertussen goed kent, wil ze nooit. Enkel naar de tandarts gaan doet ze graag. Dat vindt ze geweldig. Ik vind het bizar.Maar nu… iets gaat er fout. Ze vroeg me of we in de wachtzaal moeten zitten. Ik zei “neen, we gaan meteen de ruimte in” En het was goed voor haar. Het was helemaal oké! Ik begrijp er niets van. Heeft ze dan zo veel moeite met wachtzalen?? Bij de tandarts zitten we altijd in de wachtzaal.Terwijl ik die bedenkingen maak huppelt ze voorbij en zingt ze “joepie joepie”. Plots komt ze voor me staan en vraagt ze of we al kunnen vertrekken want ze kan niet langer wachten en ze geeft me vlug een kus. Ze danst nog een rondje en zegt “dankuwel mama, jij bent de liefste”Twintig minuten te vroeg gaan we naar de auto. Ze is niet te houden. Ze zit te zingen en is nog vrolijker dan op haar verjaardag. Ik moet achterhalen wat er gaande is want ik weet heel zeker dat het niet klopt. We rijden naar de therapeute en meermaals moet ik haar intomen. Het liefst zou ze op de achterbank staan springen. Ik blijf mijn hersenen pijnigen en begrijp maar niet waar haar enthousiasme vandaan komt.Maar dan, als we uiteindelijk voor de deur staan en ik reeds aangebeld heb en de voetstappen van de therapeute dichterbij hoor komen… dan opeens heb ik het door en zeg ik “Laïs, we gaan niet naar de ruimte. Mama heeft het slecht uitgelegd”.Haar gezicht vertrekt en de tranen rollen over haar wangen. Toen ik zei ”we gaan meteen de ruimte in” dacht de arme pruts dat we met een raket de ruimte zouden ingaan.Met een teleurgestelde dochter en een geannuleerde sessie wegens groot verdriet zijn we weer huiswaarts gekeerd.Gelukkig was er frambozenijs.vzw autisme van binnen uitwww.autismevanbinnenuit.be