Harmken

Lid sinds: 17-04-2017

#stap voor stap
22May2017
Oude vrouw - stap voor stap
Harmken

Het leven zit ordentelijk in elkaar. Je krijgt je wijsheid met stappen. Dit ervaar ik nu zo naar aanleiding van een opmerking van een ex buurman die eens lekker eten voor me kookte om onze vriendschap weer nieuw leven in te blazen. We zaten te praten over relaties, huwelijken, eenzaamheid en kwamen op het onderwerp verlangen naar seks.      Hij zei ineens:  “ik denk dat oude vrouwen van zestig , vijfenzestig geen zin meer hebben in seks.”                                  Mijn mond viel open.  Hoe komt een man van drieënvijftig  aan die wijsheid? Zou hij nooit met oudere mensen hierover hebben gepraat? Ikzelf ben tweeënzestig, maar dat weet hij niet. Hij ziet me als jonger dan dat hij is. Ik laat dat ook zo. Misschien dacht ik dat ook wel op die leeftijd! De dag erna zat ik met een man van midden veertig en mijn vriendin van zesenzestig te praten over de scheiding , seks, verlangen naar een nieuwe relatie, zoeken naar een weg om het alleen te kunnen behappen. Min vriendin en ik realiseerden ons dat we al heel wat hebben weg gestouwd en geleerd de laatste paar jaren. En ook dat je er allemaal stapje voor stapje door heen moet. Hij was zo blij te hebben gepraat met ons. In zijn hoofd werd het even weer op een rijtje gezet en duidelijk wat zijn volgende stappen zijn. De eerste wijsheid die vorm kreeg was: zoek de positiviteit in alles. Ga geen dingen doen die je tegenstaan en die je niet hoeft te doen. En vooral, wees eerlijk en duidelijk naar anderen. Dat geeft de minste rompslomp. Als je de sfeer van ons praatgroepje niet meer fijn vindt, kun je dat gewoon zeggen: Ik voel me er niet meer fijn. Als je zegt: ik stop ,want ik heb geen tijd meer, lieg je en maak je het voor de anderen ook niet duidelijk dat er iets niet goed loopt en daar misschien iets aan gedaan kan worden. Zo kan zijn weggaan een positief gevolg hebben voor de groep. Nu ik mijn buurvrouw voorbij zie gaan op skates, realiseer ik me dat ik dat ook wel weer kan proberen, maar niemand heb die me opvangt als ik gemeen val en hulp nodig heb. Dus toch maar niet doen? Op mijn veertigste ben k bij de judo gedaan en heb dat vol gehouden tot midden vijftig. Ik vond / vind het een heerlijke sport, maar heb wel mijn enkel gebroken toen ik  tweeënvijftig jaar was. Het was een Weber -b breuk, een spiraalbreuk. Het duurde een jaar voor ik weer heel goed kon lopen. En toen was ik al gescheiden, dus heb het alleen moeten doen met mijn kinderen weliswaar. Maar zij hadden weinig tijd door hun studies. Mijn schoondochter was vrijdag jarig. Ze hadden van tevoren al gezegd dat ze feest vieren met vrienden en ik daarbij niet aanwezig gewenst wordt. Dat komt heel hard bij mij binnen. Ik heb er wel respect voor, maar begrijp niet dat ze niet iets kunnen bedenken dat in het midden ligt. Bijvoorbeeld: kom in de middag, help voorbereiden, eet een hapje mee, begroet de vrienden en ga tegen een uur of acht weer naar huis. Dat zou k zo leuk hebben gevonden.  Ik kan die jongens dan nog eens terug zien.  Dat gebeurt niet meer. Maar nee, om mij niet teleur te stellen reageren ze helemaal niet. Dat doet nog meer pijn. Ze weten zich er geen raad mee. Hoe vieren we het met mama? Tantes en ooms horen er niet meer bij, neefjes en nichtjes komen op het feest, papa kan niet samen met mama, vinden ze. En haar moeder was op vakantie.                                                                                                                                                                                            Ik heb me erover heen gezet en haar een liedje toegezongen via de app en haar gefeliciteerd. Ook mijn zoon gefeliciteerd. Er komen vast wel andere tijden. Ik heb een aanrijding gehad met een scooter. Hij reed me in de flank van mijn auto, toen ik af wilde slaan. Ik had twee Poolse meisjes bij me die kwamen logeren. We zouden kippenboutjes halen en patat voor het eten. Dat werd twee uur later en de zijkant van mijn auto kompleet kapot. De man was  vijfentwintig en dakloos. Hij had al een tijdje roekeloos rondjes gereden door het dorp. Er waren veel getuigen. Ik heb zo normaal mogelijk de avond voortgezet en ook de volgende dag. Alles liep alleen wel uit. Ik zou om half twee dames ophalen voor ons praatclubje. Door het hele gedoe was ik te laat en kreeg de wind van voren. Voor het eerst van mijn leven heb ik gezegd dat ze moeten stoppen en rekening moeten houden met de situatie waar ik in zat.  Ik zei: 'En als je nu niet stopt,  ga ik huilen.’ Dat heb ik nog nooit gezegd. Het maakte wel indruk. Hahaha ook weer geleerd! Nooit te oud! Blijkt de gastvrouw niet thuis te zijn. Alle drukte voor niets, nou ja, we hebben met een klein clubje gezellig ergens  koffie gedronken. Nadat ik mijn familie en kinderen op de hoogte had gebracht, kreeg ik weinig tot geen reactie of medeleven.  Ik heb dat kenbaar gemaakt aan mijn zussen hoe verloren ik me dan voel. En weer eens kwam ik tot de conclusie dat als jezelf niet in een zelfde situatie zit, je je niet goed kunt inleven wat de ander doormaakt. Mijn familie heeft altijd het idee dat ik het wel red, maar ze vergeten dat een belletje of lief appje (ze wonen ver weg) wel een troost is. Het maakt me intens verdrietig. Tot ik in het bos loop met mijn hondje en een vrouw zie lopen. Ze heeft een hoofddoek om, een te warme jas aan en loopt heel langzaam. Ze lijkt ziek, weet het wel haast zeker dat ze een chemokuur heeft gehad. Ik vind het moedig dat ze daar alleen loopt. Heeft zij ook niemand? Moet zij het ook allemaal maar alleen doen? Ik maak een opmerking over de lieve ogen van haar hond.                                                                                                                                                                                 ‘Als hij je aankijkt is hij om op te vreten… wat een lieve hond! “ En ze glimlacht en ik word blij. Ik realiseer me ineens iets. Als mijn kinderen en familie er zo van overtuigd zijn dat ik het allemaal alleen kan, waarom overtuig ik mezelf dan niet dat ik het kan en ze niet nodig heb? Ik ga rechter op lopen en voel mijn eigen kracht. En zo ga ik het doen. Vanochtend dacht ik dat het bij iedereen van jongs af aan al ingepompt wordt dat het niet erg is dat oude vrouwen alleen zijn. Het komt bijna in elk sprookje voor. Over mannen wordt dat niet zo vaak gezegd, denk ik nu even. Wel als het reuzen zijn…hahahaha.                                                                                                                                                                                        Het huis van die oude vrouw, de heks die alleen woont en zo vreemd is.  In elke straat wonen vrouwen alleen, dat is heel gewoon. Hoef je geen aandacht aan te schenken, lijkt dan wel. Het is niet raar dat je dan vreemd wordt. Niemand corrigeert je, je hebt losse contacten, het vormt geen groep, wie is dan je vertrouwenspersoon? Wie is je baken, waar je aan vast kunt klampen als je bij voorbeeld een ongeluk hebt gehad? Ik voel me soms een losgelaten projectiel, een rondvliegende ballon.  

#ontmoeting
25Apr2017
bijzondere vriendschap
Harmken

April 2017 Mijn vriendschap met Mia is heel bijzonder. Ze vindt me een engel die uit de hemel is komen vallen. Ik denk hetzelfde over haar. Op een dag in nov 2015 loop ik door het bos om mijn hondje uit te laten. Heel in de verte zie ik een vrouw zitten op het bankje waar ik ook vaak even van de zon geniet. Ze draagt een blauwe jas en heeft wit haar net als ik. ´Ik ga naast haar zitten,’ dacht ik. Ze begint meteen een praatje met me over haar telefoon en de foto's die ze heeft genomen. Met zijn tweeën buigen we ons erover en bekijken ze.  Ze zijn heel mooi. Zij ziet de schoonheid van de natuur, dat wordt me wel duidelijk. Ik spreek mijn bewondering uit over haar kennis van de nieuwste technieken wat betreft apparatuur. Ze is 83 jaar en heeft een grote one plus telefoon waar alles mee kan. Ze vertelt wat ze allemaal thuis heeft staan en nodigt me uit een keer langs te komen.  Ze blijkt al 44 jaar in een straat te wonen die achter mijn huis loopt. Ik heb haar nooit eerder opgemerkt. Ze was fotografe van beroep en heeft dertien jaar in Amerika gewoond. Het voelt alsof ik mezelf zie zitten, maar dan meer dan twintig jaar ouder.  Er ontstaat direct een band. Ze vertelt dat ze weinig heeft aan de vrouwen die ze kent van haar leeftijd. 'Ze hebben allemaal wat, de een heeft geen man en is eenzaam, de ander heeft een man en die doet het nooit goed of ze zijn ziek en ellendig. En als ik dan een keer klaag dat ik zo alleen ben, zeggen ze: Jij hebt niets te klagen. Je bent gezond, hebt een eigen huis, een auto en geld. Wat wil je nog meer?' Ik begrijp haar. Het gaat om het gevoel bij niemand nummer een te zijn, het missen van een intieme relatie, de intimiteit in bed en overal waar je samen bent, het even aaien, een knipoog van verstandhouding, dat soort dingen. 'Ik heb een vriend,'vertelt ze. 'Hij heet M. en is zo lief voor me, maar hij woont verder weg en kan niet vaak komen. We hebben samen  fotografie als hobby . Daar kwamen we achter toen hij me acht jaar geleden hielp met de computer bij me thuis. Ik had toen nog mijn man, O. Hij deed niets met me. Ik heb 57 jaar lang gezorgd dat hij het naar zijn zin had. Maar M. geeft me wat ik nodig heb: aandacht! Mijn vriendinnen begrijpen me niet. Hij is meer dan dertig jaar jonger dan ik. Maar wat maakt het uit. Hij heeft het ook niet gemakkelijk gehad. Opgegroeid in een kindertehuis. Hij is niet echt een mensen mens. Hij houdt ook veel van de natuur. Maar hij weet veel en kan me altijd helpen met mijn computer of met mijn telefoon. Soms blijft hij bij me slapen. Ik heb een bed voor hem op zolder: de man van de zolder, noem ik hem. Maar het wordt steeds minder dat hij blijft. Ik vind dat niet kunnen in een relatie. Dan ben je verplicht elkaar vaak te bezoeken en aandacht aan elkaar te geven’. Dit laatste zal ik nog heel vaak horen. Wordt vervolgd!

#eenzaam
17Apr2017
Alleen of eenzaam?
Harmken

Weer een familiefeest! Pasen. 16 april 2017Weken van te voren wordt er overal reclame gemaakt over eten, zitten aan een tafel met je familie met allerlei lekkere dingen, behorend bij het feest: eieren ( beschilderd of niet), jus d'orange, croissants, paashaas etc. Je kent het wel.Vroeger als kind en later als moeder was dat genieten. Gezellig gebabbel aan tafel, eitje tik en lachen.Ik woon nu al heel wat jaren alleen. Iedereen heeft het nest verlaten. Vanochtend ben ik lang in bed blijven liggen. Mijn hond vindt dat niet zo erg. Hij is gewend aan onregelmatige tijden van uitlaten. Ik app iedereen, deel de leukste filmpjes, die ik ook heb gekregen en wens iedereen: 'Vroeger zei ik "zalig" Pasen.' Dat was het. Ik vraag sommigen wat ze doen vandaag. Gelukkig, er zijn meer mensen die de dag alleen doorbrengen. Het is ook geen mooi weer, het nodigt niet echt uit om naar buiten te gaan.Ik heb een afspraak met mijn oudste vriendin van 85 jaar. Wij gaan naar een restaurant aan het meer koffie drinken met gebak. Ik wandel eerst gauw een stukje met mijn hondje, want met haar zal de wandeling niet lang zijn. Ik haal haar op met de auto. Mijn hondje mag achterin. ZIJ gaat naast me zitten. Het eerste woord is al negatief. "Wat een weer, geen weer om te wandelen."Inderdaad, als we aankomen, zeg ik, "We gaan even hier een stukje langs het water". Waarom?" Vraagt ze. "Nou, om de hond uit te laten". Oh, het is mij veel te koud. Ik ga wel vast naar binnen". Ik loop een stukje en geniet van de frisse wind langs mijn hoofd en het geklots van het water. Ze zit midden in de ruimte van het restaurant voor het raam en kijkt naar buiten om naar de bootjes te kijken (die nu niet komen). Oh nee, ze is met de telefoon bezig, zie ik, voor de zoveelste keer het berichtje van haar zeer geliefde vriend te lezen. Hij is dertig jaar jonger dan zij. "Heeft ie nóg niet geantwoord. Ik heb om tien uur het berichtje al verstuurd. Is dat nu houden van? Hij zou zich verplicht moeten voelen om meteen te antwoorden." Het worden twee zware uren voor mij aan die tafel. Soms gaan onze stemmen iets harder. Ik zie de mensen om ons heen naar ons kijken. Ik praat namelijk niet met haar mee, maar zeg steeds hoe het werkelijk is. ZIJ heeft deze man ontmoet toen haar man nog leefde acht jaar terug. Hij hielp haar met de computer en beiden waren ze zeer geïnteresseerd in fotografie. Vele uren brachten ze samen door. Hij kreeg een vriendin en verhuisde 100 km verderop. Haar man overleed. 58 jaar heeft ze alles gedaan om hem gelukkig te maken., vertelt ze me steeds. Alles deed ze alleen. Hij gaf haar weinig tot geen liefde. Toen die jonge man op haar pad kwam ervaarde ze dat het ook anders kon. Hij kwam langs en bleef vaak een nachtje slapen. Soms kroop hij bij haar in bed en hield haar vast. Zij claimde hem. Het contact werd van lieverlee minder intensief. En zij steeds ongelukkiger. Je moet weten, ze is modern, heeft meerdere computers en tv's, laptop, nieuwste telefoon, een auto, veel geld en geen lichamelijke problemen. Helaas ziet ze alles negatief., de onderkant van het tapijt! Haar vriend deugt niet meer. Ze moet het er maar mee doen. Niets is meer leuk. Ze mag niet klagen, zeggen haar vriendinnen. Ze is niet dement of zo, maar heel hardnekkig in haar overtuigingen. Haar vriendinnen komen bij haar omdat zij ze aandacht geeft. Dat verwachten ze van haar, zegt ze.Enfin, ik begin over andere dingen te praten en er komt zo nu en dan een lachje. Van haar vriendinnen heeft er eentje kanker, twee hebben net hun man verloren en een ander komt alleen maar met de wachttoren om haar over te halen haar geloof aan te nemen.Ze weet wat haar mankeert: ze mist liefde en aandacht. En dat is ook zo. Niemand kan de plaats invullen van een geliefde. Ik weet een andere oorzaak van haar depressie: haar jeugd. Haar moeder zei altijd: "Neem geen kinderen want daar krijg je alleen maar verdriet van. Als jij uit huis gaat en trouwen dan ga ik met je jongere zus meteen weg bij deze man." Toen ze achttien was is ze dan ook met de eerste beste man getrouwd en mams vertrok naar Amerika. Ik ben altijd alleen en soms heb ik tijden dat ik wel een man van de straat wil plukken. Maar zij? ZIJ is depressief van eenzaamheid en niet veel alleen. Samen zijn we van alles wat!!Harmken