Happy Hair

Lid sinds: 20-04-2017

#Verschrikkelijk
17Oct2017
Net als je denkt dat je je leven weer een positieve wending krijgt, dan....
Happy Hair

Na een paar maanden te hebben gesukkeld met mijn gezondheid, was na de zomervakantie mijn energiepeil weer op punt, had ik werk in het vooruitzicht en een huurhuisje met wat meer slaapkamers(2 is echt te weinig met 5 kids) op het oog. Alles ging goed, ook in de zaak van mijn man en mijn schoonbroer liep alles op wieltjes. Tot ik op 19/09/2017 dat verschrikkelijke telefoontje kreeg van de neef van mijn man: er was een ontploffing geweest in de garage, vermoedelijk een lekkende lpg-tank van een auto, en mijn man , zijn collega en een bezoeker waren ernstig gewond geraakt. Daar stond ik dan, in de H&M met mijn handen vol kleren voor onze oudste zoon, niet wetende wat ik eerst moest doen. Ik heb de kleren laten liggen en ben naar buiten gegaan, niet meer wetende wat er nu juist gezegd was, ben in mijn auto gesprongen om naar huis te rijden en terug te bellen naar zijn neef.  Ondertussen was de brandweer en politie al ter plaatse en waren de slachtoffers al naar het ziekenhuis dat godzijdank nog geen 500m verder is en  het beste brandwondencentrum heeft in de omstreken.  Mijn blije positieve mind was ondertussen alweer omgeschakkeld naar de overlevingsmodus, even resetten : geen huurhuis, we kunnen nu niet meer verhuizen, minder inkomen, we moeten zuiniger leven, oké check, dat kunnen we wel. Nu de kinderen ophalen, scholen verwittigen, en met zijn allen naar het ziekenhuis en alstublieft je kop erbij houden en nergens tegen rijden! Ondertussen was het al een uur of 5 toen we in het ziekenhuis aankwamen, ik wist toen eigenlijk nog altijd niet wat er juist was gebeurt( en dat weet ik nu nog steeds niet), en hoe erg mijn man er aan toe was. Om 19h mochten we hem eindelijk zien, het verdict: 67% verbrand over heel zijn lichaam en gezicht, in een medicamenteuze coma en voor de volgende 48h in acuut levensgevaar! Daar sta je dan, naast een bed met iemand die helemaal is ingepakt in verband, zodanig dat hij niet herkenbaar is en met allerlei machines om hem heen. Jezus mina als hij dat maar overleeft! De gedachte of het misschien niet egoïstisch is om te willen dat hij dit overleefd, spookt vaak door mijn hoofd. Wat voor een leven zal hij nog hebben ?! En aan de andere kant heb je dan weer zoiets van hij moet vechten voor zijn 5 kinderen en voor mij! Ondertussen zijn we 4 weken verder, en wordt hij vandaag voor de 4de keer geopereerd. Door de omvang van zijn brandwonden is het voor de dokters moeilijk te bepalen wat ze iedere keer gaan doen. Zijn wonden zijn overal schoongemaakt en er is overal donorhuid opgelegd als voorbereiding op een transplantatie van zijn eigen huid. De eerste transplantatie hebben ze vorige week gedaan in zijn hals en aansluiting met zijn borst. Vandaag gaan ze proberen om zijn benen al een stukje te doen. Gisteren had hij voor de eerste keer geen verband meer op zijn gezicht en was hij weer echt herkenbaar, wat een opluchting! Voor de rest houden ze hem nog in een coma, zolang het nog nodig is (3à4 weken), maar hij is nog wel altijd in levensgevaar, iedere infectie kan fataal zijn, dus ik hoop dat hij het zo goed blijft doen als tot nu toe. Mijn overlevingsmodus is ondertussen weer afgeslagen en mijn energiepeil is onder nul gezakt. Ik sleep me voort en heb mijn potje met geduld weer gevuld. Ik zal er zuinig op moeten zijn, want dit gaat nog heel lang duren: 9 maanden à 1 jaar ziekenhuis en daarna nog een lange revalidatieperiode, dus de volgende 2 jaar zitten we hier nog in ons ieniemienie huisje met 5 kids! Dan maar proberen het beste er van te maken en eventueel hier en daar een verbouwinkje te realiseren. Positief blijven is en blijft mijn kracht , en met de steun van familie en vrienden slaan we ons ook hier weer door! Ik heb een crowdfunding aangemaakt, omdat ik uit ervaring weet wat voor een financiële deuk dit zal veroorzaken! Deze link mag gekopieerd en gedeeld worden aub. http://www.worldofcrowdfunding.com/hulp-voor-slachtoffers-van-brandwonden Ik hou jullie op de hoogte van de verdere vooruitgang!  En alvast bedankt voor het delen en eventueel doneren! Keep calm and stay positive!! Beloon de maker en jezelf Word gratis lid. Aanmelden

#Speeltuin
06May2017
Aan de man in het park:'Bedankt om onze avond zo te verknallen!'
Happy Hair

Na het avondeten trok ik met mijn 3 jongste kinderen naar het park om er te spelen in de speeltuin. Een 10 minuten later kwam er een man met zijn 2-jarig zoontje spelen op het klimrek, toen vond ik je nog sympathieke meneer. Mijn sympathie keerde zich eerst om in verbazing, ja verbaasd was ik op de manier waarop je de jongen toesprak die de bal van je zoontje wegtrapte. Ik snap dat je boos was en je wat respect wilde afdwingen, maar dat lukt niet als je jezelf en je kind niet respecteerd. Oké je wilde je zoon laten zien dat papa het wel zou regelen, en dat hij misschien trots op jou zou zijn, zijn held die de bal wel zou terug krijgen, maar het enige dat ik zag in je zoon zijn ogen was angst; angst en verwarring. Of het nog niet genoeg was om bedreigende taal tegen de groep jongeren te gebruiken, moest je ook nog zo nodig je agressief opstellen tegen één van hen die er eigenlijk niks mee te maken had, terwijl ik me over jou zoon ontfermde om hem wat af te leiden en hem gerust te stellen. Toen je eindelijk de bal van he zoontje terug had en naar hem toe kwam gelopen rook ik de walm van alcohol die rond je hing en dat was niet van één glaasje! Op dat moment had je je zoontje moeten vastpakken en je moeten verontschuldigen tegen hem en eigenlijk ook tegen al de andere kinderen in de speeltuin, want die zaten van angst allemaal hoog in het klimrek. Maar nee hoor, toen je hoorde dat de jongeren in kwestie naar de politie wilde gaan omdat  je de brommer van een van hen had beschadigd, toen sloegen je stoppen helemaal door en rende je op hen af. Ik tilde je zoon op om hem te beschermen en omdat ik niet wou dat hij zou zien wat er ging komen : zijn vader die gewoon lukraak op een van de jongeren begon te stampen en slaan en de andere jongeren die op hun beurt weer op jou sprongen om hun vriend te beschermen. Ouders kwamen ineens van overal om jou en de jongeren uit elkaar te trekken terwijl ik jou huilende zoon troostte. Gelukkig konden de andere ouders je wat tot bedaren brengen en trokken de jongeren snel weg uit het park, ik gaf je je zoon en zei: ' kalmeer en denk aan je zoon, hij is nu het enige dat belangrijk is.'  Je trok weg met je zoontje, terug naar huis , en samen met de andere ouders kalmeerde ik onze eigen kinderen die geschrokken waren van alles wat er gebeurd was, niet begrijpende waarom je zo agressief was.  Mijn kinderen vroegen zich af waarom je niet gewoon op een beleefde maar strenge toon had kunnen vragen om de bal terug te brengen, tja dat had natuurlijk ook gekund en dan liep je nu niet rond met een blauw oog en een getraumatiseerde zoon. Nadien zagen we je terug in het park, deze keer niet met je zoontje, maar met een vriend en jullie zochten naar de jongeren, waarschijnlijk niet om met hun een babbeltje te doen...  Onze fijne avond in het park is dankzij jou omgedraaid in een avond vol ongeloof en afgunst,en zal waarschijnlijk nog wel even in de hoofdjes van mijn kinderen nazinderen. Ik heb medelijden met je eventuele partner , maar nog het meest met je zoontje: ik hoop dat je trots bent op jezelf en hetgeen je deze avond bereikt hebt en ik hoop dat je zoontje opgroeit tot een beter man dan jij! En aan de jongeren: 'Een simpele sorry voor het wegschoppen van de bal had best gemogen!' Bedankt voor het verknallen van onze avond, sukkel!

#Leven
28Apr2017
Discussie: ben je bang om te sterven?
Happy Hair

Haal deze tekst weg en vul hier je tekst in. Eenmaal per week werk ik in een bejaardentehuis als kapster en dit sinds vorig jaar.  Nu moet ik zeggen dat er toch heel veel dingen zijn waarover je na begint te denken als je met oudere mensen werkt. Zo staat het voor mij bijvoorbeeld al vast dat als het aan mij ligt, mijn moeder en stiefvader, nooit in een bejaardentehuis terecht komen. Niet omdat het daar zo slecht is, maar gewoon omdat ik ondervind dat de mensen er toch eenzaam zijn en het best moeilijk is om met iedereen overeen te komen. Maar goed dat even ter zijde, deze week was ik twee dametjes (86jaar en 80 jaar oud)hun haar aan het kleuren, toen ze elkaar over hun leven, hun mannen , en kwaaltjes begonnen te vertellen. De oudste van de twee is eenzaam en vind dat ze al veel te oud is ,ze zou liefst zo snel mogelijk sterven, maar is bang om pijn te lijden tijdens het sterven en is als de dood voor een leven NA de dood. Ze is heel vastberaden en wil zeker niet meer terugkomen op aarde. De jongste van de twee is dan weer bang OM te sterven en vind zichzelf nog veel te jong om te gaan en wilt nog leuke dingen doen en frietjes met biefstuk eten. 'S avonds is ze bang om te gaan slapen omdat ze denkt dat ze niet meer wakker wordt. En toen kwam de GEVREESDE vraag mijn richting uit: Ben jij bang om te sterven?😬 Euuuhhhh, nee en ja. NEE ik ben niet bang om dood te gaan, maar toch ook weer wel, ik zou NU wel bang zijn, maar later als ik oud ben NIET. Ik zou nu eigenlijk vooral bang zijn over het lot van mijn kinderen, ze zijn nog zo jong. En mijn partner, tja zou hij het wel aankunnen, zo alleen met 5 kids?🤔  Ik weet het niet hoor, ik denk er niet graag over na, maar soms moet je er even bij stilstaan om dan weer vrolijk verder te gaan.😁 In ieder geval word ik af en toe met de neus op de feiten geduwd en sta ik er even bij stil, maar ik hoop dat ik toch nog een poosje mee mag! En dat ik toch bij een van mijn kinderen mag wonen.😉 En jullie? Denk je hier over na?  BEN JE BANG OM TE STERVEN?

MEER