Nance (Adriana SA)

Lid sinds: 16-08-2017

Hoi, ik ben Nance, auteur van 'De overgang, meer dan een hot flash.'
Ik schrijf regelmatig voor een groot platform over een stalker die mij al jaren kwelt, de overgang. Schrijven is mijn passie, iets waar ik mezelf compleet in kan verliezen en is mijn uitlaatklep. Vooral korte verhalen en de ultra korte 55 woorden verhaaltjes, staan bij mij op een gedeelde eerste plaats. Ook schrijf ik veel over Alzheimer, een sluipmoordenaar die zich meedogenloos in het leven van een dierbare kan wurmen.
#overgang
26Sep2019
Opvliegers
Nance (Adriana SA)

Een opvlieger, zweetaanval, hotflash of een stijger, zoals ik ze wel eens noem. Vreselijke krengen zijn het, die wanneer je dat toelaat, je hele leven behoorlijk kunnen beheersen. Ze beginnen diep onderin je buik en tergend langzaam verspreidt de verzengende hitte zich naar je hals en gezicht. Ineens zit je middenin een reclame voor zontomaatje en paniekerig voel je hoe het zweet je aan alle kanten uitbreekt. Degene waarmee je staat te praten kijkt je licht verontrust aan of doet hard zijn best om net te doen alsof je niet de roodste kop aller tijden hebt gekregen. Jemig, wat zou het op dat moment toch fijn zijn als de grond open zou barsten en je langzaam in een gat zou kunnen verdwijnen. Je kunt geen kant op dus laat je, je lichaam overnemen door die allesoverheersende hitte. Hevig zwetend en met een hoofd dat bijna paars is geworden praat je verder en probeer je krampachtig de indruk te wekken, dat er weinig aan de hand is. De mensen om je heen kijken je inmiddels ook maar meewarig aan. Soms zit er een blik van herkenning tussen en wissel je snel een blik van verstandshouding naar elkaar. Wanneer je niet snel genoeg bent met het vermelden van je persoonlijke hittegolf, krijg je de vraag waar ik altijd wat moeite mee heb. ‘Heb je het warm, meid?’ Jemig, dat zie je toch?! Het zweet spuit van alle kanten uit mijn lijf en gezicht dus laat me met rust en focus je op iets anders, alsjeblieft. Gehoorzaam antwoord je, ‘Ja, ik krijg een opvlieger,’ terwijl je paniekerig zoekt naar iets wat kan fungeren als waaier. Je wordt daar een expert in, want het lukt mij zelfs om met een zak sla, mijzelf wat koelte toe te wapperen. Zo komt vaak het gesprek op de overgang en al haar charmante bijkomstigheden. De meest opbeurende horrorverhalen krijg ik dan te horen. Ik kap dat soort gesprekken af en vlucht naar huis waar ik mij ontdoe van zoveel mogelijk kleding om heerlijk ongegeneerd uit te kunnen dampen en mijzelf, voor heel eventjes dan, een beetje zielig te vinden.

#overgang
26Sep2019
Me, Myself & I
Nance (Adriana SA)

Ik loop er voortdurend tegenaan, vrouwen die krampachtig op zoek zijn naar balans. Een verschijnsel wat zo bij de overgang hoort. Het feit is helaas, dat veel vrouwen altijd de focus op alles en iedereen, behalve zichzelf hebben gelegd. Ineens willen ze dat niet meer, hebben nergens zin meer in en hebben het daar moeilijk mee. Waarom?De hormonen om ‘te zorgen’ nemen af tijdens de overgang, een heel natuurlijk proces. Het mooie van dit gevoel, wat de overgang met zich meebrengt, is dat vrouwen zich voorzichtig bewust worden van het feit dat het oké is om eens voor zichzelf te kiezen. Vrouwen groeien uit de zorgrol en realiseren zich ineens, dat zij er ook nog zijn. Die nieuwe vrouw met nieuwe verlangens, ideeën en prioriteiten. Wat een shock! Het gebeurt niet voor niets, het is nu tijd voor jezelf en dat is mooi, toch? Er wordt mij zo vaak gevraagd, hoe ik dat dan doe. Nou gewoon, doen of niet doen! Zo simpel is het namelijk, tijd heb je niet…tijd maak je. Ik heb bijna drie jaar in de bank gehangen, al chips en m&m’s vretend, niets anders gedaan dan de kantjes eraf lopen, films kijken en boeken lezen. Ik heb ook nergens zin in gehad en heb daar doodgewoon aan toe gegeven. Je lijf vraagt namelijk om die tijd en rust voor jezelf…en ik voelde mij er ook nog eens niet, ja je leest het goed, niet schuldig om. De enige schuld die ik af en toe voelde was dat ik mijn lijf naar een ongekend hoog gewicht had gevreten, maar ja, dat was weer een andere zorg voor later. Ik had dit nodig en heb het op een dag ook gewoon kenbaar gemaakt tijdens het eten. Ik flapte het er ineens uit. ‘Hé jongens, ik ben het helemaal zat om altijd maar achter iedereen aan te lopen. Het wordt tijd dat jullie ook eens mee gaan denken hier in huis. Zorg maar eens lekker een keer voor jezelf, ik kap ermee. Moeders gaat vanaf nu voor de verandering eens lief zijn voor zichzelf!’ Vorken bleven steken tussen de borden en de laadklep van mijn mannen, mondjes stonden open en ogen wijd opengesperd, vol ongeloof. Zei ze dat nou echt!? Een kodak momentje was het en ik heb er alles aan moeten doen om niet de slappe lach te krijgen. Soms is het wel eens goed om zomaar een bommetje neer te gooien, de boel even lekker op te schrikken. Maar goed, er werd geluisterd en geaccepteerd, want moeders was ‘on strike!’ Wat ik hiermee wil zeggen? Accepteer wat je voelt, geef eraan toe en doe eens iets voor jezelf. Ga gewoon gezellig de hort op, naar de bios, lekker lunchen of naar een concert met vriendinnen. Ga een weekend naar een Spa. Doe iets. Geen zin in? Ga je toch lekker op je reet zitten tot er bijna eelt op groeit…so what! Pak die tijd, want je mag en kunt het gewoon opeisen. Je gezin is onderhand oud en wijs genoeg om te begrijpen dat moeder-de-vrouw- tijd ook heel belangrijk is. Moeder-de-vrouw blij…iedereen blij ;)

#alzheimer dementie
26Mar2019
Altijd maar afscheid nemen
Nance (Adriana SA)

Ik ben weer terug van een paar dagen logeren bij mijn ouders. Ik doe dat regelmatig want mijn ouders wonen niet naast de deur. Mijn moeder heeft zwaar Alzheimer en mijn bijna 85 jarige vader staat er grotendeels alleen voor. Vandaar dat ik er, buiten onze 2 maandelijkse bezoekjes, dus regelmatig een weekje ben. Zo kan ik ook zien of alles nog in goede banen loopt en of mijn vader niet door zijn hoeven gaat.  Deze keer moest mijn vader een chirurgische ingreep ondergaan en dan is uiteraard weer hulp vereist. Ik vertroetel hem dan lekker zodat de zorg even van zijn schouders valt in de dagen dat ik er ben. Hij laat op het moment dat ik binnen kom zo´n beetje alle zorg en sores ter plekke los en neemt zijn tijd om ´in te storten.´ Iedere avond zie ik met vertedering en een gevoel van liefde en respect hoe hij, diep in slaap, in zijn luie stoel bij ligt te tanken.  Mijn moeder is ziek geweest. Een blaasontsteking die met antibiotica goed te verhelpen is en dit was dus ook bij haar het geval en haar blaasontsteking is genezen. Alleen heeft deze infectie een enorme impact op iemand met Alzheimer. Ze is dus niet één of twee stappen achteruit gegaan, maar een complete marathon. Het is gewoon niet te bevatten wat dat met iemand kan doen. Ze is totaal van het padje af, snapt werkelijk niets meer, slaapt heel de dag en heeft qua conditie zwaar ingeleverd.  We zien dat het moment dat ze uit huis geplaatst moet worden nu wel heel erg snel dichterbij komt. Mijn vader heeft het daar ontzettend moeilijk mee. Ze zijn in juli 60 jaar getrouwd en nooit een dag zonder elkaar geweest. Ga er maar aan staan om dan iemand weg te moeten brengen. Mijn hart verscheurd gewoon, wanneer ik eraan denk. Toch moeten we er langzaamaan naartoe gaan werken, ik moet tenslotte niet alleen aan het welzijn van mijn moeder denken, maar ook aan die van mijn vader. Mijn moeder kan dan eindelijk het gevoel dat ze de godganselijke dag moet presteren loslaten en de tijd die haar nog rest in alle rust doorbrengen. Maar goed, ik heb deze dagen weer als een koe moeten herkauwen en alles voor de zoveelste keer een plekje gegeven. Wat ben ik dankbaar dat ik schrijf! Het is mijn manier van verwerken en los kunnen laten.

#pseudoniem
27Dec2018
Dag, pseudoniem?
Nance (Adriana SA)

Schrijven doe ik al een aantal jaartjes. Mijn laptop stond bol van de stukjes die ik had geschreven. Begin 2015 vond ik een schrijverssite waar ik onder een pseudoniem schoorvoetend mijn eerste blog plaatste. Met mijn hart in mijn keel keek ik ieder kwartier of ik een reactie kreeg, doodsbang om afgekraakt te worden. Jaja, ik blaak van het zelfvertrouwen. Tot mijn grote opluchting en vreugde kreeg ik positieve reacties. Veilig achter mijn laptop, een profielfoto waar ik niet uit te halen was en uiteraard mijn pseudoniem, bleef ik het ene stukje na het andere schrijven. Af en toe publiceerde ik wat en mijn stukjes werden gelezen en gewaardeerd. Ik was trots, mijn zelfvertrouwen groeide en met het schaamrood op mijn kaken liet ik, voor het eerst, wat van mijn korte verhalen lezen aan mijn beste vriendin. `Meid, hier moet je iets mee gaan doen,´zei ze. Ondertussen kwam ik in 2017 bij Yoors terecht en met het zweet tussen mijn bilnaad begon ik hier ook stukjes te plaatsen. Doordat ik in een versnelde overgang was gekomen schreef ik daar veel over, zoveel eigenlijk, dat het gevormd kon worden tot een kleine verhalenbundel. Tijdens een impulsieve bui en waarschijnlijk in een moment van totale verstandsverbijstering, stuurde ik mijn manuscript naar een uitgever. Het zou toch niets worden maar dan kon ik zeggen dat ik het in ieder geval had geprobeerd. Na een week kreeg ik een mail, ze waren zo enthousiast en hadden interesse. Ja maar…oh oké! Totaal in shock hield ik het voor mijzelf, alleen mijn man vertelde ik (helemaal flabbergasted) het nieuws. Blijkbaar schreef ik dus goed genoeg om het uit te geven. Ik vind het nog steeds wat onwerkelijk. Weer een week later kreeg ik een mail dat mijn bundel in november uitgegeven ging worden. Gierend van de zenuwen heb ik het toen maar rondverteld. Mijn god, ik moest met mijn billen bloot. Veel mensen waren verbaasd…schrijf jij dan? Een pseudoniem maakt het zo makkelijk om te schrijven. Vinden ze het niets, weten ze toch niet wie je bent. In paniek belde ik de uitgever dat ik anoniem wilde blijven. Waarom? Weet ik veel, ik heb niets met publiciteit en alles wat daarbij hoort. Maar goed, in die drie maanden gekkenhuis dat mijn bundel uitgegeven werd, begon mijn rollercoaster. Anonimiteit zat er niet in, ik was alle controle kwijt. Wanneer ik nu mijn naam (mijn eigen of pseudoniem) Google, kan ik er niet omheen en eerlijk gezegd vind ik het nog steeds niet echt prettig. Doodsbang was ik voor reviews, want dat is voor iedereen zichtbaar. Familie, vrienden en bekenden lazen mijn boek, wat zouden ze ervan denken…en van mij? In het dorp waar ik woon herkenden mensen mij van het paginagrote artikel wat in het AD was gepubliceerd. Vreselijk vond ik het en heb er gewoon wakker van gelegen. Als een schichtig hert liep ik over straat.  Ik ben nu ruim een jaar verder, met hier en daar wat rimpels en grijze haren erbij en heb mij er zo goed en kwaad als ik kan in berust. Hier op Yoors, is nog één van de weinige plekjes waar ik in mijn veilige bubbel zit. Zoals ik langzaam in mijn pseudoniem ben gegroeid, ben ik ook langzaam uit mijn Adriana-naam aan het groeien. Kom op, ik moet hier ook gewoon uit mijn schulp kruipen en onder mijn eigen naam verder schrijven. Waarom is het onder een pseudoniem een zoveel veiliger gevoel dan wanneer je dat onder je eigen naam doet? De waardering, hetzij goed of minder goed, blijft hetzelfde. Een vreemd en veelzeggend iets over mijzelf en mijn onzekerheid, waarvan ik nog steeds niet weet waar dat precies vandaan komt.

#alzheimer
24Dec2018
Over(denk)gang
Nance (Adriana SA)

De overgang is voor veel vrouwen een fase in hun leven van bezinning, waarin ze ´oud zeer´ verwerken of terug denken en begrip kunnen vormen voor bepaalde gebeurtenissen. Ook is het die fase waarin je, je huidige leven onder de loep neemt. Gevoelens en emoties zijn ‘heightened’ en komen dubbel zo hard binnen. Ik moet zeggen dat ik dit zelf geregeld, in meer of mindere mate, ervaar.Ik denk vooral veel terug aan mijn moeder. Een krachtige, liefdevolle en zorgzame vrouw, die eerlijkheidshalve ook niet altijd even makkelijk was. Tja, denk je nu, iedereen heeft zijn haken en ogen, en dat klopt. Dat neemt niet weg dat ik, nu ik zelf in de overgang ben, dit soort dingen van vroeger de revue laat passeren. Mijn moeder heeft Alzheimer, een vreselijke slopende ziekte, die haar tot op het bot veranderd heeft naar een afhankelijk en onzeker hoopje mens. Een schim van de vrouw die ze ooit was. Ondanks het verdriet, de onmacht, het gevoel van intens medelijden en de boosheid die dit met zich meebrengt, voel ik ook een vorm van gelatenheid. Dat komt door het ontzettende lieve en schattige moedertje wat zich ontpopt heeft tijdens haar ziekte.Toch is er ook iets wat mij daarin bezig houdt. Is dit nu mijn echte moeder of was het die totaal andere vrouw? Is dit haar ware karakter en is mijn moeder nooit echt zichzelf geweest? Of is dit een mengelmoesje van de vrouw van vroeger? Ik breek er mijn hoofd soms over. Gek genoeg voel ik mij soms ook schuldig, omdat deze moeder veel zachter en opener is dan de moeder van vroeger en ik haar ontzettend lief vind. Deze moeder kroelt vaak en zegt regelmatig dat ze van mij houdt. Deze moeder wil lichamelijk contact. In het begin wist ik niet goed hoe ik daarmee om moest gaan, wanneer ze mij beetpakte en zo vol overgave kroelde of de liefde verklaarde. Een probleem, levensvragen of iets belangrijks met haar delen, gaat niet meer. Ik mis dat heel erg. Vroeger kon ik zo kwaad op haar worden wanneer ze mij weer eens de les las of tegen mij aan liep te zeuren. Nu zou ik er alles voor doen dat ze mij weer eens op mijn vingers tikt. Dat ik haar dan, net als vroeger, weer eens de volle laag kan geven omdat ze in mijn ogen bemoeiziek is. Of dat ik haar om raad kan vragen, hoe zij dat nu vroeger deed, maar ook dat gaat niet meer. Ik kan alleen nog eenvoudige en open vragen stellen. Wanneer je haar iets vraagt, waar ze geen antwoord op kan geven omdat ze het niet meer weet, zie je het ongemak en de angst in haar ogen. Angst omdat ze bang is dat je verder vraagt en ongemak omdat ze zichzelf in deze vergevorderde fase nog steeds schaamt en verzet tegen haar ziekte. Wat erg is dat toch. Het verzet is wel vele malen minder, ze weet niet meer hoeveel kinderen of kleinkinderen ze heeft, vergeet onze namen en laatst was ze verbaasd toen ze hoorde dat ik getrouwd was. Mijn verhalenbundel zwerft door het huis en ze bladert het geregeld door. ‘Wat een leuk boek,’ zegt ze dan. De foto van mij die prijkt op de achterflap, zegt haar niets. Wat hartverscheurend en verdrietig dat ze dit niet meer bewust meemaakt, dat haar dochter een boek geschreven heeft. Wat zou ze trots zijn geweest. Het maakt dat ik mij soms eenzaam voel en het gevoel van onmacht en onrechtvaardigheid mij bij de strot grijpt. Hoe wrang is het, dat je iemand zo ontzettend mist, terwijl ze er fysiek nog is. Mijn moeder staat op het punt van uithuisplaatsing naar de permanente zorg en al mijmerend denk ik vaak na over hoe het er op dit moment voorstaat binnen onze familie. Ik heb twee zussen, waarvan één met down en de andere aan de andere kant van de wereld woont, een moeder in het vergevorderde stadium van Alzheimer en mijn vader die er grotendeels alleen voorstaat omdat ik niet echt naast de deur woon. Het zijn deze keiharde feiten die ik nu overdenk en maken dat ik soms zou willen gillen van onmacht en frustratie. Ondanks dit alles, voel ik mij gezegend dat ik mijzelf kan verliezen in het schrijven, het is mijn uitlaatklep. Mijn baken in een woelige zee van emoties, die mij houvast geeft. Wanneer gedachten of emoties mij teveel worden, klim ik in mijn toetsenbord en tik erop los. Erover praten vind ik moeilijker omdat woorden soms de lading niet dekken, erover schrijven gaat mij beter af en woorden vloeien uit mijn handen. Het werkt zo helend en wanneer ik het stukje na een paar dagen terug lees, zie ik alles zoveel helderder. Ik schrijf, begrijp en verwerk, waardoor ik ondanks alles groei en bloei in deze fase van mijn leven.

MEER