Charissa Kalloe

Lid sinds: 15-03-2018

#leven als blinde
10Sep2018
Hoe ik als bijna blinde mijn weg vind
Charissa Kalloe

Mensen vinden het vaak heel knap hoe blinden en slechtzienden hun zelf door het leven helpen. Dat ze dat allemaal gewoon zelf kunnen. En ik, ik geef ze geen ongelijk. Dat zeg ik niet omdat ik zelf bijna blind ben, maar omdat ik zelf één van die mensen was. Ik neem jullie mee in de tijd dat ik nog goed kon zien. Ik deed vaak boodschappen met mijn moeder en vaak zagen wij in het winkelcentrum een blinde man lopen. Met m’n mond op een kiertje was ik hem met veel bewondering aan het volgen. Hoe doet ie dat nou? Hoe weet hij waar hij loopt, of weet hij alles uit zijn hoofd? Vragen die onbeantwoord bleven, maar die ik ook weer zo was vergeten zodra ik de visuele wereld weer betrad. Zelf ga ik nu 8,5 jaar door het leven als bijna blinde en het is verdomd, maar ik heb de vragen kunnen beantwoorden. Het is namelijk alleen zo dat je het kunt begrijpen als je het zelf meemaakt. Wanneer jij je niet zo zult focussen op je zicht, believe me, je zult dan ook ineens ‘meer’ horen. Liever een lelijke waarheid dan een mooie leugen Ik kon mezelf zoveel schijn voorhouden als ik maar zou willen. Ik had heel vaak de gedachte om zonder blinde stok naar buiten te gaan, ik wist immers overal de weg. Of dat ik rondjes wilde fietsen in de straat om het gevoel niet los te willen laten. Dit is ook een enkele keer gebeurd. Op dit soort momenten wil je het liefst het oude vertrouwde blijven vasthouden. Gewoon zoals het was en niet anders. Ik wil niet dat het anders wordt. Maar niets is minder waar, helaas. Ergens in mijn hoofd wist ik heel goed dat het niet, nee… nooit meer hetzelfde zou worden. En daar moest ik mee dealen. Ik moest daarmee leven, leren leven. Ik ben daarvoor ook naar een kinderpsycholoog geweest en ik moet zeggen, het heeft mij ontzettend geholpen. Ik hoorde wel al van zoveel mensen om mij heen dat ik zo sterk en krachtig ben, maar elke strijder draagt ook een schild, nietwaar? Ik wist dat ik het hierboven genoemde, en nog veel meer, moest opgeven en dat had voornamelijk tijd nodig. Tijd, maar ook kracht en doorzettingsvermogen. Hoe vaak ik wel niet huilend in een hoekje heb gezeten of ontzettend boos werd omdat de dingen niet lukte zoals ze zouden moeten. Maar weet je nou wat het rare is? Al lukte het mij negen keer niet, hoe dan ook zou ik ervoor zorgen dat het de tiende keer wel zou lukken. Ik wilde helemaal niet stilzitten, maar juist doorgaan met mijn leven. Moest ik blind leren typen, wilde ik ook echt bewijzen dat ik het zou kunnen. Met meer dingen was dat zo. Het gaf mij een soort kick dat het me dan ineens wel lukte. Dat ik ineens wel zelf een glas drinken in kon schenken zonder de helft ernaast te gieten, of dat ik op een gegeven moment zelf mijn boterham kon smeren. Dit soort overwinningen’ deden mij zoveel goeds dat ik wel verder wilde met mijn leven. Het moment van de waarheid Toen kwam het moment om mijn niet-echt-zichtbare-beperking wel bloot te stellen aan de rest van de wereld. Ik moest leren lopen met een taststok. Zo’n blinde stok, weet je wel? Je ziet namelijk niet aan mijn ogen dat ik een visuele beperking heb. Ik moest mezelf over de streep trekken. Hoe dan ook wist ik dat ik ermee moest lopen, want ja… Op een dag moet ik toch een keer zelf de deur uit zonder aangereden te worden, dacht ik. Het was verschrikkelijk, in het begin dan. Heel ongemakkelijk liep ik met dat ding in mijn hand. Ik vond het afschuwelijk. Van links, naar rechts en TSJAKKA, handvat in je buik. Ik heb heel wat gevloekt, geloof me. Maar ook daar vind je de handigheid in. Je moet namelijk met het handvat naast je heup lopen en niet voor je. Als je dan een obstakel raakt, ja, dan steekt het handvat in je buik. Pff, ik heb het geweten, haha. Elke keer weer ging het een stuk beter. Ik leerde de routes in de buurt en liep die dan met de begeleider. Soms liep zij dan achter mij om te zien of ik het alleen kon. Er was ook zo’n dag dat ik alleen naar de supermarkt wilde gaan. Ik had de route tevens geleerd en dacht dat dit een mooie kans was. Mijn moeder was ook iets vergeten dus het was in mijn ogen een win-win situatie. Echter dacht mijn moeder daar heel anders over en ik kreeg dat een beetje door. Ze reageerde niet echt op mijn aanbod en zei dat mijn broer het wel even snel kon halen. Dit maakte mij boos en verdrietig en ik bleef standvastig doorgaan. Uiteindelijk stemde mijn moeder in al was het niet van harte. Trots liep ik de deur uit met mijn stok. ‘I got this!’ is wat ik dacht. En zo zie je maar weer, wanneer ik de route alleen loop zijn er weer wegwerkzaamheden. Dus ik baalde en dacht bij mezelf hoe ga ik dit nu oplossen. Gelukkig zag een buurmeisje mij en hielp mij om de werkzaamheden heen. Tsja, soms heb je gewoon geluk. In de winkel ging het perfect. Ik vraag altijd of er een medewerker met me mee wilt lopen om boodschappen te doen dus dat is nooit zo’n probleem. Voor de terugweg had ik een andere route in gedachte zodat ik de werkzaamheden aan de stoep kon vermijden. Mijn moeder was helemaal opgelucht toen ik heelhuids thuis aankwam. Wij hebben er achteraf nog zo vaak om moeten lachen. Het was voor mijn moeder een eng idee om mij gewoon maar te laten gaan, maar ook zij wist dat het er een keer van zou moeten komen. Waarvoor was ik anders routes aan het leren? Mijn weg vinden is niet heel anders dan hoe iemand dat zou doen die wel ziet. Natuurlijk heb je dan sneller het overzicht en kun je straatnamen lezen. Maar ook ik kom vaak genoeg mensen tegen die de weg vragen, of die maar een eind lopen en kijken waar ze uitkomen. En dat is ook hoe ik het doe. Vaak loop ik maar gewoon en zie wel waar ik uitkom. Weet ik niet meer waar ik ben, dan vraag ik het aan iemand. Tot slot heb je altijd je telefoon bij je en met dat ding is verdwalen onmogelijk.

#Apple Event
08Sep2018
Apple event september 2018
Charissa Kalloe

Het is weer bijna zo ver! Het najaarsevenement waarbij Apple al het nieuws zal releasen. Waar ik het meest naar uitkijk , vertel ik je in dit blog. Het aankomende Apple event Zoals jullie misschien wel weten ben ik een groot Apple-fan. Ik kijk er altijd naar uit als er nieuwe hard -en software uitgebracht word. Daarom volg ik de laatste nieuwtjes en speculaties op verschillende fora, zoals iCulture en One More Thing. Woensdag 12 september Op woensdag 12 september is het dan eindelijk zo ver. Het Apple event van het najaar. Op dit event worden vaak de allernieuwste producten onthuld. Hardware, maar ook software. Zo zal er op softwarematig gebied aandacht besteed worden aan iOS 12. Op het vlak van hardware zal er aandacht besteed worden aan de nieuwste iPhones en iPads. Ook staat de nieuwste Apple Watch centraal. Nieuwe iPhone en Apple Watch Er komen hoogstwaarschijnlijk 3 nieuwe iPhone modellen. Een iPhone 9, een nieuwe iPhone X en als we de geruchten mogen geloven, een iPhone X Max. Dit wordt vermoedelijk de grootste iPhone ooit met een display van 6,5-inch. Daarnaast staat er ook een nieuwe Apple Watch series 4 in de rij. Ook hiervan zijn er foto’s gelekt. Ik zelf ben vooral benieuwd naar de nieuwe iPhone X en de X Max, of hij ook zo gaat heten is nog de vraag. Ook ben ik nieuwsgierig naar de nieuwe Apple Watch. De laatste die ik heb gehad was de eerste dus op het gebied van snelheid zal ik een groot verschil merken. Ben jij ook zo’n groot Apple-fan als ik? Zo ja, waar kijk jij het meest naar uit op dit event? Laat het weten in de reacties. Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan. Word lid en beloon de maker en jezelf! Aanmelden

#Apple
24Mar2018
Mijn liefde voor Apple ontstond toen...
Charissa Kalloe

Zoals ik in mijn vorige blog vertelde, ben ik zo goed als blind geworden door een hypofyse tumor.  Ik moest verder met mijn leven en dus ook met school. Ik koos ervoor om naar een speciale school te gaan die speciaal is ingericht voor blinden en slechtzienden. Die school zat alleen niet echt in de buurt en daarom moest ik met het leerlingenvervoer naar school toe. Mijn moeder wilde eigenlijk wel dat ik een mobiel zou hebben die ik volledig zelf kon bedienen. Mijn Nokia 6300 kon mij niet meer van dienst zijn en alhoewel ik alle knopjes wist te bedienen, het was gewoonweg niet handig. Mijn nicht vertelde dat de iPhone wel iets van spraak had en ik werd nieuwsgierig. Er waren ook genoeg andere telefoons, voornamelijk Nokia's, waar dan apart een spraaksoftware op geïnstalleerd werd. Ik hoorde van veel andere blinden en slechtzienden dat het wel werkte, maar daar was ook alles mee gezegd.  Dit had dus overduidelijk niet mijn voorkeur. Op een middag zat ik met mijn nicht op bed, want ja, ik was hartstikke moe van de operaties etc. Zij pakte haar iPhone erbij en we begonnen er een beetje mee te spelen. Ik merkte al snel dat dit echt goed werkte en had mijn besluit genomen. Na goed overleg met mijn ouders kreeg ik de iPhone. Mijn eerste iPhone was de iPhone 3gs. Vanaf dit moment ontstond mijn liefde voor Apple. Het werkt gewoon zo goed met Voice Over. Voice Over? Dat is de screenreader van Apple. Alles wat je aanraakt op het scherm wordt voorgelezen door een stem. Ik kan typen, bellen, surfen op het internet en alles wat jij kan, kan ik (hoogstwaarschijnlijk) ook. Al gauw breidde ik mijn Apple collectie uit. Noem een product en ik heb het of ik heb het wel geprobeerd. Ik ben zo enthousiast over de producten van Apple. En ja, ik vind de prijs vaak genoeg ook niet kunnen, maar mensen blijven het toch kopen. Naast dat de producten er gewoon fancy uitzien, betaal ik zeker ook voor de mogelijkheden die het product mij geeft. Ik heb ook wel eens een Samsung uitgeprobeerd met Talkback, de screenreader van Samsung, maar ik moet zeggen dat het nog niet het level van Apple heeft bereikt.  Ik kraak Samsung niet af, maar op het moment vind ik het gewoon nog niet innoverend genoeg voor blinden en slechtzienden. Ik vind het zeker wel goed dat zij zich hier ook mee bezig houden, want het zou toch geweldig zijn als straks alle apparaten een mogelijkheid hebben om spraak aan te kunnen zetten en wij, blinden en slechtzienden, niet genoodzaakt zijn om alleen Apple producten te kopen? Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan. Word lid en beloon de maker en jezelf! Aanmelden

#storytime
17Mar2018
Storytime: van 100% naar 1% zicht.
Charissa Kalloe

Het begon allemaal in het jaar 2009 of misschien nog zelfs een jaar daarvoor. Ik was toen 14 jaar en had ontzettende last van hoofdpijnen. Niet de normale hoofdpijnen die je wel eens hebt en die weggaan met een paracetamolletje, maar echt alsof je hoofd samengeperst wordt.  Hiervoor ben ik meerdere keren naar de huisarts geweest die dit allemaal linkte met mijn puberteit. Hmmm oké. Hij haalde er een paar van zijn fancy boeken bij en ja, het zal wel. Mijn moeder vroeg wel bij de laatste keer of ik niet naar het ziekenhuis kon voor een foto, want ja... Dit is toch niet normaal? Ik ging, toen de hoofdpijn op zijn ergst was, alleen naar school voor toetsen en verder niet. De huisarts vond het onbegonnen werk om iedereen met hoofdpijn naar het ziekenhuis te sturen voor een foto. Het zou van zelf over gaan, zei hij. Zo gezegd, zo gebeurd. Een aantal maanden later had ik er geen last meer van, maar toen begon er wel een vervelend geruis in mijn oor. Dit geruis was zo irritant! Het geluid zoemde op het ritme van mijn hartslag. Hiervoor ook naar de huisarts geweest, maar had ook met de puberteit te maken. Inmiddels moest ik wel echt een puber zijn zeg. Totdat eind november van het jaar 2009 ik last kreeg van mijn zicht. Het begon heel raar. Ik kon de ondertiteling van de tv niet zo goed lezen. De letters leken wel een beetje dubbel. Daarnaast als ik naar school ging op de fiets, zag ik de tegenliggers pas als zij mij passeerden. Hier schrok ik erg van, omdat het leek alsof ze uit het niets opdoken.  En steeds meer van dit soort dingen, zoals het schoolbord niet goed kunnen lezen, scheef schrijven in mijn schrift, bepaalde kleuren niet meer kunnen onderscheiden en soms een witte waas voor mijn gezichtsveld. Ik dacht dus dat ik een bril nodig had aangezien mijn broer en zus dat ook hebben. Als klap op de vuurpijl wilde ik met oud&nieuw geen vuurwerk meer afsteken omdat ik het lontje dubbel zag, ja als klap op de vuurpijl. Op 2 januari 2010 zijn we daarom ook naar de opticien geweest. Die deed even een paar testen, maar omdat het zo druk was wilde hij dat we volgende week terug zouden komen. Dus op 9 januari 2010 kwamen mijn moeder en ik terug en deed hij weer wat testen. Hij zou een verwijsbrief uitschrijven voor de huisarts en die zouden wij de komende week ontvangen. De hele week gewacht, maar niets ontvangen. Dus wij weer een week verder op 16 januari 2010 weer heen gegaan en de meneer was even vergeten de verwijsbrief te schrijven. Of wij even wilde wachten, want hij kon het in 10 minuten uitschrijven. Mijn moeder heeft de brief maandag bij de huisarts in de bus gedaan en dinsdag belde ze op om te vragen of hij de brief al had gelezen. Nee, zei de assistente en morgen is hij vrij dus hij belt u donderdag op. En mijn zicht ging intussen, nietwetende trouwens, steeds verder achteruit.  Die donderdag, 21 januari 2010, was ik eindelijk eens vroeg uit van school. Hoe graag ik ook iets leuks wilde doen, ik moest en zou altijd eerst mijn huiserk maken. Daarna mocht ik altijd van mezelf iets leuks doen. Ik was bezig met Aardrijkskunde en de kaart van Zuid-Amerika. Er waren twee landen naast elkaar, de ene blauw gekleurd en de ander paars. Ik zag het als één land. Mijn broer liep voorbij en zag dat ik het als één land inkleurde.  “ Zie je niet dat het twee landen zijn? Ben je blind of zo?” zei hij lachend. Ik kon er zelf ook wel om lachen. Op het werk werd mijn moeder gebeld door de huisarts met de vraag wat hij voor haar kon betekenen. Mijn moeder werd pissig en vroeg of hij die brief niet had gelezen. Op dat moment pakte hij pas die brief erbij en ging alles in stroomversnelling. Ik werd thuis gebeld door het ziekenhuis en de mevrouw vertelde dat ik om half 2 terecht kon bij de oogarts. Mijn moeder werkt tegenover het ziekenhuis dus we hadden afgesproken dat mijn moeder dan met mij mee ging. Samen met mijn broer reden we naar mijn moeders werk. De oogarts schrok zo van de testen die ze bij mij afnam dat ik gelijk door moest naar de kinderafdeling. Onderweg naar de kinderafdeling hadden mijn moeder en ik het nog over het avondeten, want ja, het werd nu wel erg laat dus zouden we maar iets makkelijks eten zoals patat, bedachten we. Daar aangekomen werd mij verteld dat ik een mri-scan moest ondergaan dus dat deed ik maar. Alles om zo snel mogelijk weer naar huis te gaan, dacht ik. Het ging allemaal een beetje warrig en toen wij terugliepen naar de wachtkamer zei de zuster tegen mijn moeder dat het maar beter was als ze haar man zou bellen, want we hebben slecht nieuws. Ik schrok, maar besefte nog steeds niet wat er aan de hand was. Mijn vader arriveerde van zijn werk en er werd ons verteld door de kinderarts dat ik een hypofyse tumor had ten grote van een kleine mandarijn met cystes die op de oogzenuwen drukten. Mijn wereld stortte in, de grond zakte onder mijn voeten vandaan en ik werd misselijk. En dan moest ik nog dat ziekenhuisvoedsel eten… Ik nam één hap van de macaroni, maar gatverdamme. Ik kreeg niets door mijn strot, helemaal niets. Diezelfde avond zijn wij nog naar het AMC gegaan, want dit soort operaties doen ze niet in een streekziekenhuis. Ik moest namelijk geopereerd worden aan de tumor, maar eerst aan de cystes. Dit zijn bellen gevuld met vocht en die gaven de grootste druk op mijn oogzenuwen.  Op vrijdag 22 januari 2010 kreeg ik een spoedoperatie via mijn neus. Zo konden ze de cystes lek prikken en werd de druk van de ketel gehaald. Hierdoor kreeg ik een drain in mijn hoofd, want het overtollige vocht moest afgevoerd worden. Anders zou dat vocht evengoed op mijn oogzenuwen drukken. Dit is gelukkig goed gegaan. Op woensdag 27 januari 2010 kreeg ik de ‘grote’ operatie. Dit was een schedeloperatie en de operatie duurde 7,5uur. De chirurg was er zo lang mee bezig omdat dit soort tumoren al ontwikkelen bij de celdeling, als je dus nog niet eens een embryo bent. Dus eigenlijk word je ermee geboren. De tumor doet alleen moeilijk op latere leeftijd en dat heb ik gemerkt. De tumor was dus zo verwikkeld in en rondom de hypofyse, dat het heel moeilijk was om de tumor te verwijderen zonder de hypofyse te beschadigen. Voor de gene die het niet weten, de hypofyse is een klier in het hoofd die allerlei organen aanstuurt om hormonen te produceren. Ook wel de dirigent genoemd van het hele hormonale stelsel. Zo stuurt de hypofyse de bijnieren aan om cortisol te produceren, de schildklier om schildklierhormoon te produceren en ga zo maar door. Totaal stuurt de hypofyse 5 belangrijke hormonen aan: het streshormoon (cortisol), schildklierhormoon, groeihormoon, puberteit/geslachtshormoon en de vochthuishouding (anti-dioretisch hormoon). Helaas was het de chirurg niet gelukt om de tumor te verwijderen zonder de hypofyse te hebben beschadigd. Dit moest uitgesloten worden en moest ik dus allerlei testen doen om te kijken of de hormonen nog werden aangemaakt. En helaas wat de artsen al dachten werd uitgesloten. Geen enkel hormoon werd meer aangemaakt. Ik was blij dat de tumor was verwijderd, maar dat mijn hormonen niet meer werden aangestuurd was schokkend nieuws. Elke dag werd de drain, die in mijn hoofd zat om het vocht af te voeren, steeds een stukje dicht gedraaid. Dit moet omdat mijn lichaam uiteindelijk zelf het vocht moet afvoeren via de nieren. Echter kreeg ik op de dag dat de drain volledig dicht was knallende hoofdpijn. Ze draaide de drain snel weer een beetje open en ik werd overgeplaatst naar een andere kamer waar ik allee kwam te liggen. De hoofdpijn was zowat niet te verdragen. Maar na een tijdje ging het wel weer. Maar op 2 februari 2010 veranderde mijn leven voorgoed. Ik deed volgens mij een middagdutje en werd toen wakker. Ik zag mijn moeder, denk ik, en ik vroeg of ze het wel kon zien. Geen idee eigenlijk wat ze aan het doen was. Mijn moeder zei dat ze het prima kon zien en vroeg mij waarom ik dat zei. Ik vertelde haar dat ik het zo donker vond terwijl het dus gewoon licht was.  Op dat moment kwamen er allemaal artsen en zij concludeerden dat mijn oogzenuwen bleek waren geworden. Oké, maar hoe dan? De oogarts vertelde mij dat er maar iets hoeft te gebeuren, een klein tikje, waardoor mijn oogzenuwen al beschadigd konden raken. Omdat ze dus voor een hele lange tijd onder druk hebben gestaan. Dit klonk enigzins logisch, maar omdat de chirurg na de operatie vertelde dat mijn oogzenuwen er helemaal goed uitzagen, was dit moeilijk om aan te horen. Maar goed, ik kan er tegen vechten wat ik wil, maar mijn zicht krijg ik er niet mee terug. Ik ben nu 8 jaar verder en probeer het beste ervan te maken, hoe cliché dit ook klinkt. We leven nu in een tijd dat technologie zo vooruitstrevend is en daar heb ik gelukkig baat bij. Maar dat zal ik laten weten in andere posts. Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan. Word lid en beloon de maker en jezelf! Aanmelden