Ik voel Mededogen en Frustratie, Compassie en Onmacht...


Ik voel me verward. Ik heb buikpijn en voel me radeloos. Ik voel liefde, compassie en mededogen, maar boven alles voel ik me intens gefrustreerd. Hoe kan het zo zijn dat er jaarlijks over de hele wereld maar liefst 9 miljoen mensen overlijden aan kanker, en sinds de uitbraak van de pandemie 3 miljoen mensen aan Covid, en dat er toch sneller en effectiever gevaccineerd kan worden tegen Covid, dan dat er een medicijn is tegen kanker.

Gisteren overleed de in Utrecht geboren topsportster Bibian Mentel, in haar woonplaats Loosdrecht, na jaren van dealen met kanker. Ik huil daar niet om. Er gaan iedere dag zoveel mensen dood, om zoveel verschillende redenen. Bibian was toevallig beroemd, en ongelooflijk inspirerend in hoe zij in het leven stond. Maar ik kende haar niet en voel dus geen persoonlijke pijn. Waar ik de compassie voor voel, is met al die nabestaanden, van Bibian, maar ook van die miljoenen mannen, vrouwen, kinderen en bejaarden die ieder jaar weer overlijden.

De frustratie voelt als volgt; hoe kan het zijn dat de wereld zo in de ban is van Covid, van een vaccin, van beter worden en niet doodgaan, terwijl er nog steeds geen medicijn is tegen die kut-kanker? Die de kanker uitschakelt zodra het zich manifesteert? Natuurlijk is dat een ongefundeerde frustratie, want iedere dag weer zetten duizenden zich n, in laboratoria en onderzoekscentra over de hele wereld, om kanker behandelbaar(der) en minder dodelijk te maken. Maar ik voel het tot in mijn tenen.

Heel veel sterkte aan een ieder die nu rouwt. Om Piet of Jan, Klazina, Georgio, Ahmed of Bibian. Liefs.