×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Ik was een dief

Ik was een dief


Als kind kreeg ik een Duitse herder knuffel van mijn moeder. Ik had ook een klein groen hondje, waarvan ik niet meer weet of ik die al had of op dezelfde dag kreeg, maar aangezien ik een herder en een klein hondje had, maakte ik een duo van ze en noemde ik ze "Charlie en Itchy". Zo heette de hoofdfiguren in de film Alle Honden Gaan Naar De Hemel ook.
Ik vond de herder zo mooi, dat ik aan mijn moeder vroeg of ik hem mee naar school mocht nemen.

Op school liet ik hem zien, maar de juffrouw kondigde vrijwel direct aan dat ik de knuffel op de tafel moest achterlaten. Ik mocht hem niet eens mee naar buiten nemen tijdens de pauze. Nu ik eraan terug denk begrijp ik haar reden niet zo. In de les is het begrijpelijk, maar waarom tijdens het spelen niet? Het was overdreven, maar een kind spreekt haar leerkracht niet tegen. Soms.

Als dank voor mijn gehoorzaamheid was de hond gelijk verdwenen na de pauze.

Ik heb nog lang in alle speelhoeken van de school gezocht naar het beest, maar natuurlijk niks. Het was aardig naïef te denken dat een werknemer het ding zag en er vanuit was gegaan dat het bij de knuffelhoek van school hoorde, maar het was de enige hoop die ik op dat moment had. Kort verhaal korter, Charlie, waar ik net 1 dag plezier van had gehad, is nooit meer teruggezien.
Ik werd bitter. Het voelde alsof ik mijn geluk met niemand kon delen, omdat er altijd een dief zou zijn die de kans zou afwachten het weg te jatten. Best een vreemde, overdramatische gedachte om te hebben voor een 6/7-jarige, net als de wraakgevoelens die ik daarna kreeg.

De volgende dag zat ik bij een jongen aan tafel die redelijk trots zijn speelgoedauto aan me liet zien, zo'n Hot Wheels ding. Ik weet praktisch niks meer over deze jongen, of we vrienden waren of niet, maar hij was in ieder geval geen slecht persoon als hij zijn eigendommen met me deelde. Toch dacht ik op dat moment dat het gerechtvaardigd was zijn auto kwijt te maken. Ik gooide het ongezien in mijn tas. "Ik geen hond, dan dit willekeurige kind geen auto", het was echte kinderlogica.
Hij vroeg vrijwel meteen aan me waar het was gebleven en ik loog tegen hem dat ik het niet wist. De paniek groeide in hem, en met zijn paniek, groeide mijn spijt, evenals mijn verdriet voor mezelf. Hier zat ik, me schuldig te voelen, terwijl ik niet eens dezelfde empathie kreeg van mijn knuffeldief. Mijn knuffel was nog steeds gestolen.
In praktisch dezelfde seconde dat ik de auto jatte, haalde ik hem weer uit mijn tas en lanceerde het in zijn eigen.

"Kijk, hij is in je tas gevallen..!"

En toen was alles weer in orde, alsof het nooit gebeurd was. Ik heb daarna ook nooit meer iets van een kind gestolen als misplaatste wraakactie; ik merkte direct dat dit soort streken niets voor mij waren. Ik wilde eigenlijk stelen van de persoon die mij had bestolen, maar ik wist natuurlijk niet wie de dief was. In een gekke twist verdacht ik de juffrouw -mijn moeder ook, volgens mij- maar iemand verdenken is niet genoeg om die persoon als de daadwerkelijke schuldige te behandelen.

Ik beschouwde mijn knuffel maar als verloren en heb dat redelijk gauw geaccepteerd, maar toch heeft deze ervaring wel wat bij me aangewakkerd;

Het was niet meer dan 2 jaar later dat ik een boek van mijn schoolbibliotheek toe-eigende. Het was "De Gelukskat" van ene Friedl Hofbauer, een verhaal waar ik veel plezier van heb gehad, wat zeldzaam was, want ik vond lezen tijdverspilling. Ik heb dit boek volgens mij ook nooit uitgelezen. Maar het feit dat het me plezier bracht was de reden dat ik het stal.
Ik pakte thuis een pen en kraste wild over de stempel van school, om het bewijs te verdoezelen dat het van hen was. Ik wilde niet dat mijn familie het zou zien en daarna vragen zou stellen.
Dit boek kost vandaag de dag 2 tot 4 euro, 2ehands. Was echt de stres waard, zeg.

Ongeveer een jaar later kreeg ik nog een jatbui, weer voor schooleigendom. Ik zag een rubberen vleermuis in

de zandbak op het plein, en vond hem zo leuk, dat ik hem mee naar huis nam. Op mijn bed zat ik een beetje met het ding te flapperen, maar iedere keer dat ik de stemmen van mijn familie buiten mijn kamer hoorde werd ik nerveus. Ik verwachtte een pak slaag te krijgen als mijn moeder me met een vreemd stuk speelgoed zou zien, al denk ik niet dat ze het zou hebben herkend als gestolen. Hetzelfde als met het boek, eigenlijk. Ik weet niet waarom ik altijd bang was voor slaag, zo was mijn moeder niet. Toch bracht ik de vleermuis de volgende dag weer naar school, al werd het blijkbaar toch teveel voor me en had ik de moed niet meer om het terug in de zandbak te leggen. Ik gooide het in de bosjes, net buiten de school.
Daarna kreeg ik weer spijt dat ik dat gedaan had, ik kon niet winnen.

Ik geloofde dat deze diefstallen in het moment gerechtvaardigd waren, omdat mijn hond jaren terug was gesnaaid; ik was het nooit echt vergeten. Als volwassene begrijp ik mijn redenen en acties niet, mijn logica was doorgedraaid en tegelijkertijd waren mijn misdaden nietszeggend. Ik was een zielige dief. Ik vond het ook geen zinvolle ervaring, ik heb mezelf veel onnodige stres bezorgd.

Als er een les uit te halen is voor kinderen, dan is het dat je niet moet gaan stelen omdat jij bent bestolen. Op een dag ben je volwassen en kan je je verloren voorwerp toch weer terugkopen. Voor 2 tot 4 euro, 2ehands, waarschijnlijk.


signup

Word lid en beloon de maker en jezelf door de maker te belonen en jezelf waardoor je de maker beloont. En jezelf.




Catrine-DeMew
Arme Charlie de hond
15-03-2018 18:20
15-03-2018 18:20 • 2 reacties • Reageer
VampireMeerkat
Dat moest een smiley voorstellen.
15-03-2018 19:10
15-03-2018 19:10 • 1 reactie • Reageer
VampireMeerkat
:
15-03-2018 19:10
15-03-2018 19:10 • Reageer
wakeupkitty
Met uitzondering van die herderknuffel dan! Knuffels zijn en blijven razend duur.
10-03-2018 18:06
10-03-2018 18:06 • 1 reactie • Reageer
VampireMeerkat
Nogal, en 2ehands zijn ze ook niet even fris. Denk sowieso dat ik niet in staat ben mijn herderknuffel goed te herkennen op het internet, ik was jong en heb het kort in mijn handen gehad. Kan me voornamelijk herinneren dat het een "staande" knuffel was, en kwart/semi-realistisch, maar ik heb niks op het internet gezien dat er 100% op lijkt. Voor mijn gevoel, dan. Een beperkt gevoel.
10-03-2018 18:21
10-03-2018 18:21 • 1 reactie • Reageer
Schorelaar
Mooi verteld, ik voel het gemis van je hond. Fijn dat jij eerlijk bent, ook al is het leven niet eerlijk.
10-03-2018 11:55
10-03-2018 11:55 • 1 reactie • Reageer
VampireMeerkat
Bedankjewel. Gelukkig heb ik veel andere leuke knuffels mogen verzamelen om te compenseren voor mijn ene herder, lewl.
10-03-2018 18:24
10-03-2018 18:24 • Reageer
Dinazade
Ahw, wel jammer van de hond. Mijn neefje heeft ook eens auto's stiekem geruild omdat wij niet wilden ruilen (zijn auto's waren kinderachtig dus wij zeiden nee). Nu liggen er 5 lelijke auto's bij ons waar niemand ooit mee speelde. Ik mis zo nu en dan de autotjes die wij hadden, uit nostalgie. Maarja, op een dag steel ik ze wel weer terug voor mijn kinderen :') Hij zou ze waarschijnlijk teruggeven zonder gezeur nu hij uit die fase is gegroeid. En kinderlogica, ik dacht dat mijn moeder mij half zou vermoorden om een verloren knoopje.
08-03-2018 19:50
08-03-2018 19:50 • 1 reactie • Reageer
VampireMeerkat
De dief is bekend, jullie weten waar jullie straks moeten zijn, maar ik had echt geen idee. De school waar het op gebeurde heb ik ook niet zo lang op gezeten. Ja nou, alles voelde als het einde van de wereld. Je kan niet zeggen dat kinderen het makkelijk hebben.
08-03-2018 21:18
08-03-2018 21:18 • 1 reactie • Reageer