×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
Geschiedenis van Hommel vervolg deel 4

Geschiedenis van Hommel vervolg deel 4


Verder vanaf de cliffhanger inderdaad hahaha. Voor het goede doel (zwanger worden) ging ik afvallen. Er was 15 kilo af en toen was het bingo! We geloofde het allebei niet, na 7 jaar eindelijk! Helemaal in de gloria wilden we heeeeeel graag het hartje horen anders was het nog steeds zo onwerkelijk. Snel een afspraak gemaakt en daar was ons knipperlicht hartje, zo tof. We hadden altijd zo iets het gaat waarschijnlijk niet lukken dus het wordt veel reizen. Gelukkig waren we daar al mee begonnen. Terwijl ik zwanger was waren we nog naar Frankrijk en Spanje geweest om af te kicken. Nou ik heb meer geslapen door de moeheid dan wat ondernomen. We wilden heel graag weten wat het ging worden ook al waren we alle twee overtuigd dat het een jongen zal worden. Voor een jongen hadden we zelfs al drie namen waar we uit konden kiezen. Bij de 20 weken echo konden we het niet zien, de onder partij was verborgen zelfs de voeten mochten we niet zien :-( We moesten sowieso terug voor een klompvoetencheck. De voetjes waren goed maar nog geen geslacht dus dan maar een pretecho plannen. Met 23,5 week wisten we het eindelijk......een meisje.....nou ja, helemaal in shock moesten we erg wennen aan het idee. Ik ben toch geen meisjes moeder?! Snel een naam verzinnen whaaaaa, hier waren we het totaal niet over eens! Het leuke van het zwanger zijn was dat de baby mij op at en ik totaal niet aan kwam, hoe mooi was dat!


Op mijn werk ondertussen waren er meer zwanger. Mijn manager waar ik coördinator van was ging met zwangerschapsverlof toen ik 23 weken was en ze hadden geen vervanger voor haar. Hierdoor had ik het zo druk en was gestrest, twee banen in één! Ik wou geen manager worden dit had ik al meerdere malen aangegeven maar er werd niet naar geluisterd. Ik geef niet snel op dus ben totaal over mijn grenzen gegaan. Het resultaat was dat ik met 24 weken zwangerschap wakker werd ging plassen en een enorme vochtblaas naar beneden kwam zakken en heel veel bloedverlies had. De baby neeeee, snel de verloskundige gebeld, die was er binnen 10 minuten. Volledige ontsluiting, de bevalling was begonnen. Het enige waar ik aan kon denken was zal ze het redden met 24 weken???? Ik durfde het niet te vragen. De verloskundige zei alleen maar " dit is niet goed als het nu geboren wordt " Ze zei ook nog "ik hoop dat je het 48 uur volhoudt dan heeft je baby veel meer kans". Hoezo??? Ja voor de longrijping van de baby, hier kan jij injecties voor krijgen! Daar kwam de ambulance, op naar het WKZ in Utrecht. Mijn vriend reed achter de ambulance aan. Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen kreeg ik weeënremmers. Gek genoeg begonnen toen de weeën en hoe pffff Ik schelden van jullie hebben dit gedaan, eerst was er nog niks aan de hand. Boos en verdrietig door elkaar heen. Het enige wat ik dacht was ze gaat het niet redden. Mag ik een ruggenprik, ja was het antwoord, hoe fijn was dat, ik voelde me steeds rustiger worden en dat ik nodig. Daar stond de gynaecoloog aan mijn bed met weinig positiefs, jullie moeten zoveel geluk hebben zei hij. God zij dank kwam ik de 48 uur door nu maakten onze meid meer kans. Toch kijk je op internet om te zoeken geboren met 24 weken en dan..... alleen maar slechte verhalen.....slik....slik. Vanaf 27 weken waren er positieve verhalen te lezen. Mijn plan was volhouden ieder geval tot 27 weken en liefst langer. Een tussentijdse echo voorspelden een dochter van 500 gram, dit was niet best. Rust, rust en nog eens rust, ik mocht zelfs niet naar het toilet en de douche. Op de po gewassen worden en 10 tallen artsen die je doos kwamen bekijken zeg maar. Hoe preuts ik ook was, het interesseerde mij geen ene hol. Helaas werd het geen 27 weken. Met 24 weken en 4 dagen braken mijn vliezen. Nu begon de bevalling echt. De bevalling zelf was een eitje. Mijn dochter was geboren, ik zag een mini mensje met zwarte haartjes huilend weggebracht worden. Ingewikkeld in het plastic ging ze weg en mijn vriend erachter aan. Ik moest geopereerd worden om de placenta weg te halen. Je weet niet of je dochter het overleefd en boem gelijk ff onder narcose, hoe klote is dat! Voor dat ik de operatiezaal in ging kwamen ze haar in de couveuse even laten zien. Mijn dochter 715 gram en 33 cm aan 10 tallen slangetjes. Ik was apathisch. Daar was mijn vriend ook lijkbleek huilend naast mijn bed. Na de operatie kwam de naaste familie langs om naar onze dochter te kijken. Het was één grote emotionele bende. Het eerste wat ik dacht, hoe erg het ook was, ik ga mij niet aan haar hechten want ze gaat toch dood. Dit kan natuurlijk niet want toen ik haar zag was ik verkocht. We gingen met zijn 3e ervoor! Daar lag onze tut op de IC in een glazen huisje aan de beademing en andere toeters en bellen. De eerste 3 dagen waren kritiek ivm hersenbloedingen, epilepsie en ernstige infecties. Het wonder gebeurden na 3 dagen is het bijna alleen maar stijgende lijn met onze meid gegaan. Na heeeeeeel veeeeeeeel mega veel gedulden ups and downs kwam onze meid na 17 weken thuis! Ja, ik had alle 17 weken kunnen beschrijven maar dat wordt dan een boekvorm ipv een blog ;-) Onze dochter was nu een " normale "baby bijna 6 pond en 50 cm. In deze tijd was eten het minst belangrijke geweest. Eten om te overleven en energie te krijgen dat was het. De dag dat onze meid thuis kwam moest ik eigenlijk werken......hoe krom was dat, nou even niet! Ik was dolgelukkig met onze dochter maar zo moe van wat er allemaal gebeurd was, nu kwam de verwerking wat ik allemaal onbewust had gezien en mee had gemaakt. Werken ging ik weer na 4,5 maand ziektewet. Begrip was er redelijk, op de werkvloer veel, maar bij de hoge bazen minder. Langzaam at ik weer meer om het allemaal een plekje te geven. Je bent zo gewend om jezelf te troosten met eten. Gelukkig is onze dochter een makkelijk en vrolijk kind waar we heel veel van genieten. Ze loopt haar ontwikkelingen en testen in het ziekenhuis perfect door! Wat zijn we trots op haar. Ik heb altijd het idee gehad dat we misschien geholpen zijn door mijn vader.......mocht er wat meer tussen hemel en aarde zijn dan is dit 100 % zo! Na 1,5 jaar kwam er crisis in de kinderopvang, mijn 3e contract liep af maar ik had heel vaak gehoord jij hoeft je geen zorgen te maken, ze hebben jou nodig enz. Nou puntje bij paaltje was het dag dag..... ik voelde mij zoooooo KUT! Zo aan de kant gezet na 3 goede functioneringsgesprekken. In eens kwam het idee boven borrelen van, solliciteer na 3 maanden weer. Nu werd het leed iets zachter, maar na 3 maanden kreeg ik te horen dat ik niet sterk genoeg was in deze tijd. Te gevoelig, te stressvol, dit hadden ze in de tijd gezien dat ik mijn dochter had gekregen en daarna in de ziektewet ben gegaan. Nou bozer kon je me niet maken, als ik er nu weer aan denk ontplof ik langzaam weer. Wat gemeen, vals enz. Ik kwam thuis te zitten en moest solliciteren in de crisistijd. Vre-se-lijk zeg maar.


Ik werd depressief zonder structuur en voelde mij totaal niet nuttig. De sfeer werd er thuis ook niet beter op, financieel bracht ik weinig binnen, dat was eerst de helft en nu veel minder. De druk van het succesvol solliciteren werd zo groot dat het totaal niet meer lukten. Meer dan 200 sollicitatiebrieven heb ik geschreven. Hoe vaak heb ik niet de dooddoener gehoord, ja je bent een goede 2e. In 3 jaar tijd ben ik 35 kilo aangekomen, zo ongelukkig voelde ik mij. Nu eenmaal terug kijkend ben ik wel nuttig geweest natuurlijk in de opvoeding van mijn dochter. Elke ontwikkeling huppelden ze cum laude door! Maar mijn gewicht was nog nooit zo hoog geweest, minimale beweging daarvoor moest er wat gebeuren voordat er Amerikaanse praktijken gingen gebeuren. Ik zag al voor mij dat de voorpui werd gesloopt want ik paste niet meer door de voordeur. Vanaf hier starten de ziekenhuistraject verhalen weer. De cliffhanger nu is hahaha, ga ik beginnen met afvallen, ga ik ervoor? Freez de obie!

 



voedingscoachjenny
Wat een verhaal zeg, ik krijg er gewoon kippenvel van. Gelukkig alles oké met jullie dochter , geniet er van.
19-12-2015 13:06
19-12-2015 13:06
Soberana
Oh, gelukkig is het goed gegaan met je dochter! Bij je verslag van de weeën en de te vroege bevalling, zat ik met kromme tenen van de spanning. Je kind is het belangrijkste, de rest gaat goedkomen!
18-12-2015 02:50
18-12-2015 02:50