×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Hospital Story goes on deel 5

Hospital Story goes on deel 5


Nu mijn achtergrond nu aardig verteld is ga ik verder met de spannende verhalen over medisch centrum west.....zoiets ;-) Inmiddels ben ik al 12 weken bezig in de groepstherapie. Het gaat echt op en neer. Soms denk je jaaaaaaaaaaaaaa nu heb ik the flow te pakken en dan gebeurd er iets en dan boem ben ik weer bij af. Dan is de kunst niet teveel bij nadenken je herpakken en gaan. Het fijne is dat mijn mede groepsgenoten elkaar begrijpen en oppeppen. Helaas zijn er in de afgelopen 12 weken 2 mensen gestopt. De ene heeft echt veel pech gehad, een scooterongeluk en haar relatie verbroken. De ander 1 van de mannen botste veel met het moeten doen van de opdrachten en openhartig zijn. Erg jammer want je gunt iedereen een gezonder leven met aanmoediging, hulp en steun van elkaar. De eerste weken betrapte ik mij zelf erop dat ik toch wat stiekem ging eten, toch wat meer hier en daar. Jezelf zielig vinden dat je niks meer mag en zoveel moet. Maar dat zijn de ontremmende gedachten, bv het gaat me toch niet lukken, zie je wel ik kan het niet, ik ben echt zwak enz. Ik moet zeggen na 12 weken worden de pauzes van slechter minder gelukkig. Meer zin en doorzettingsvermogen om te sporten. Ik ga nu 4 keer en soms zelf 5 keer. Vooral als ik uiteten ga of iets bijzonders heb waar ik toch wat lekkers wil eten.


Maar nu over het ziekenhuis, de hartcoherentie ga je nu steeds meer in het dagelijkse leven gebruiken. Jezelf rustig krijgen als je onrustig ben, je pols af en toe meten na inspanning, zen worden en opnieuw voelen. Tijdens de les hartcoherentieles gingen we ook nog met apparatuur aan de slag. Was wel cool, je had een klemmetje aan je oorlel die verbonden was met een programma waar je je hartslag kon volgen van chaos naar rust. Een scherm met 3 kolommen voor je neus met stoplichtkleuren. Ik voelde mij net Uri Geller.......mindblowing. Je keek naar het scherm, opperste concentratie en het rood ging omlaag en groen omhoog joehoe ik kan het! Wel grappig om te zien dat ik mijzelf zo 65-70% coherent kreeg en de mannen 98% niet normaal. Hoe bedoel je verschil, vrouwen piekeren echt veel meer. Terwijl wij vrouwen dat aan het doen zijn gaan de gedachte al van oh shit heb ik de kipfilet wel uit de vriezer gehaald en als het maar niet regent straks als ik naar huis fiets. De gedachten gaan maar door!


Bij tacoyo werden de lessen steeds pittiger. Meer inspanning, buikspieren ik voel echt dat ik ze heb. Af en toe als de leraar afwezig is een potje badminton of basketbal onder leiding van de 2 stagiaires. Het is echt leuk om te voelen dat ik in partijtjes nog steeds fanatiek ben en het liefst van de lerares nog wil winnen, ook al heb ik daarna 24 uurs thuiszorg nodig. Laatst vertelde ik tegen vrienden dat ik ook moest sporten in het ziekenhuis. Wat doe je dan.....ja tacoyo.....wat???? Is dat kamasutra zonder piemels hahahaha geweldig!


De sociotherapie is vind ik het pittigste onderdeel, hier komt de emotie iedere keer weerom de hoek kijken. Op het moment jank ik toch al als je boe zegt vreselijk. Volgens mij hebben ze in de groep al een bijnaam verzonnen voor mij: "de tissue koningin " Het verdriet wat ik vooral heb zijn de verwachtingen die ik van een ander heb. Interesse en steun van mijn naasten. Elke keer hoop ik weer op iets wat ik nooit zal krijgen van hun. Van mijn zusje hoop ik nog het meest, hier zal ik de volgende blog aan wijden, dat is een megaverhaal. Ik huil trouwens ook met iedereen mee van de groep. Dan schaam ik me dood maar ik kan mij zo erg inleven en wil gewoon dat een ander zich ook goed voelt. Na de eerste evaluatie kreeg ik een motto van het team van therapeuten zeg maar met de volgende tekst; ik neem mijzelf serieus en geef mijzelf wat ik anderen gun. Dit zegt een hoop inderdaad.


De wijze lessen krijgen we van de diëtist zoals; wat is vezelrijke voeding, hoe kan je volgens de schijf van 5 eten, eiwitten eten na het sporten, verschil tussen plantaardige en dierlijke vetten. Zo pikken we toch weer tips en trucs mee. Netjes (af en toe niet) lever ik mijn eetschriftje in en wordt er met groene pen positieve feedback geschreven.

Hier mijn gewicht van de afgelopen 12 weken; 163,5-163-163-161,5-161,5-162-161-160,5-159,5-159,5-159. Nog niet veel eraf maar er is een dalende lijn! :-)


Tot de volgende Blog!

 



Soberana
Met een klein beetje schommeling heb je er toch mooi 4,5 kilo af! Chapeau!
20-12-2015 04:41
20-12-2015 04:41 • 1 reactie • Reageer
Van Hommel naar Wesp
dank je!
20-12-2015 10:24
20-12-2015 10:24 • Reageer
Cathalijne Visser
Je gaat hartstikke goed kanjer!!
19-12-2015 17:16
19-12-2015 17:16 • 1 reactie • Reageer
Van Hommel naar Wesp
19-12-2015 18:45
19-12-2015 18:45 • 1 reactie • Reageer
voedingscoachjenny
Ieder pondje is er 1 moet je maar denken. Ga er voor, je kan het. GO GO GO
19-12-2015 13:10
19-12-2015 13:10 • 1 reactie • Reageer
Van Hommel naar Wesp
☺️
19-12-2015 18:45
19-12-2015 18:45 • Reageer