×

Yoors


Inloggen
×

Yoors












#

0 volgers
notifications_noneadd
Baby en dreumes in de rouw

Baby en dreumes in de rouw


 

Wanneer kinderen te maken krijgen met een overlijden, maken zij de meest ingrijpende vorm van verlies door. De impact die deze vorm van verlies teweeg brengt is enorm: een geur, een muziekstuk, een winkel, een bepaalde dag, dit zijn allemaal triggers die herinneringen kunnen oproepen, zelfs jaren later nog.

Wanneer kinderen te maken krijgen met deze vorm van verlies raken zowel de emotionele ontwikkeling als de cognitieve ontwikkeling verstoord, zij kunnen op allerlei manieren laten merken dat zij verdriet hebben en rouwen. Als ouder zijnde is het op deze momenten belangrijk om er te zijn en te bespreken wat er is gebeurd.

Maar hoe bespreek je een verlieservaring met een baby of dreumes dat nog niet spreken kan? En hoe weet je hoe jouw baby of dreumes een verlies ervaart?

 
Kinderen tot twee jaar

Kinderen tot twee jaar beschikken over aangeboren gedragingen (hechtingsgedrag) om contact te maken. In deze fase ‘lacht’ en ‘praat’ het met iedereen die hem positief benadert. Door huilen, glimlachen en brabbelen ‘roept’ je baby je als het ware en probeert je zo nabij te houden, waardoor hechting ontstaat. In deze leeftijd bevindt het kind zich in het zogenaamde sensori-motorisch stadium (sensori=zintuiglijk, motorisch=handelen). Alles wordt met het lijf ervaren in deze fase. Het cognitieve vermogen van kinderen is in deze fase nog onvoldoende ontwikkeld om de dingen in het leven te kunnen begrijpen of te kunnen vragen. Een verlies zal het daarom niet bewust meemaken.


Toch kunnen kinderen in deze leeftijd wel meekrijgen dat er een overlijden is geweest. Dit doordat kinderen in deze fase alles met hun lijf ervaren. Kinderen pikken de spanning op die zij bij jou kunnen voelen en slaan dit op in hun lijf. Kinderen kunnen door deze spanning slechter gaan eten, drinken en slapen, maar dit hoeft niet perse te maken te hebben met de verlieservaring.

 

Wat te doen met een baby of dreumes bij begrafenis?

“Wanneer ik vertel dat ik een praktijk heb voor verlies- en rouwbegeleiding, worden mij vrijwel meteen vragen gesteld die verband houden met een verlies. Ik krijg van ouders vaak de vraag of het wel verstandig is om hun jonge kind mee te nemen naar de begrafenis of erbij te betrekken." - Jennifer Weerman

 

Ik zal eerlijk zijn, hier is geen éénduidig antwoord op te geven. Het is vooral belangrijk om als ouder zijnde naar je gevoel te luisteren en aan de hand daarvan je keuze te maken. Wel heb ik een aantal tips die je wellicht zouden kunnen helpen om deze keuze makkelijker te kunnen maken.

  • Als je ervoor kiest om je baby of dreumes mee te nemen naar een begrafenis, zorg er dan voor dat er iemand is die achterwacht staat. Ik bedoel hiermee dat er iemand paraat staat die in staat is om op je baby of dreumes te kunnen en willen letten tijdens de dienst, zodat er ook ruimte kan zijn voor jouw eigen gevoelens en emoties.
  • Zorg dat je foto’s of filmpjes maakt dat je baby of dreumes aanwezig is geweest. Vooral als het een begrafenis is van een persoon die dichtbij staat, bijvoorbeeld oma, opa, mama of papa. Op latere leeftijd kunnen kinderen alsnog met vragen komen waarom een bepaald persoon er niet meer is. Samen kun je dan de foto’s of het filmpje bekijken die je toen hebt gemaakt.
  • Als je ervoor kiest om je baby of dreumes niet mee te nemen naar een begrafenis, zorg da juist voor foto’s of filmmateriaal. Op latere leeftijd kan je dan samen met je kind praten over de dierbare aan de hand van de foto’s.

signup

Word lid en ontvang direct een beloning van wel 125 YP.  beloon de maker en jezelf!




Annemiek
Mijn zoontje was 4 1/2 toen zijn vader overleed. Hij heeft autisme. Mijn gevoel zei dat ik hem op zijn veilige plekje moest laten op het medisch kinderdagverblijf. Ik zei gelijk dat er een DVD gemaakt moest worden. Zonder twijfel. Ook heeft hij samen met mij, mijn ouders en broer en schoonzus en zwager de kist van papa op slot gedraaid. Ook hier zijn foto's van gemaakt en ik heb hier een fotoboekje van gemaakt. 's avonds kwam zijn verdriet. Ook moest ik duidelijk maken dat papa's kist niet meer van slot kon. Dat papa echt dood was. Duidelijk vertelt ook wat dood zijn betekend. Ik heb onze zoon naar het medisch kinderdagverblijf gebracht en zelf weer opgehaald op de dag van de uitvaart. De uitvaart heb ik zo ingepland dat dit mogelijk was. Het gesprek over papa houd ik open. De foto's mogen bekeken worden. Ik laat het leven doorgaan met de herinnering van papa bij ons.
12-11-2018 00:31
12-11-2018 00:31 • 1 reactie • Reageer
vanrupstotvlinder
Annemiek  autisme maakt een verlieservaring vaak nog heftiger. Hoe mooi dat je hier dan op deze manier op in hebt gespeeld. Zal ongetwijfeld veel voor je zoontje betekenen.
12-11-2018 08:20
12-11-2018 08:20 • Reageer
Schorelaar
Gebeurtenissen kunnen heftig zijn bij kleintjes. Onlangs weer gezien toen kleindochter van 1,5 een broer kreeg. Ze heeft vooraf weken met boekjes over baby's rondgelopen. Ze was ook ontspannen zodra ze broer zag. Gelukkig was dit een positieve verandering, maar beide kleindochters pikken ook spanningen op. 
20-05-2018 00:20
20-05-2018 00:20 • 1 reactie • Reageer
vanrupstotvlinder
Klopt, positief of negatief, kleintjes pikken dit snel en soms heftig op. 
21-05-2018 22:30
21-05-2018 22:30 • Reageer
wakeupkitty
Ik was baby toen 1 opa stierf. Daar is nooit over gepraat. Eerlijk gezegd vind ik het wat overdreven om daar later filmpjes en foto's van te gaan zitten bekijken.  Mijn andere opa en 1 zus overleed toen ik ca 7 en 8 was. Mijn herinnering aan beiden is er. Ook hun einde in het ziekenhuis en hoe beiden er uit zagen. Dat mijn zus nog geen jaar ouder dan ik wel naar de begrafenis mocht en ik niet heb ik nooit begrepen. Al geloof ik niet dat mijn opa gecharmeerd zou zijn van de aanwezige "rouwenden". Verdriet, verlies, sterven, de dood hoort bij het leven. Dat stuk nuchterheid mis ik. Er is niets mis met verdriet en dat mogen kinderen best mee krijgen. Alles hoeft niet op foto en film vast gelegd te worden. Belangrijk is dat een kind leert hoe met verdriet om te gaan. Daarbij gaat het verder om een eerlijk beeld van de overledene. Niet alleen het mooie verhaal of het plaatje van een kerkhof en uitvaart waar de overledene nooit kwam. Als er ooit vragen komen dan kun je die normaal (op maat afhankelijk van leeftijd en interesse) beantwoorden.
24-04-2018 18:20
24-04-2018 18:20 • Reageer
Ingrid Tips en meer
"Niet eenduidig" dat dacht ik al toen ik begon te lezen.
23-04-2018 19:21
23-04-2018 19:21 • 1 reactie • Reageer
vanrupstotvlinder
Hoe bedoel je niet eenduidig? 
23-04-2018 21:41
23-04-2018 21:41 • 1 reactie • Reageer
Soberana
Nuttige tips, vooral het maken van foto's. Ter aanvulling, maar mogelijk off-topic: foto's en/of filmpjes van de uitvaart zijn ook troostend voor degenen die er (b.v. door grote geografische afstand) niet bij kunnen zijn. Bij de uitvaart van mijn moeder hebben wij een filmpje gestuurd naar neven & nichten in NL voor wie de lange vliegreis moeilijk was. Zij hebben dat gewaardeerd.
23-04-2018 14:01
23-04-2018 14:01 • 1 reactie • Reageer
vanrupstotvlinder
Ook mooi om te doen inderdaad foto's en filmpjes. 
23-04-2018 21:42
23-04-2018 21:42 • Reageer