Een gevaarlijke vriendschap - proloog


#loverboy#loverboyproblematieken#youngadultboeken  

Een piepend geluid klinkt, waardoor Anne wakker schrikt. Direct zit ze rechtop haar in bed. Ze wrijft de slaap uit haar ogen en kijkt verschrikt om zich heen. Met haar ogen half open, ziet Anne witte muren en blauwe gordijnen, niet de kleuren die zij in haar slaapkamer heeft. Het voelt niet goed, het voelt niet juist. Anne weet zeker dat haar kamer er niet zo uitziet.

Ze probeert te bedenken wat er dan niet kloppend is aan dit plaatje.  ‘Denk even goed na Anne’, beveelt ze zichzelf. Het wil alleen niet zo lukken. ‘Waarom doet juist nu haar geheugen het niet zoals zij willen zou?’ ‘Kom op nu Anne’, zegt ze ditmaal hardop tegen zichzelf en graaft in haar herinneringen tot ze er hoofdpijn van krijgt. En dan ineens ja, ze weet het weer! Haar gordijnen zijn inderdaad niet blauw! Die zijn rood van kleur. En haar muren zijn inderdaad niet wit! Op de muren hangen er namelijk allemaal posters van haar favoriete idolen. 

Nu ze dit realiseert, grijpt de angst Anne bij de keel. Want als ze niet thuis is, waar is ze dan wel? Ze kijkt nog eens verder rond in de kamer en beseft zich dan dat ze wakker is geworden in een ziekenhuisbed. De piep die haar wakker maakte, was die van het infuus die aangaf leeg te zijn.

Anne staart naar het infuus terwijl er ondertussen verschillende vragen door haar hoofd heen spoken. Waarom is ze hier? Hoe is ze in het ziekenhuis beland? Wat is er gebeurd? Waarom heeft ze een infuus? Hoelang ligt ze hier al? Terwijl al deze verschillende vragen door haar hoofd heen spoken, voelt Anne steeds meer en meer hoe de paniek zich begint te verspreiden door haar lijf heen. 

Anne voelt hoe de tranen opwellen en begint zachtjes te snikken. Was er maar iemand in de buurt die haar nu troosten kon. Net op het moment dat deze gedachte door haar hoofd heen spookt, komen haar ouders en haar broertje Joris de ziekenhuiskamer binnen gelopen. Anne kan haar tranen niet in bedwang houden en het zachte snikken gaat over in luidruchtig huilen. Ze is zo ontzettend blij om haar ouders en haar broertje te zien en hen in de armen te kunnen sluiten. Het lijkt wel een eeuwigheid geleden dat ze hen voor het laatst heeft gezien. Alleen weet Anne eigenlijk niet zo goed meer wanneer ze hen voor het laatst gezien heeft. Is het een dag geleden geweest? Een week geleden of misschien zelfs wel een maand geleden? Terwijl Anne haar tranen droogt tijdens het weerzien met haar ouders, komt de arts binnen gelopen. Deze is blij om Anne wakker te zien.

Hij stelt zich voor als dokter Janssen en vertelt waarom Anne in het ziekenhuis ligt. Met een vragende en verbaasde blik kijkt ze hem aan. Is dit echt wat er gebeurd is?, vraagt Anne zich af. Vertelt de dokter me wel alles? Of houd hij dingen achter? De arts ziet de vragende en verbaasde blik van Anne. Hij vraagt haar of er misschien iets is wat ze zich  nog kan herinneren, maar Anne geeft aan het eigenlijk niet zo goed te weten.

De arts stelt voor om te beginnen bij het begin en vraagt haar daarom om terug te denken aan de vrijdagmorgen, de laatste dag voor de start van de zomervakantie.

 

Laat je een reactie achter met feedback?

Ik zou het zeer waarderen als je me laat weten wat je van het verhaal vind. Mis je bijvoorbeeld iets in het verhaal, zouden sommige stukken misschien net anders geschreven kunnen worden of???

Met behulp van jouw feedback kan ik het verhaal verder aan gaan passen. Des te beter jij je feedback geeft, des te beter kan ik het verhaal verder uitschrijven.

Uiteraard wordt delen van dit bericht helemaal gewaardeerd.

 

Direct meer lezen:

Kan je niet wachten tot het volgende deel online komt hier op yoors? Wist je dat het verhaal ook kunt lezen via wattpad? Maak gratis een account aan, geef aan dat je me volgt en blijf op de hoogte van het verloop van het verhaal.