Levensvragen - 2


levensvragen

Het is toch alleen maar zinvol om te praten over de dood als iemand ernstig ziek is? Of het is toch alleen maar zinvol om te praten over de dood als iemand net overleden is? Dit is hoe mensen vaak tegen het onderwerp dood aankijken.


Ergens snap ik het natuurlijk wel, want hoe moeilijk is het wel niet om het te hebben over de dood? Hoe kwetsbaar stel je jezelf wel niet op als je het hebt over de dood? Men realiseert zich niet altijd dat op het moment dat men een gesprek voert over de dood daar behoorlijk wat gevoelens en emoties bij komen kijken. Praten over gevoelens en emoties kan natuurlijk behoorlijk confronterend zijn.

Hoe denken jullie zelf over praten over de dood? Hoe zien jullie dit?  Op welk moment is het nu 'echt' zinvol om het gesprek over de dood aan te gaan en waarom?


Als je mij nu zou vragen wat ik een geschikt moment zou vinden om het te hebben over de dood, zou ik toch zeggen om het er preventief over te hebben. Ik zou dan echter wel aanraden om het gesprek aan te passen aan de leeftijd van de persoon met wie je het gesprek aangaat.  Op iedere leeftijd kan  het namelijk gebeuren dat de dood om de hoek komt kijken.   Op het moment dat de dood zelf komt, is het mijn inziens wellicht te laat om het erover te hebben vanwege de gevoelens en emoties die dan de overhand nemen. Wat denken jullie?

Ik ben benieuwd naar jullie reacties.