×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Burn-out

Burn-out


Op 25 juli 2014 fietste ik wenend naar het werk.

Het zat me al heel de ochtend hoog en eigenlijk de avond voordien ook al. Maar ik hoopte dat een nachtje slaap wel oplossing zou bieden. Niet dus. Ik wist niet waarom ik weende. Ik wist enkel dat ik niet meer kon. Meerdere keren dacht ik eraan terug te draaien en me bij mijn huisarts aan te melden. Maar dan liet ik mijn collega’s zitten. Ik zette door, zoals ik altijd doe. Denken dat het wel overgaat. Telkens ik even alleen was op het werk die dag, vulde mijn ogen weer met tranen. Tegen de namiddag besliste ik dat ik niet verder kon zo en dat ik hierover moest communiceren met mijn overste. Dat wat ik voelde echt niet oké was en ik hier echt iets mee moest doen. Hulp zoeken, een psychologe. Om te achterhalen waarom ik me zo voelde want ik voelde wel dat ik er nooit alleen zou uit komen, daarvoor zat ik te diep.

Mijn overste heeft er goed op gereageerd. Luisterde wat er mis was, ging dieper in op zaken, deed me weer denken. Luisteren, voelen naar alles in mij. Alleen kreeg ik de keuze, volledig aan mij, en welke het ook was het werd gerespecteerd. Ik ging nu naar huis, of zou de dag nog uit doen, of het weekend, of … Dit waren te veel keuzes. Keuzes waarbij ik alles wederom kon overdenken. De reden waarom ik ’s ochtends niet was teruggekeerd maar verder naar het werk was gefietst. Collegialiteit, denken aan anderen. En niet aan mezelf, mijn gezondheid. Ik koos ervoor om de dag uit te doen. Ik had onmiddellijk naar huis moeten gaan. Maar deed dit niet. En mijn overste gaf mij de keuze met volle steun, denkende hier goed aan te doen, hoewel ik iemand nodig had die de controle over nam en mij geen keuze meer zou laten.

Later besefte ik pas dat ik er eigenlijk al een paar dagen doorheen zat. Maar me telkens bleef pushen. Iets wat ik goed kan. Doorzetten, verder gaan, volhouden, …

Ik kreeg eerst 2 weken rust voorgeschreven. Ik was opgelucht. Maar wist diep van binnen dat dit lang niet genoeg was. Nadien werd dit alsmaar verlengd en verlengd en verlengd. Tot 4 maanden thuis zijn. De psychologe gaf tijdens het eerste consult al het verlossende verdikt.

Burn-out. 

Het klonk juist. Op zijn plaats. Dit is wat ik voel. Kort samengevat kwam dit door mijn persoonlijkheid en karakter. Ik voel mensen goed aan en speel daar gemakkelijk op in. De scheiding van mijn ouders op mijn 6 jaar hebben mijn voelsprieten enkel meer ontwikkeld omdat ik dan zowel mijn vader als mijn moeder gelukkig kon houden/maken. Ik ben perfectionistisch (op bepaalde vlakken) waardoor een voldoende niet goed genoeg is. Ik acht me minder capabel in dan medemensen, hoewel ik een hoop troeven heb, weet ik er geen een op te noemen. Ik hecht veel belang aan goed zijn en goed doen voor anderen. Wat andere van me verwachten voel ik dan ook goed aan en draag ik hoog in het vaandel. Als anderen maar gelukkig zijn, dan ben ik dat ook. Want ik moet een goede vriend(in) zijn, goede vrouw, goede moeder, goede collega, goede werknemer, goede aardbolbewoonster, … Ik moet kunnen wat andere mensen ook kunnen en dan alle combinaties tegelijk. Mijn moto is letterlijk: ‘wat een ander kan, kan ik ook’. En met mijn volharding slaag ik daar ook vaak in. Maar tegen welke prijs. Tussen al deze eigenschappen vergeet ik telkens mezelf.

En dan is daar plots, wonderbaarlijk, die burn-out. Vreemd? Logisch!

Wanneer ik ’27’ antwoordde op de vraag van de controle arts hoe oud ik ben, was haar antwoord “Is dat niet wat jong voor een burn-out?” Daar zat ik dan, met mijn mond vol tanden, schuldig voelend, want ik voldeed niet aan de eisen, verwachtingen van de maatschappij, van de dokter, van de wereld. Hoeveel mensen dachten dit ook wel niet?! Ik besefte heel goed dat ik exact hetzelfde dacht wat me voorheen in een burn-out deed lopen. Na een ongemakkelijk gesprek waarin ik me niet goed kon verwoorden reikte ze me nog een boel tips aan. “Laat je kind naar de crèche gaan, regel extra opvang, neem een kuisvrouw in huis, zet je man meer in, ga deeltijds werken. Als je het niet aan kan, geef het dan toe en zoek hulp. Dat doe ík ook.” Dat ik mijn kind al naar de crèche doe en ik hem 1 dag in de werkweek wel gewoon bij me houdt omdat hij me anders nooit ziet mits ik ook weekends werk. Dat ik al een kuisvrouw heb, die kuist, strijkt, afstoft, mijn huis op orde zet, etc. Dat ik een man heb die heus zijn taken in het huishouden vervult, … DAT heb ik maar wijselijk niet gezegd. ‘Want waarom had ik dan een burn-out’ hoorde ik haar zo al zeggen. Met lood in de schoenen ging ik daar buiten. Mijn hoofd tolde. Ik voelde me boos, onbegrepen, verslagen en wederom moe.

Na 4 maanden gesprekken met de psychologe, mijn man, een collega die ook een burn-out heeft gehad, mijn familie (of toch enkel de kant die leek te begrijpen wat ik doormaakte) kwam ik er beetje bij beetje door. Het begrip, geduld en onvoorwaardelijke liefde en steun hebben me erdoor gehaald. Ik dacht dat het me wel ging lukken. Mijn leven omgooien en luisteren. Luisteren naar mezelf. En nee zeggen. Stop zeggen. Op tijd en niet als het te laat was. Niet doorduwen en volhouden. Maar op tijd pauze nemen. Hoe? Dat wist ik nog niet helemaal. Want ik had het vooral moeilijk om de dingen op tijd te voelen. Ik dacht dat tijd-voor-mezelf-thuis wel voldoende was om te starten en dat de rest dan wel vanzelf zou komen.

Nog geen jaar later voelde ik me tilt slaan. Letterlijk. Heel de wereld voelde, hoorde, zag, rook en proefde ik intens. Even intens, duidelijk, hard alsof het zou gebeuren binnen 50cm rondom mij.

Een gesprek met een collega voeren, terwijl er achter de voordeur, zo’n 20m verder, een auto voorbij raast, de lift “gelijkvloers’ zegt, de zon binnen schijnt, een cliënt met aftershave binnenkomt en de spanning van 2 collega’s, verder in de ruimte, voelbaar is. Voelde eigenlijk aan alsof de auto net naast ons reed, de lift naast ons open ging en ons luidruchtig stoort, er een spot op ons staat die zo fel schijnt dat het pijn doet aan je ogen, er iemand sterk geconcentreerde aftershave tussen ons in kwam spuiten en de twee collega’s met hun spanning naast ons luidruchtig staan te ruziën dat de pannen van het dak vliegen, dan nog mijn bh-bandje dat dubbel gedraaid zit en aanvoelt als een speld in mijn schouderblad en mijn favoriete shirt schuurt zo hard tegen mijn huid dat ik denk dat ik brandwonden heb tegen ’s avonds. En dit heel de dag door met elke prikkel die ik krijg. Tegen de vroege namiddag was ik telkens op. Stond mijn hoofd op springen. Was ik prikkelbaar, geïrriteerd, ongeconcentreerd, had ik hoofdpijn, buikpijn en/of keelpijn. Kon ik het niet verdragen dat iemand me aanraakte (niet echt handig als je met blinden werkt want sommige hebben net meer de behoefte om aan te raken om je aanwezigheid te bevestigen). Het enige dat me wat kalmeerde was op de fiets naar huis fietsen, in mijn tuin werken en gamen zodat ik even van de wereld weg was.

Ik terug naar de psychologe. Want dit was toch ook niet echt helemaal normaal. Een aftershock van mijn burn-out?

Blijkbaar niet. Met een stormram, die de benaming Burn-out2 draagt, kwam er een nieuw leger aanlopen naar mijn poorten van stro. Mijn burcht had ik wel terug opgetrokken – ongeveer – maar de poorten waren nog lang niet af. 5 voor 12 kreeg ik te horen, in het beste geval. Anders volledig doordraaien en misschien eindigen met een psychose.

WAT? Een psychose? Mijn tweede wake-up call. Want mijn hoofd voelde de laatste tijd zo zwaar en oververmoeid aan, dat als ik echt eerlijk tegen mezelf was, dit nog niet zo’n vreemde prognose was. Hier draait elke gezonde mens van door. Overprikkelt worden, non stop en niet weten wat je ermee moet.

Leven met Hooggevoeligheid – van opgave naar gave geschreven door Susan Martella-Hart kreeg ik als aanreik punt. Het zou me veel duidelijk maken en me ideeën geven om ermee om te gaan.

En wat heeft het me al duidelijk gemaakt.

Hooggevoelig. Absoluut. Ik lees mijn eigen biografie. En dat is eng.

Volgende blog




Ingrid Tips en meer
Met een knoop in je maag naar het werk herken ik. Niet vanwege de werkzaamheden. Wijlen mijn vader zei wel eens: Stress krijg je niet van werken, maar van situaties. En zo is het... Groetjes van een mede-HSPer.
17-02-2018 13:18
17-02-2018 13:18 • 1 reactie • Reageer
Oksana
:) ja inderdaad :D
17-02-2018 13:57
17-02-2018 13:57 • Reageer
Maria(M)
Hooggevoelig ( fijngevoelig ) een gave, veel kwaliteiten maar ook de uitputtende andere kant :-)
29-03-2017 14:49
29-03-2017 14:49 • 1 reactie • Reageer
Oksana
Ja inderdaad, en ik heb het lang als een vloek aanzien. Ondertussen, bijna twee jaar later, weet ik waarin ik sterk ben en benut ik dit. Helaas moet ik wel voldoende blijven luisteren naar mezelf, wat toch ook zo moeilijk is ;-)
29-03-2017 14:56
29-03-2017 14:56 • 1 reactie • Reageer
Blondie74
mooi geschreven en herkenbaar
22-03-2017 03:49
22-03-2017 03:49 • 1 reactie • Reageer
Oksana
Dank je wel. Dat is ook mijn bedoeling. Om het bespreekbaar en herkenbaar te maken. De taboe voorbij.
22-03-2017 12:01
22-03-2017 12:01 • Reageer
Nannette
Goed zeg dat je je verhaal hebt opgeschreven. En dapper dat je het met ons deelt. Ik hoop dat je manieren hebt gevonden die voor je werken. Waarschijnlijk zal je altijd alert dienen te blijven. Dikke knuffel.
21-03-2017 21:52
21-03-2017 21:52 • 1 reactie • Reageer
Oksana
Dank je wel. Inderdaad. Ik voel na 2 jaar dat het nog steeds een valkuil blijft, dat ik steeds moet blijven voelen.
22-03-2017 12:01
22-03-2017 12:01 • Reageer
Marja
Heftig voor je. Begrijp dat het eng voelt maar waarschijnlijk ga je nu ook antwoorden vinden die jezelf verder kunnen helpen. Sterkte!
21-03-2017 17:10
21-03-2017 17:10 • 1 reactie • Reageer
Oksana
Dank je wel. Het is raar om te zeggen, maar die burn out heeft me goed gedaan. Ik voel mezelf nu meer en beter aan. Het blijft een eeuwig werkpunt, maar ik herken het nu ook tijdig.
22-03-2017 12:02
22-03-2017 12:02 • Reageer
Bloggerda
Goed geschreven hoor en sterkte. Lees ook mijn blog: Opgebrand. Misschien heb je er iets aan.
21-03-2017 15:56
21-03-2017 15:56 • 1 reactie • Reageer
Oksana
Dank je wel. Ik wil die inderdaad ook eens lezen. De taboe moet een beetje doorprikt worden he.
22-03-2017 12:03
22-03-2017 12:03 • 1 reactie • Reageer