Je bent mijn vrouw niet meer...

Je bent mijn vrouw niet meer...


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Mijn burn-out heeft 4 maanden geduurd. Niet lang, ten opzichte van andere mensen die er soms een jaar of langer over doen. Maar na 4 maanden was ik eigenlijk nog niet helemaal hersteld. Ik ben toen terug gaan werken. Maar had nog een lange weg voor de boeg.

De burn-out kwam ook helemaal niet goed gelegen (wanneer wel?). Een week voor onze grote vakantie. 4 maanden voor onze trouw. En in volle zomer.

Van de zomer heb ik niet echt kunnen genieten. Ik sloot me merendeel op, binnen en lag enkel in de zetel, ik weet al niet meer wat te doen. Te wachten tot de avond viel? Pas na een paar weken, zag ik het zitten om in de tuin te vertoeven en voelde ik ook dat het me deugd deed. Voorheen vond ik de warmte alleen maar lastig.

Van mijn vakantie heb ik niet echt kunnen genieten. Een autorit van 4 uur waarbij ik de tablet met touwen aan de achterkant van mijn hoofdsteun had vastgemaakt en een SD kaartje vol had gezet met Uki en woezel&pip-filmpjes, zodat mijn zoontje W. toch zweeg en me met rust zou laten. Maar niet weg kunnen uit de auto, niet even pauze kunnen nemen, weg van de intensieve sensorische prikkels, maakte die autorit een hel. Ook op vakantie wilde ik niets liever dan met gerust gelaten worden. Maar dat vond ik anderzijds ook niet fair naar mijn gezin en man toe. Want ik was hún vakantie nu aan het verbrodden. Dus deed ik mijn best om mee te doen.

Als ik naar foto's kijk van toen, kan ik je van elke foto vertellen hoe ik me voelde (wat vaak niet al te best was), wat ik dacht, wat me frustreerde en wat er voor of na die momentopname nog gebeurde. Ik vind het geen leuke foto's om naar te kijken. Omwille van de moeilijke herinneringen.

Ik herinner me ook het moment dat ik mijn eerste (en enigste) paniekaanval kreeg. Dat was ook toen op vakantie. Boven op een burcht die we bezochten (cultuur-uitstapjes - fun...). Ik heb hoogtevrees, tout-court. Ik ben meegegaan, maar merkte gauw dat dit niet echt een goed plan was. Mijn man stond aan de buitenmuur van de burcht, met mijn zoontje zittend op die buitenmuur (die bijna 1,5m dik was - dus dat is een serieus buitenmuur van de burcht), soms liep mijn zoontje gewoon wat rond  in de burcht om bukkend door de tralies een blik op het uitzicht te werpen. Ik zat toen al op een bankje in het midden van de burcht. Op gelijke afstand van élke muur die er was. Zo kon ik ook door de tralies kijken naar de afgronden vol natuur en kon ik niet de echte diepte zien. Tot plots mijn oog viel op een kinderschoentje dat in het net hing aan de buitenkant van de burcht. Een antival-net. Mijn fantasie begon een eigen leven te lijden. Ik beeldde me in dat mijn zoontje door de tralies viel, de afgrond is. Of dat mijn man mijn zoontje van de buitenmuur afduwde. Of gooide. Of dat ik kwam aanlopen, mijn zoontje uit de handen van mijn man rukte en van de muur afgooide. Of er zelf afsprong. Of ik door een ander erover werd gegooid.

Hoe verder die gedachten gingen, hoe angstiger ik werd. Ik kon niet goed meer ademen. Werd licht in mijn hoofd. Het begon te duizelen. Ik voelde me angstig omwille van wat ik dacht, paniekerig. Ik was me er wel van bewust dat wat ik voelde en dacht compleet onreëel was. Maar toch voelde ik het, hield het me in zijn macht. Hoe meer ik naar de rand keek, naar mijn man en zoontje, een blik wierp door de tralies van de buitenmuur en de afgrond zag, het schoentje zag, hoe sterker de angst aanwezig was. Ik voelde dat ik mezelf aan het verliezen was. Ik voelde dat ik op uitbarsten stond. Ik voelde dat ik me niet meer in de hand had. Ondanks dit op niets sloeg. De tranen rolde over mijn wangen en ik begon bewust adem te halen. Diep. Rustig. In en uit. Ik mocht niet rond me heen kijken en zeker niet naar de schoen, want dan kwam alles terug binnen gebombardeerd als zo net. Ik keek naar de stenen onder mij en probeerde me niet te focussen om de ruimte er tussen en het idee dat de tegels leken te zweven en er dus niets onder zat. Ik zag er al monsters tussenuit kruipen. Ik focuste me op het patroon. De driehoeken die gevormd werden van de antislip-lijnen die erop getekend waren. Het deed me denken aan anti-valtegels in een speeltuin. En toen zag ik Walt van de schommel vliegen, met zijn hoofd eerst naar beneden. En terecht komen op de grond en in duizend stukjes uiteen spatten. De paniek kwam terug omhoog. Ik checkte snel of ik Walt zag. Hij zat op zijn poep op een trapje een stukje kiezel te inspecteren. Mijn man keek, niet ver van hem vandaan, nog naar het uitzicht. Met het uitzicht te zien, versprong mijn gedachten weer naar het vallen over de muur. Ik kneep mijn ogen toe en focuste me weer op mijn ademhaling. Op kalmeren. Op controle. Op leegte. Wanneer ik me terug iets beter voelde, wist ik dat ik hier weg moest. Ik kon niet langer op de burcht blijven. Ik brulde naar mijn man dat ik weg ging. Ik holde naar de trappen en maakte dat ik beneden was, tegen de stroming in, want er waren nog meer toeristen die het uitzicht van de burcht wilden bekijken.

Als we uiteindelijk in de auto zaten was mijn man geïrriteerd dat ik zo snel weer door wou. Dat ik zo ver voor hen liep en persé in de auto wou, weg wou. Ik ben toen ingestort, boos geworden. Want hij begreep er niets van. Ik was zo bang geweest op die burcht. Het idee alleen al maakte me weer helemaal overstuur. Ik vertelde hem stukken van de gedachten die gekomen waren, maar liet de gedachten eruit waarin ik of hij aandeel in speelden. Hij leek het beter te begrijpen, kalmeerde.

Wanneer we beneden waren om de tuinen en de riviertjes van de de burcht te bekijken, kon ik niet naar de burcht kijken. Ik zag er in mijn hoofd andere mensen afvallen. Dus negeerde het feit dat die er stond.

Uiteindelijk heeft mijn psycholoog me verteld dat ik toen een paniekaanval had. Ik had geen idee wat het was toen, maar het voelde zeker niet goed. Ik ben wel blij dat ik er me bewust van was dat wat ik dacht en voelde niet reëel was, want dat hielp me uiteindelijk wel om met mijn beide voeten op de grond te blijven staan en niet weg te glijden in de gedachten en de gevoelens.

Ik denk dat je wel begrijpt dat ik lang niet zo ben in mijn "gezonde" toestand. Ja ik heb hoogtevrees en ik heb schrik om ergens af te vallen van grootte hoogte. Maar dat mijn geest zo een loopje met me neemt, dat was helaas enkel te danken aan mijn lieve burn-out. Je kunt je inbeelden dat ik niet alleen in zo'n situaties anders reageerde dan ik voorheen zou gedaan hebben.

Na een paar maanden, wanneer ik uit het grootste dal was gekropen, kon ik me ondertussen nuttig bezig houden en al wat creatieve dingen doen rondom mijn trouw. Ik lag niet langer enkel op de zetel, te wachten tot de avond viel. Kon kleine, korte taken in het huishouden opnemen. En voelde me beter en beter worden. Ik had meer energie, hoewel ik dit soms nog overschatte of de activiteit verkeerd inschatte, waardoor ik uiteindelijk met minder energie naar huis ging dan ik was vertrokken en dan weer een paar dagen terug bij af was.

Mijn man - toen nog lief - vertelde, wanneer het ergste voorbij was, dat hij op een bepaald punt in de ziekte twijfelde aan ons. Aan ik en hem. Aan trouwen met mij. Want ik was niet langer de vrouw waar hij verliefd op was geworden. Ik was een schim van wie hij hield. Een schim van met wie hij samengeleefd had. Een schim van de moeder van zijn kind. Ik schrok enorm van wat hij zei. Het maakte me verdrietig, want ik had hen in de steek gelaten, zonder dat ik er iets aan had kunnen doen. Hij stelde me onmiddellijk gerust dat hij dit nu niet meer dacht. Dat hij me stilaan terug zag verschijnen. Maar het was de zoveelste spiegel, die ik zelf niet eens in de hand had, die me werd voorgehouden. Want ik herkende mezelf ook niet in die periode. Ik leefde niet. Ik overleefde.

Mijn man begreep lange tijd ook niet wat voor een beest dat nu juist was. Die burn-out. Hij begreep er niets van, vroeg nog dingen aan me die te hoog gegrepen waren, waarbij ik probeerde in te willigen maar telkens zo snel over mijn energie ging dat ik geen mens meer was. Pas na enkele maanden begreep hij stilaan wat hij van deze nieuwe vrouw kon verwachten. Was ikzelf voldoende gewapend om tegen hem in te gaan en hem duidelijk te maken dat wat hij vroeg ik (nog) niet kon (soms een beetje gefrustreerd, boos of verdrietig, maar ik deed het al wel).

En zo ging de vrouw-die-ik-niet-meer-was stilaan uit overlevings-modus en kwam zijn Oksana terug naar boven. De Oksana waarmee hij uiteindelijk op 8 november 2014 in het huwelijksbootje stapte, samen met onze prachtige zoon. 

Volgende blog

... wordt aan geschreven ...

Vorige blog



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (7 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Fijn om uit de reactie te vernemen dat het nu goed gaat.
Ik ga je volgen :)
| 12:23 |
top :D
Uit de burn-out ben ik nu inderdaad volledig uit. En ik ben wonderbaarlijk enorm blij dat ik dit toen gehad heb en niet wanneer ik 50 was. Ik heb er zoveel uit geleerd. Ik heb nog steeds enorm veel valkuilen hoor, maar ontdek ze zelf op tijd (of toch op de moment dat ik erin sta en denk, oei, hier moet ik uit :D)
| 12:30 |
Ik heb door situaties op de werkvloer een tijdje overspannen thuis gezeten (contract liep in die periode af), dus kan er lichtelijk over meepraten. Het wordt zo onderschat.
| 13:16 |
Wat een indrukwekkend verhaal en wat heb je het mooi verwoord, Oksana. Je bent door een heel diep dal gegaan, en je man en jullie zoontje misschien ook wel. Maar wat fijn te lezen dat jouw verhaal een 'ze leefden nog lang en gelukkig'-einde heeft. Ik wens dat jullie drie van harte toe. Ik zie dat jullie trouwdag in 2014 was, dus dit verhaal een paar jaar geleden is, hoe gaat het nu met jou/jullie?
| 17:38 |
Dank je wel. Een vriendin van me zit nu in een burn-out en dit stimuleert me om over mijn eigen burn-out-ervaring te schrijven, omdat ik merk dat zij met vragen zit of dit nu wel of niet normaal is. Ik wil niet alleen weergeven hoe ik me voelde, maar hoe je omgeving, je naasten zich ook kunnen voelen.
Met ons gaat het goed. Wat leuk dat je het vraagt. :) ik merk dat het een eeuwige aftoetsing zal blijven hoe ik me voel bij bepaalde situaties en veranderingen, wat ik nu zelf echt wil. Want je verliest jezelf zo snel in de sleur van het leven. In gewoontes. En loop je mee met de grote hordes zonder te beseffen dat dit misschien toch niet helemaal is wat voor jou is weggelegd.
Momenteel zijn we in onderzoek met mijn zoontje naar autisme e.a (ook blogs over: o.a. "een beetje anders" is daar een mooi voorbeeld van ;) ). Dit is best wel zwaar geweest. En we zullen nog wel zien wat daar uit de bus komt, maar ondertussen hebben we onze weg voorlopig daar ook een beetje beter in gevonden. Wat een opluchting is.
We zijn nog steeds gelukkig getrouwd :D Hij is de man van mijn leven en ik ben zijn levensliefde. Ons zoontje is onze grote (iutdagende) liefde. Ik zou het niet zonder hen kunnen en omgekeerd krijg ik dit ook geregeld te horen :)
| 22:35 |
Goed van je dat je je er uit geworsteld hebt! Het is voor een partner ook lastig, die weet niet wat je voelt, ziet natuurlijk ook alleen maar een emotionel vrouw die in eens niets meer aan pakt en alle lust is verloren. Zelf in 5 maanden weer opgkrabbeld, maar het was heftig, ook voor mijn vriend. Blijf op jezelf letten, gopelijk voel je het nu aankomen als het weer de verkeerde kant op gaat!
| 16:51 |
Inderdaad! Een burnout is geen lachterje, maar het heeft me wel veel geleerd. Over hoe ik ben. Maar ook over wat ik wil en nodig heb.
| 17:04 |
Klopt, het heeft een reden dat het gebeurt, dus je komt er langzaam aan achter wat er anders moet. Heftige periode, maar het beste er uit halen :) bedankt voor het delen van je verhaal!
| 17:08 |
Ik hoop maar dat het anderen helpt.
| 17:16 |
Heftig verhaal. Goed dat je het deelt.
Ik heb een burn-out gehad in 2007, die achteraf wel 2 jaar heeft geduurd. en nooit echt goed is verwerkt.
In 2016 heb ik weer burn-out klachten gekregen, maar nu wel psychologische hulp erbij, dat had ik veel eerder moeten hebben.
En een partner die het gaat begrijpen scheelt ook enorm.
| 16:16 |
ja inderdaad. Een goede psychologische hulp is zeer helpend. Je moet niet alleen maar rusten, maar ook werken aan je zelf en dingen aanpakken, verwerken. Dat is heel belangrijk.
En ik geloof ergens ook wel dat het lang duurt voordat je uit die risico groep van hervallen zit. Het is en blijft een evenwichtoefening die je telkens weer opnieuw moet maken.
Ik hoop dat het je goed gaat! Dit zijn geen dingen die je meermaals wil meemaken.
| 16:49 |
Heftig! Goed geschreven! Mooi stel zijn jullie xxxx
| 16:02 |
wat een moeilijke periode heb je doorstaan, gelukkig heb je de kracht gevonden om er tegenaan te gaan , nu straal je en mag je best fier zijn op jezelf met jouw man en zoontje
| 15:35 |
dank je wel :)
| 15:39 |
Ik vind het goed dat het zo goed afgelopen is. Ik heb er ook een blog over geschreven. Zal je zo de link sturen.
| 15:30 |
heb die al gelezen, dank je wel.
| 15:38 |
Mooi zo. Heel fijn hoor.
| 15:45 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen