In de mist verdwenen

Lees hiervoor:

Vol verbazing, verwarring en een klein tikkeltje ontzetting kijken de commissaris en agent Polleman toe hoe hun collega in de diepte verdwijnt.

Uit het gat stijgt een respectabele stofwolk ophoog, die het uitzicht nogal bemoeilijkt. Langs de rand van de vernieling ligt nog een klein stapeltje stenen dat ontsnapt is aan de lawine. Het zijn fraaie exemplaren, dat moet gezegd worden.

'Kun je collega Storm ergens zien?' vraagt de commissaris, die samen met Polleman op verre en veilige afstand door het gat probeert te kijken.

'Nee, hij is in de mist verdwenen, zoals gebruikelijk.'

'Niet zo flauw, Polleman, je moet je bedenken, hij kan zich wel beschadigd hebben.'

'Onkruid vergaat niet, commissaris.'

'Nee, dat is misschien wel waar.'

'Zullen we maar eens beneden gaan kijken?'

'Goed idee Polleman. Maar ik stel voor om daarvoor toch maar de trap te gebruiken.'


(c)2019 Hans van Gemert

Afbeelding: Pixabay


Deze aflevering van het vervolg#verhaal past in de 140-woorden-uitdaging van FrutselenindeMarge. Lees er hier alles over:


lees verder