Andromeda: Waterpret. (Deel 10)


Beginnen bij het begin, dan vind je hier deel 1:

Wat er vooraf ging:

Samen reden ze met het busje eerst naar Saskia’s woning, een klein maar gezellig appartement waar ze samen met har kat Morris woonde. Eerst verzamelde Saskia haar recorders en haar camera’s en haar laptop en vervolgen vulde ze een koffer met kleding en andere spullen ze vloog op en neer van het bad naar de slaapkamer en weer de woonkamer in. Toen Morris eindelijk in zijn reis bench zat konden ze op weg!

Twee koffers en een beautycase en Morris en een doos met voer en een rugzak! Saskia leek voorlopig niet van plan nog terug naar huis te komen. Ze popelde en zei “O god wat een avontuur, ik kan niet wachten!” Toen alles in de bus was geladen en ze alle drie weer plaats hadden genomen vertrok het bus richting het huis van Felix.

Felix deed het iets rustiger aan. Zijn camera legde hij klaar en een fotoalbum van zijn jeugd en zijn koffer vulde hij met een paar setjes schone kleren. De rest had hij al gekregen of was iemand voor hem gaan halen de afgelopen dagen. Veel had hij niet nodig. Hij ging wel even met een keukenrol naar buiten om de taart op te ruimen. Zon en regen had er een zooitje van gemaakt en vogels en misschien zelfs wel de kat van de buren hadden resten verspreid over en naast de tafel.

Hij rolde zijn tuin slang uit en veegde zoveel mogelijk op met een keukenrol. Dat verdween in de container! Toen spoot hij met de slang de rest schoon en was voor nu tevreden. “Niet zo belangrijk!” Binnen had hij nog eens rond gekeken en had gezegd “Dit kan zo allemaal nog een tijdje zonder mij hoor!” Hij had zijn spulletjes bij elkaar gepakt en met heel veel gemak de deur weer achter zich dicht getrokken.

Ze waren alweer op weg naar het Commando Centrum toen ze het vaartuig dat Fores en Annadia boven Krichelsberg zagen zweven. Ze keken elkaar verbaast aan. Hier waren ze niet van op de hoogte. Maar ze besloten wel even polshoogte te gaan nemen.

Chris reed het stadje binnen en bleef het vaartuig goed in de gaten houden en al snel bevonden ze zich onder het voertuig midden op het oude marktplein van Krichelsberg. Mensen waren al naar buiten gekomen en stonden omhoog te kijken. Het markt plein stroomde langzaam vol en bijna iedereen stond vol ontzag omhoog te kijken of er nog iets zou gebeuren.

Toen het vaartuig langzaam daalde bewoog de menigte die zich inmiddels op het marktplein had verzamelt zich langzaam uit elkaar. Chris , Felix en Saskia keken vanuit hun busje toe maar stapten nog niet uit.

“Wat moeten we nu doen? Dit is geen gepland bezoekje en moeten we ons hiermee wel bemoeien? Onze hulp is niet gevraagd.” Dacht Chris hardop. Saskia antwoordde: “Ik zou zeggen gewoon laten gebeuren en observeren?” Er zit niet veel anders op onze relatie met de Oogjes is niet zo dat we hun onze wil willen opleggen of hun elke beweging willen monitoren.

Hun overdenkingen werden gestoord door een luide Oooo die over het marktplein ging. Het voertuig was inmiddels geland en was geopend. Een enkeling wist niet hoe snel hij de veiligheid van een van de zijstraatjes moest opzoeken. Maar de meeste bleven staan en keken vol verbazing en met grote nieuwsgierigheid wat er zou gaan gebeuren.

Toen zagen ze dat er inmiddels drie vreemdelingen uit het voertuig waren gekomen en zich onder de mensen op het plein hadden gemengd. Tot hun grote verbazing vormde zich groepje om de Oogjes heen en werd er gepraat. Ze hoorden mensen lachen en de vervormde stemmen van de Oogjes door het vertaalsysteem. Ze stonden op de markt gewoon samen te praten alsof ze nooit anders hadden gedaan.

Een groepje maakte zich los van de rest. Het was een van de oogje die wat kleiner leek dan de andere twee en hij liep hand in hand met kinderen over het marktplein richting de grote fontein die daar klaterde.

Ze zagen hoe het oogje langzaam en traag bewoog met zijn lange smalle ledematen en hoe de kinderen in het water grepen met hun handen en naar elkaar spetterde, ze hoorde het oogje onmiskenbaar lachen .

Toen het oogje het water aanraakte schrokken de kinderen even terug, maar even later stonden ze te klappen en zagen de drie in het busje hoe een bol van water door de lucht vloog en naar een ander groepje op het marktplein vloog en net toen Chris begon te lachen uit elkaar klapte en iedereen eronder nat maakte. Een kwajongens streek was het eerste wat Saskia dacht. Er volgde nog twee ballen en op het marktplein was er grote hilariteit. Maar al snel bewoog het groepje bij de fontein terug naar de rest en werd er een grote groep gevormd. Ze stonden daar hand in hand mens en ook de drie oogjes en vanuit het midden van de cirkel leek en roze gloed op te stijgen zoals geen van hun drieën ooit eerder had gezien.

Onder luid geklap trokken de Oogjes zich terug in hun voertuig en steeg dat ook weer heel langzaam op. De mensen op het plein bleven hen nakijken totdat ze volledig uit het zicht verdwenen waren.

Die avond waren er in nieuwsuitzendingen over de hele wereld beelden te zien van dat eerste ongeplande bezoek dat beide partijen schijnbaar heel leuk hadden gevonden. “They walk among us now!” was de lezen op de meeste kranten die volgende ochtend en de sociale media ontplofte haast van beelden van de kwajongensstreken op het plein.

#andromedavervolgverhaal#fantasy#schrijven#lezen#justfun#andromeda

Het volgende en laatste deel vind je hier: 

https://yoo.rs/verhalen.van.zolder/blog/andromedavervolgverhaal-andromeda-de-ommekeer-deel-11-1587364006.html?Ysid=88586 


Meelezen of meeschrijven of allebei, dan zien we je graag op yoors! Aanmelden is gratis en vrijblijvend!