Andromeda: De Oogjes. (Deel 9)


Beginnen bij het begin dat kan hier:

Wat er vooraf ging:

Daarmee was wel het hoge woord eruit dat velen had bezig gehouden. Ze waren wel bewapend maar zouden die alleen gebruiken wanneer er geweld tegen hen zou worden gebruikt.

Er werd niet verder op doorgevraagd er waren nog zo veel vragen. Een vrouwelijke reporter vroeg of ze Annadia mocht aanraken. Iedereen keek verbaast en de jonge dame keek om zich heen en zei: “Kom op nu, ik ben toch niet de enige die zich afvraagt hoe hun huid voelt en of ze warm of koud zijn. Kijk eens naar die oogjes die zijn magisch!” Het was Annadia die opstond langzaam en behoedzaam zoals ze het altijd deed om de tafel heen liep en met een vinger van haar lange slanke hand de jonge meid naar voren vroeg.

Die stond op en liep naar Annadia toe. “Maar als jij wilt proeven, wil ik dat ook” en de meid stapte verschrikt weer terug. Het was Felix die Annadia snel uitleg gaf dat proeven verband hield met eten en dat ervaren of voelen misschien een beter woord was. “O toch niet, sorry voor verkeerd woord! Kom naar mij.” Zei ze weer.

Net zoals buiten liet ze zich op de vloer zakken om niet haar lengte tegen zich te hebben en reikte haar hand uit naar de meid. “Hoe heet jij?” “Ik ben Saskia klonk het ietwat onzeker.” Maar ze reikte ook haar hand naar die van Annadia uit en de twee raakte elkaar eerst aan de vingertoppen aan en vervolgens gaven ze elkaar een hand. De blauw/groene huid van Annadia veranderde onder de aanraking van Sakia in een lila/roze tint en die keek gefascineerd toe.

“Je heb een goede energie, je bent een aardig mens!” sprak Annadia. Saskia stapte nog korter bij en bekeek Annadia’s ogen goed en bestudeerde haar neus. Keek naar haar gaten aan de zijkant van het gezicht en liet haar vingers over de plaatjes op haar hoofd glijden. Die kleurden naar een goudachtige tint bij aanraking.

Saskia draaide zich om haar de camera en zei: “Ik weet niet of jullie dit allemaal goed kunnen zien, maar ze is prachtig en ze straalt een rustige en liefdevolle energie uit. Ik heb nog nooit zoiets gevoeld. En dan haar ogen. Haar oogjes die zijn zo bijzonder. Mag de camera op u ogen inzoomen voor de kijkers thuis?” Annadia knikte behoedzaam. En opende haar ogen en keek in de camera.

Op het scherm verscheen haar oog en de camera had even moeite met focussen maar toen was de kleine pupil en het oog met al die prachtige kleuren zichtbaar die in het oog rond dwarrelde en altijd in beweging lijken te zijn.

Achter Saskia klonk een andere stem: “We zoeken al zo lang naar een naam voor onze bezoekers, ik noem ze vanaf nu De Oogjes.” Er klonk een instemmend gemompel en langzaam kwam een klein applaus op gang dat langzaam aanzwol tot een staande ovatie. Fores was op eens super snel en stond binnen twee stappen naast zijn Annadia en nam haar in zijn armen. Het leek alsof de twee de energie van de zaal en het enthousiasme van de mensen in zich opnamen. Het geklap stierf weg en er werd buiten nog de mogelijkheid gegeven om foto’s te maken.

Saskia werd ook gevraagd om bij de groep plaats te nemen en ging mee op de foto. Toen de reporters langzaam allemaal vertrokken bleef Saskia als laatste over. Voor haar had Annadia nog een vraag. “Saskia ik wil je graag vragen om in ons team te komen werken. Ik zou jou graag als mijn mens naar de mensen willen hebben zodat wij samen kijken praten en jij dan met hen kunt praten als ik boven ben of straks weer naar huis ben.”

Zichtbaar aangedaan en heel bescheiden antwoordde Saskia emotioneel “Dat zou mij een eer zijn!” Zo kwam het dat ook Saskia zich aansloot aan het team van Aeternia. Kan ik nog naar huis spulletjes halen of moet ik meteen hier blijven? En moet ik een geheimhouding document tekenen?

Een waterval van vragen. Ik ga even met je naar huis antwoordde Chris dan kun je ophalen wat je nodig hebt. “Geen geheim, alles doorzichtig!” Sprak Fores. Fijn dat je meedoet zei Felix nog. Er kwam al een busje voorrijden dat Saskia naar huis zou brengen samen met Chris. “Felix wil jij niet ook even naar huis wat spullen halen, je hebt wel alles hier wat je nodig hebt maar misschien wil je ook even naar je huisje?”

Felix lachte: “Dat zou mooi zijn dan kan ik eindelijk die slagroomtaart even opruimen.”

#andromedavervolgverhaal#fantasy#schrijven#lezen#justfun#andromeda

Verder lezen kan hier: