Andromeda: In de lift (Deel 2)


Deel 1 nog niet gelezen dat kan hier:

De deur van de bus sloeg achter hem dicht en de twee mannen stapten voor in de bus, een donkere wand schoof langzaam omhoog en voordat hij het wist zat hij helemaal alleen achter in een bus die langzaam in beweging kwam. Hij kon amper nog zien waar hij was ze zouden op dit moment de straat uit rijden en hij merkte dat hij rechts de bocht om ging.

Goed opletten hield hij zichzelf voor die zijn niet van ver gekomen, want ze waren zo hier. Hij sloot zijn ogen en ging in gedachte de route die ze reden zodat hij wist waar hij ongeveer zou zijn. Hij wist ze reden het dorp uit maar daar was toch niets dan alleen een natuurreservaat dat niet toegankelijk was. Er hadden altijd grote borden gestaan met uitleg dat er vanwege de bedreigde dieren en planten op dit stukje land er geen vrije toegang was. Er stond een groot hek omheen en er was maar 1 grote toegangspoort en die altijd op slot was.

Toch wist hij het zeker ze waren daar het bos ingereden en nu waarschijnlijk zo diep in dat bos dat de bus nog voor niemand meer zichtbaar zou zijn. De bus stopte maar niemand stapte uit. Met een ruk kwam de bus weer in beweging maar dit keer was de beweging neerwaarts. Ze gingen naar beneden en vage bolletjes licht buiten de auto herkende hij als lampen.

Hij zat met auto en al in een lift. Weer dacht hij even aan de taart. Die was verloren die zou inmiddels vol in de zon staan en de slagroom zou er langs door lopen, zo zonde. De bus stopte weer even abrupt en de deur ging open en een jonge man stak zijn hand naar binnen.

“Mijn naam is Chris Demsey, we hebben net met elkaar gesproken wilt u me aub volgen?” Hij kreeg geen kans om verder nog iets te zeggen want Chris had zich al omgedraaid en liep weg. Zo snel als hij kon kwam hij uit de bus en liep achter Chris aan. Door een gang en twee trappen omlaag totdat ze in een ruimte kwamen waar een tiental mensen aan het werk waren op computers met zijn foto’s en grafieken en tabletten. “Kom hier maar bij mij zitten Meneer Schuurmans of mag ik ook Felix zeggen?” Hij stamelde “Nee, nee hoor Felix is prima anders voel ik me zo oud!”

Zodra Chris en Felix naast elkaar achter een groot beeldscherm zaten stelde Chris hem voor aan de rest. Niemand stopte met werken alleen een kort hallo of even zwaaien en ze zaten weer met hun neus op het scherm. Een jonge dame genaamd Elsa stond op en vroeg of ze allebei koffie lusten we wat ze erin dronken. Felix antwoordde zwart en Chris “The usual.” De koffie kwam al snel en Chris kwam ter zake!

“Is dit de eerste keer dat u iets bijzonders ziet met u telescoop?” “Hum ja ik kijk meestal wel een of twee keer per week de hemel af als het niet bewolkt is maar ik heb nog nooit iets bijzonders gezien!” Zei Felix “Nou dan heeft u best veel gemist want we zitten hier in een gebied waar ontzettend veel UFO activiteit is!” Felix was even stil, verwonderd over de openheid waarmee Chris sprak en niet goed wetend wat te antwoorden.

"Weten jullie wat het is dat ik heb gezien?" vraag Felix. Nou antwoord Chris: “We hebben wel zo een vermoeden maar weten het niet zeker het is voor ons ook voor het eerst dat we zoveel beeldmateriaal hebben en ze zo kort bij de aarde zijn.” Hij hoorde alleen maar zijn. “Zijn… betekend dat dat ze er nog altijd zijn daarboven?"

“Please transfer the live feed too the big screen, Agnes.” En meteen verschijn op het grote scherm aan de wand de platte vorm van het object dat Felix ook heeft gezien thuis door zijn telescoop. Hij denkt aan zijn foto’s in het fotoblik en opeens krijgt hij het heel benauwd. Ze zijn me komen ophalen en nu zit ik hier naar live beelden van een UFO te kijken. Ik kom hier nooit meer weg.

 

Het eerste deel van dit verhaal is een bijdrage aan de schrijfuitdaging van @Hans van Gemert van april 2020. Wat een leuk kort spannend verhaal had moeten zijn krijgt nu op verzoek een vervolg!

#schrijfuitdaging#andromedavervolgverhaal#fantasy#schrijven#lezen#opverzoek

Wil je nog meedoen met Hans zijn uitdaging kan dat via deze link:

Verder lezen kan hier: