Andromeda: Ze komen eraan! (Deel 4)


Wil je graag beginnen bij deel 1 dat kan hier:

Wat er voorafging:

De stilte is te snijden en na drie seconden rinkelt de rode telefoon. “Yes Sir, natuurlijk laten we hen maar hier uitnodigen. Ze zullen wellicht een reden hebben om deze locatie te kiezen. Het leger, nee dat lijkt me niet nodig en zou ook als een vijandig teken kunnen worden gezien. Ja vliegtuigen onmiddellijk aan de grond. Yes Sir, we doen ons best.”

Samen met Felix stelt Chris een bericht samen dat op dezelfde manier en op dezelfde frequentie als dat van hun bezoekers gemaakt en verzonden wordt. Er wordt gevraagd hoe en met hoeveel wezens men wenst te komen. Er worden zoveel mogelijk details verwerkt en uitgewisseld en na enkele uren is het inmiddels nacht en buiten is het donker en wordt in overleg met hun bezoekers deze grote gebeurtenis uitgesteld tot de volgende dag.

De hele nacht werken Chris en Felix naast elkaar door en met veel koffie en broodjes en eens een dutje tussendoor is er voor het 6 uur s’ochtends bekend waar en wie en hoe men elkaar gaat treffen. Deze gegevens worden voor het publiek voor alsnog geheim gehouden omdat men geen hysterie wil veroorzaken en ook niet dat de bezoekers tijdens hun eerste bezoek afgeschrikt worden door al te enthousiaste UFO fanatiekelingen.

Om 10 uur lokale tijd gaat het gebeuren. Chris en Felix douchen zich en kleden zich om. Na een nacht door werken is dat ook wel nodig ze worden vergezeld door een techneut met een bus gevuld met computers die gaat zorgen voor de communicatie tussen beide groepen. Er gaan vier stoelen mee en een tafel.

Er word afgesproken midden in het beschermde natuurgebied zodat er niemand bij kan en deze eerste ontmoeting veilig kan plaats vind.

Het is 9.00 als Chris en Felix het ondergrondse complex verlaten en hun weg naar boven beginnen. Te voet via de trap. Het blijkt dat Chris niet zo dol is op liften. Boven wacht Bart hen op, die vannacht vanuit Brussels naar Krichelsberg is gereden. Hij wil niets missen van deze grote gebeurtenis.

Felix is nog steeds verbijsterd over de rol die hij in dit alles blijkt te spelen. Voorwaarde van de vreemdelingen was dat hij, degene die hen als eerste had gezien ook aanwezig zou zijn bij het eerste contact. Men verzocht met niet te veel personen te komen en de technische apparatuur tot hun beschikking mee te brengen om te communiceren. Langzaam ging de tijd voorbij en werd als naar de afgesproken plek gereden. Een grote zwarte bus die leek op het busje dat Felix thuis had opgehaald maar dan wel de maat van een stadsbus had, die had hen en de apparatuur naar de rendez vous plek gebracht.

Een heel team had heel de avond en nacht gewerkt om de bus in orde te krijgen. Alles werkte en een persoon mocht mee om alles te bedienen. De keuze was op Karel gevallen een man van 53 jaar die heel de nacht bezig was geweest met een enthousiasme en kennis, humor en geduld die hem heel duidelijk de meest geschikte kandidaat had gemaakt voor dit baantje. Maar iedereen in het complex had het willen doen.

Het was tien voor tien toen Felix, Chris en ook heel even Karel de lucht hadden afgetuurd om te kijken of er al iets te zien was. Maar Karel verdween snel de bus in, “Daar zie ik veel meer en zie ze veel eerder!”

Het duurde niet lang totdat Karel riep “Er vertrekt een kleiner object vanuit het grote object en het komt langzaam deze kant op.” Met de hartslag in zijn keel kijk Felix omhoog en Chris greep hem opgewonden bij de arm. “Ze komen eraan Felix!”

“Ze komen nu de dampkring binnen!” Aan de hemel was een oranje schijnsel te zien en wat witte rook. De streep van de rook werd steeds vager en Karel melde: 750 Kilometer, 600 kilometer, 450 kilometer. Ze vertragen 250 kilometer, 100 kilometer, 50 kilometer”

“Ze zijn nu met het blote oog te zien Karel!” Ze keken naar de hemel en zagen hoe het object langzaam steeds korter bij kwam. Ze liepen de laatste paar meter zodat ze in het open gedeelte van het bos kwamen waar de oppervlakte net groot genoeg van was om het voertuig van hun bezoekers veilig te laten landen.

Boven hem zweefde het object, het was net als het grote object heel smal maar heel hoog en minder breed. Zo landde het op de opening helemaal verticaal en kaars recht de lucht in. Het eerste waar Felix aan moest denken toen hij het object zag was een gigantische tablet. Ja daar leek het nog het meeste op de oppervlakte was solide en zwart en glanzende. Er waren geen deuren te zien en ook geen voortstuwingssysteem dat hem op zijn plek hield.

#schrijfuitdaging#andromedavervolgverhaal#fantasy#schrijven#lezen#opverzoek

Het eerste deel van dit verhaal is een bijdrage aan de schrijfuitdaging van @Hans van Gemert van april 2020. Wat een leuk kort spannend verhaal had moeten zijn krijgt nu op verzoek een vervolg!

Wil je nog meedoen met Hans zijn uitdaging kan dat via deze link:

Verder lezen kan hier:

Meedoen op Yoors kan via deze link! See you on Yoors?