×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Ontmoeting in de speeltuin!


Gabber had op de venster naar buiten zitten kijken en had in de schemer nog net kunnen zien hoe een dunne slappe lappenpop de speeltuin binnen sloop. Hij had gezien hoe hij om zich heen keek en langs de kleine vijver liep.

Iets aan de houding en de manier van rondlopen van de lappenpop beviel Gabber niet en dus besloot hij door de kier van het openstaande raam naar buiten te glippen. Hij moest vond hij naar de lappenpop toe.

Hij vond hem in de speeltuin verstopt onder de glijbaan, snikkend en van streek. Hij ging bij hem zitten en zei even niets. Hij wou er even gewoon zijn en als de lappenpop iets kwijt wilde zou hij heus wel wat zeggen bedacht Gabber.

Zo zaten de twee een tijdje stil naast elkaar totdat gabber het zwijgen toch niet meer kon verdragen en hij vroeg: ”Zeg Makker gaat het wel goed met je?” Waarop de lappenpop nog harder ging huilen. Gabber sloeg zijn poot om de pop en voelde de lege ledematen en de plekken waar hij met naald en draad weer in elkaar was genaaid. Er zat niet veel vulling meer en een oog hing aan een draadje naar beneden.

Gabber trok de lappenpop naar zich toe en bood een troostende schouder en zweeg weer even. Het was uiteindelijk de lappenpop die weer begon te spreken. Hakkelend en met een niet echt duidelijk verhaal vertelde de pop wat hem was overkomen.

Hij had een lieve meid als mensenvriendin gehad het meisje heette Eef, Eef had heel lang met hem geknuffeld en gespeeld. Daardoor was hun band heel hecht geworden maar was hij ook heel erg versleten. Hij was zijn vulling verloren en de moeder van Eef had hem een paar keer genaaid.

Maar nu was hij bijna zijn oog kwijt en Eef ging op kamers, toen ze was vertrokken had ze hem niet ingepakt. Ze had gezegd: ”Jij blijft hier want anders lachen ze me uit, ik ga op kamers wonen en studeren. Ik zet je op de plank en dan zie ik je wel zo nu en dan in het weekend.”

Al weken was Eef weg en hij had haar niet meer gezien, Haar moeder kwam zo nu en dan even op haar kamer zitten maar niet te lang even stoffen en soms huilde ze, vast miste ze Eef ook. Maar de lappenpop had zich steeds slechter gevoeld, verwaarloosd en vergeten. Hij had zich oud en afgedankt gevoeld en niet meer geliefd. Eef had nu vast een andere knuffel had hij bedacht.

En vannacht was hem alles teveel geworden vertelde hij, Gabber was blij dat de lappenpop vertelde waarom hij zich zo rot voelde. Gabber wist dat praten over dingen soms heel goed kon helpen. Ja, vertelde de lappenpop “Ik had me eigenlijk willen verdrinken of gewoon op de weg blijven liggen totdat de auto’s me helemaal stuk hadden gereden, ik heb niemand meer.” Huilend zei de lappenpop weer: "Wat is mijn leven nog waard? Helemaal niets!"

Hij snikte en Gabber nam hem nog steviger vast: “Ik begrijp dat je je rot voelt. Als iemand vertrekt waar je zoveel van houd is dat heel moeilijk. En dan zit je ook nog met je oog en al die vulling die je mist!” De lappenpop keek Gabber aan met zijn ene goede oog en wreef met zijn lege mouw door zijn  goede oog.

“Wat als je nu eens met mij naar huis gaat en we gaan op zoek naar vulling en we repareren je oog, en ik stel je voor aan al mijn vrienden. We hebben plek genoeg hoor!” De lappenpop keek verbaast: “Eerst kom je bij me zitten en je luistert naar mij en nu wil je me ook nog helpen. Ik weet niet of ik het allemaal nog aankan.” Antwoordde de lappenpop.

 “Je verliest toch niets.” zei Gabber. “Probeer het gewoon misschien bevalt het je wel reuze goed bij ons en blijf je graag!” “ Ik weet het niet, echt niet.” Antwoordde de lappenpop. Maar Gabber wachtte niet meer hij nam zijn nieuwe vriend bij zijn arm hielp hem op en trok hem mee de speeltuin uit en de straat over. Zo snel zou hij zijn nieuwe vriend niet opgeven! Maar er was werk aan de winkel als hij wou proberen ervoor te zorgen dat de lappenpop zich telkens een beetje beter zou gaan voelen! Maar hij had het gevoel dat hen dat samen wel zou lukken!

Gisteren was het zelfmoordpreventie dag, heel belangrijk niet alleen gisteren maar alle dagen.

Ik heb er mee te maken gehad  en nu nog persoonlijk en heel dicht in mijn omgeving! Sommig hebben het overleeft en sommige niet! Sommige zitten midden in de strijd!

De boodschap is duidelijk, als je suïcidale gedachten hebt praat dan alsjeblief met iemand, familie of je huisarts of andere hulpverleners! je staat er niet alleen voor!

In Nederland bestaat ook nog de zelfmoord preventie lijn het nummer hiervan  is 113, minder bekend als zijn broertje 112 maar daar kunnen we samen wat aan doen door er meer bekendheid aan te geven!

En in België is hier het nummer 1813 beschikbaar voor! 

Ik heb dit verhaal van Gabber geschreven geïnspireerd door de schrijfuitdaging van Hans van Gemert en deze nu ook dankbaar gebruikt om dit onder jullie aandacht te brengen! Blijf er niet mee rondlopen praat!




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts