×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Blij dat mijn wieg in Nederland stond

Blij dat mijn wieg in Nederland stond


Van 16 tot en met 29 juli was ik in Zuid-Afrika. Met 43 andere leerlingen van mijn (oude) middelbare school. Het was een ontwikkelingsreis, wat betekende dat we allerlei projecten bezocht hebben waar het niet voor iedereen altijd even vanzelfsprekend was dat er een nieuwe dag aan zou breken. Nederland is een luxe paradijs in vergelijking met Zuid-Afrika.

Toen de reis werd aangekondigd, maakten enkele ouders zich druk over het feit dat de reis naar de regio Durban ging. Dat is niet een van de veiligste regio's van Zuid-Afrika en de ouders waren bang dat hun zoon of dochter iets zou overkomen. De organisatie stelden de ouders gerust met de woorden dat de leerlingen altijd onder begeleiding zouden zijn. Niet onveilig, dus. Sommige leerlingen maakten zich druk over het feit dat er misschien geen WiFi zou zijn. Dit werd snel onderuitgehaald door de reisorganisatie. Er zou wel WiFi zijn, maar niet zo snel als in Nederland. De leerlingen konden ook weer opgelucht adem halen.

Maar zo'n 9.500 kilometer verderop, hemelsbreed gemeten, is het leven heel anders. Waar in Nederland ouders zich druk maken of hun kind wel veilig op reis kan, maken Zuid-Afrikaanse ouders zich druk of hun kind wel naar school kan. Als de kinderen nog ouders hebben die zich ergens druk om kunnen maken, tenminste. In sommige delen van Zuid-Afrika hebben 1 op de 3 inwoners HIV of aids en daar overlijden mensen aan. We hebben een project bezocht waarbij op het moment 72 kinderen opgevangen worden, omdat ze geen ouders meer hebben, door hun ouders misbruikt zijn of door hun ouders zijn achtergelaten. De jongste was twee weken oud. We hebben een project bezocht waar jongens van de straat worden opgevangen en onderwezen worden, zodat ze weer een kans hebben.  Wij maken ons druk om veiligheid op verre reizen en om WiFi. In Zuid-Afrika weten kinderen soms niet waar ze 's nachts moeten slapen of hoe ze aan eten moeten komen.

Nee, dit geld niet voor heel Zuid-Afrika. De hoge gebouwen in grote steden als Kaapstad en Durban doen je vermoeden dat het wel goed gaat met Zuid-Afrika en in de schoolboeken staat dat Zuid-Afrika tot de BRICS-landen behoort. Maar binnen Zuid-Afrika zijn er hele grote verschillen op sociaal-economisch en cultureel gebied. De rijkste 10% van de inwoners bezit 44,9% van het nationale inkomen. 68,4% van de zwarte kinderen groeit in armoede op, terwijl dat bij de blanke kinderen slechts 3% is. Dit is nog steeds het gevolg van de Apartheid. 

We bezochten een Zuid-Afrikaanse middelbare school, waar we allemaal een buddy kregen. Met deze buddy hebben we lessen gevolgd, pauze gehouden, gekletst en geluncht. Het klinkt allemaal heel erg alsof het gewoon een Nederlandse school was, waar de tijd stil had gestaan. Er waren krijtborden en er waren oude schooltafels die ik eigenlijk alleen kende van het Openluchtmuseum en het Zuiderzeemuseum. Maar er werden lessen gevolgd, vriendschappen gesloten, er was een leerlingenraad, op zich niet veel mis mee. Tot ik hoorde dat er per jaar maar 15 leerlingen van deze school (waar zo'n 1600 leerlingen op zitten) naar de universiteit kunnen, met een beurs. Ter vergelijking: van mijn klas alleen al gaan er 25 leerlingen naar de universiteit. 

Ik vroeg mijn 19-jarige buddy wat haar hobby's waren. Ze vertelde me dat ze sinds haar 16e al geen hobby's meer had. Ze zat elke dag tot 14.15 op school, maar na schooltijd volgde ze extra lessen in natuurkunde, wiskunde en scheikunde. Elke dag. Ook in het weekend. Daar was ze dan tot 17.00 mee bezig. Om 17.30 was ze dan thuis, als het etenstijd was en na het avondeten maakte ze haar huiswerk. Tegen de tijd dat ze daarmee klaar is, is het allang bedtijd. Vroeger sprak ze met vriendinnen af, nu heeft ze daar geen tijd meer voor. Ze vertelde me dat ze volgens sommigen 'geen leven' heeft, maar dat dat het later allemaal waard is als ze op de universiteit zit en daarna een goede baan krijgt. Want zonder baan ben je in Zuid-Afrika niks, vertelde ze me. 

Zoveel discipline, nee, dat heb ik niet. Nooit gehad ook. Zelfs met de honderden hobby's die ik heb, verveel ik me nog. School kwam bij mij nooit op de eerste plaats. Mijn studie straks hopelijk wel. Ik had naar de universiteit gekund, iets waar heel veel leerlingen van die Zuid-Afrikaanse middelbare school van dromen. Maar nee, ik heb gekozen om een HBO-studie te gaan doen waarbij ik geen baangarantie heb. Omdat ik wil doen wat ik leuk vind. Mijn perspectief verschilt zo erg van die van mijn buddy en ik heb zoveel respect voor haar discipline om naar de universiteit te gaan. 

Wij maakten ons bij de zonsopgang bij het strand druk over de kou en over de bewolking waardoor de zon niet zichtbaar was - waren we voor niets zo vroeg op gestaan. Over de donkere, wazige foto's van het uitzicht, die onze dag een beetje verpestten.
Sommige Zuid-Afrikaanse kinderen maken zich altijd druk over de kou, omdat ze geen thuis hebben en op straat moeten leven. Die niet weten hoe ze elke dag weer aan eten moeten komen, die niet weten hoe het voelt dat iemand van hen houdt omdat ze niemand hebben.

Er zit zoveel verschil in de levens van westerse mensen en de levens van mensen uit ontwikkelingslanden.

Ik ben blij dat mijn wieg in Nederland stond.




Ingrid Tips en meer
Ja, dan waardeer je het des te meer.
12-08-2018 22:03
12-08-2018 22:03
Judith Evelien
Wat een indrukwekkende reis en wat een indrukwekkend blog! Heel mooi neergezet en mooie inzichten en lessen op gedaan.
12-08-2018 00:35
12-08-2018 00:35
Ben
We zijn bevoorrecht.
11-08-2018 11:38
11-08-2018 11:38
Hans van Gemert
We realiseren ons veel te weinig hoe ontzettend goed we het in Nederland hebben en er wordt ongelooflijk gezeurd om kleinigheden. Totdat we in het buitenland met andere realiteiten worden geconfronteerd...
06-08-2018 11:39
06-08-2018 11:39